Είμαι: Πολ. Μηχανικός (Τ.Ε.)
Γεννήθηκα: 24/5/1967 στη Λευκωσία Κύπρου
Ζώδιο: Δίδυμος
Μένω: Χαλκίδα
Ιδιαίτερη πατρίδα: Γύθειο
Ενδιαφέροντα: Διάβασμα, γράψιμο, μουσική, τέχνες, αστρονομία, γεωγραφία, γλώσσες, αθλητικά, πολιτική, επικοινωνία
Για μένα: Έχω υποχρεώσεις, ευαισθησίες, ανησυχίες, ανίες και μανίες. Απεχθάνομαι τη συμφεροντολογία, το ψέμα και τους κάθε είδους συμβιβασμούς. Λατρεύω το ελεύθερο πνεύμα, τον αυθορμητισμό, το πηγαίο αίσθημα, τη ζωή.
Ακούω: Queen, Χατζηγιάννη, Κότσιρα, Ρέμο, Καζούλη, Χατζή, Τερζή, Κραουνάκη, Σπανουδάκη
Αγαπημένο Τραγούδι: Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές (Θεοδωρίδου-Ρεμπούτσικα)
Αγαπημένη Ταινία: Πολίτικη Κουζίνα
Συγγραφέας: Αντώνης Σαμαράκης
Συνθέτης: Μάνος Χατζηδάκις
Επικοινωνία: vasilis67@gmail.com
Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές
Καλλιτέχνης: Νατάσα Θεοδωρίδου
Συνθέτης:Ευανθία Ρεμπούτσικα
Στιχουργός:Τάσος Μπουλμέτης
Πες μου τι ζητάς
στους σταθμούς που αγάπησες
Οτι κι αν σου πουν
οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βορριά
Αν δεν προδωθείς
απ’τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς
αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής
Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές
ανάψανε φωτιές αχ μην κλαίς
Αν χαθείς ξανά
στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά
Βάλσαμο γλυκό
Θα’μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ
το μελάνι της πορείας σου να πιω
Ιούλιος 27, 2007 at 9:20 π.μ.
Αυτο το τραγουδι ειναι απο τα πολυ αγαπημένα μου..
Καθε φορα που το ακουγα και το τραγουδουσα έκλαιγα.. Η αληθεια ειναι πως εχω καιρό να το τραγουδήσω ξανά..
Ιούλιος 27, 2007 at 9:47 π.μ.
Μαρία μου, κάνεις και ποδαρικό στο ¨προφίλ¨ μου. Το τραγούδι με έχει κερδίσει. Χαίρομαι που έχουμε κοινά ακούσματα.
Σεπτέμβριος 22, 2007 at 6:07 μ.μ
Δίδυμος! Το ίδιο και εγώ! Και στη ζωή και στο ζώδιο! 1 Ιουνίου!
Τι να πω για την Πολίτικη Κουζίνα… Η καλύτερη ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου! Το σαουντρακ το εχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές και στη δουλειά μου… Καλή συνέχεια διδυμάκι.
Σεπτέμβριος 22, 2007 at 6:12 μ.μ
Να σαι καλά Αννούλα. Είδες πόσα κοινά μπορείς να βρεις μαζεμένα; Έτσι είναι και η ζωή. Καλή συνέχεια και στη δική σου ζωή
Σεπτέμβριος 23, 2007 at 11:56 μ.μ
Λατρεμένο τραγουδι και με ιδιαιτερες αναμνήσεις..
Σεπτέμβριος 24, 2007 at 12:48 π.μ.
Μαράκι μου και με μένα το ίδιο συμβαίνει..
Οκτώβριος 2, 2007 at 6:05 π.μ.
Εντυπωσιακά κοινά ενδιαφέροντα και γούστα. Την Πολίτικη Κουζίνα την έχω δει πάνω απο 10 φορές, την έχω προβάλει σε κινηματογράφους στο εξωτερικό (όπου σπουδάζω), την έχω μεταφράσει ολόκληρη προφορικά (με pause/play) σε φίλους μου μη-Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων και Τούρκων) και έχω μάθει όλες τις ατάκες απ’ έξω. Κι όμως, όταν την βλέπω ΠΑΝΤΑ δακρύζω στην ίδια σκηνή. Στον αποχωρισμό Φάνη-παππού στο τρένο. Πάντα. “Φοβάμαι τους ανθρώπους που φορούν στολές, αστυνόμους, πυροσβέστες… Όμως πιο πολύ φοβάμαι τους τελωνιακούς. Την μέρα εκείνη οι τελωνιακοί σημάδευαν τη ζωή μας με μια κιμωλία (…
Όμως η Ελλάδα δεν ήταν όπως την είχαμε στο μυαλό μας. Γιατί οι Τούρκοι μας έδιωξαν σαν Έλληνες, και οι Έλληνες… μας δέχτηκαν σαν Τούρκους”
Οκτώβριος 2, 2007 at 3:59 μ.μ
Φίλε μου αριστοφάνη, καλώς ήρθες. Και χαίρομαι που ταιριάζουν τα γούστα μας. Εμένα με συγκίνησε όλη η ταινία αλλά οι στιγμές του αποχωρισμού στο τρένο ήταν κορυφαίες. Για μένα είναι ότι καλύτερο έχει γυριστεί σε ελληνική ταινία. Και η μουσική της Ρεμπούτσικα το κάτι άλλο. Εχω γράψει και ένα ποστ για την ταινία το “Tamam”. Aν θέλεις δες το. Να είσαι καλά
Νοέμβριος 5, 2007 at 11:51 π.μ.
Με αρέσει πολύ η αλλαγή που έκανες στο skin!
Καλημέρες!!!!
Νοέμβριος 5, 2007 at 4:48 μ.μ
Καλημέρα Μαρία σε ευχαριστώ γλυκειά μου. Και μένα μου άρεσε το Μarja που έχεις στο νικ.. Φιλιά
Νοέμβριος 6, 2007 at 6:24 μ.μ
“Le poème est dédié”
σημαίνει το ποίημα είναι αφιερωμένο.
Γαλλικά δεν θέλατε να μάθετε;;
υγ. είχε σχεδόν ετοιμαστεί και πεζό αλλά το κρτάμε προς εμπλουτισμόν προκειμένου να αναρτηθεί ως δώρο στις 24/5
Νοέμβριος 6, 2007 at 6:34 μ.μ
Κατάλαβα ότι ήταν “επηρεασμένο”. Το “ευχαριστώ” είναι μάλλον λίγο. Θέλουμε να μάθουμε Γαλλικά και ήδη μαθαίνουμε. Από την πιο γλυκειά δασκάλα. Φιλιά
Νοέμβριος 16, 2007 at 7:21 μ.μ
Χαίρομαι που βρίσκω ακόμη έναν να απεχθάνεται και να χαίρεται τα ίδια πράγματα… Ξέρεις Βασίλη σπανίζουμε…
Όσον αφορά το τραγούδι και δικό μου αγαπημένο από τα λίγα…
Keep walking…
Νοέμβριος 16, 2007 at 7:39 μ.μ
Να σαι καλά PALAVE και καλώς ώρισες. Χαίρομαι που έχουμε παρόμοια χαρακτηριστικά. Τα λέμε
Νοέμβριος 16, 2007 at 8:08 μ.μ
Και συ διδυμάκι; Τα γεννέθλια μας είναι λίγότερο απο βδομάδα κοντά
Νοέμβριος 16, 2007 at 8:44 μ.μ
Να ΄μαστε καλά ως τότε Βιργινία μου να τα γιορτάσουμε μαζί
Νοέμβριος 16, 2007 at 10:53 μ.μ
Υγεία πρώτα απο ολα…βέβαια πιο κοντά είναι οι γιορτές μου,παρά τα γεννέθλια..χιχιχι
Νοέμβριος 16, 2007 at 11:24 μ.μ
Οι γιορτή σου Βιργινίτσα είναι στις 21-11 αν έχω …ενημερωθεί καλά και είναι και το πραγματικό σου όνομα δηλαδή. Τώρα όπου να ‘ναι. Ετοίμασε το πάρτυ…
Νοέμβριος 16, 2007 at 11:44 μ.μ
Χαιρω πολυ Βασιλη που σε γνωριζω καλυτερα…
παρεπιπτοντως τελεια επιλογη τραγουδιου….
Νοέμβριος 16, 2007 at 11:53 μ.μ
Κι εγώ χαίρομαι καλή μου θάλασσα. Σε ευχαριστώ
Νοέμβριος 16, 2007 at 11:54 μ.μ
Οχι,δεν είναι τότε..σαν Βαρβάρα γιορτάζω 4-12 και σαν Βιργινία 25-3
Νοέμβριος 17, 2007 at 12:11 π.μ.
Θα τον απολύσω το ρουφιάνο μου στο εορτολόγιο του google.ig.
Αφού έχεις δυο γιορτές ακόμα καλύτερα . Και η μια της Βαρβάρας κοντοζυγώνει
Νοέμβριος 17, 2007 at 3:24 μ.μ
Να τον απολύσεις
Νοέμβριος 17, 2007 at 5:17 μ.μ
Θα πάρει πόδι, δεν το συζητάω
Νοέμβριος 24, 2007 at 1:29 μ.μ
Καλώς σε βρίσκω και στο δικό σου μπλογκ!
Νοέμβριος 24, 2007 at 1:40 μ.μ
Καλώς ήρθες αστροπελέκι. Τι να σε κεράσω; Έχω φρεσκοστιμμένο χυμό πορτοκαλιού.
Νοέμβριος 25, 2007 at 12:12 π.μ.
Πολύ όμορφο στέκι… Θα περνάω για φρέσκους χυνούς πορτοκαλιού…
Νοέμβριος 25, 2007 at 12:23 π.μ.
Να περνάς να τα λέμε στο “στέκι” μανιτάρι του βουνού
Δεκέμβριος 9, 2007 at 11:06 μ.μ
Πάντα χαίρομαι όταν ανακαλύπτω ανθρώπους όπως εσένα, με το δικό σου χάρισμα. Είναι ωραίο να ξεφεύγεις μέσα από τις ιστορίες αληθινές ή οχι. Θα περνάω συχνα, καλή συνέχεια.
Δεκέμβριος 9, 2007 at 11:13 μ.μ
Καλώς ώρισες και να περνάς ΜΕΣΣΟΥΑ να τα λέμε. Σ’ ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου. Ακριβώς αυτό κάνω με το γράψιμο. Ξεφεύγω.
Φεβρουάριος 17, 2008 at 6:03 μ.μ
Γεια σου Βασίλη, είσαι κι εσύ μανιατάκι , όπως κι εγώ .Πολύ χαίρομαι .Εγώ είμαι από την Χαριά , ένα χωρίο δίπλα στην Αρεόπολη . Δηλαδή ο πατέρας μου.Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη .Αλλά μέσα μου νιώθω μανιάτισσα .Σήμερα έχω ένα post για τους πειρατές προγόνους μας .Ρίξτο μια ματιά.Και βέβαια το βιβλίο μου το μεγάλο Αλγέρι είναι για την οικογενειακή μας βεντέτα στη Μάνη εξαιτίας της οποίας βρεθήκαμε στην Βόρεια Ελλάδα
Φεβρουάριος 17, 2008 at 6:26 μ.μ
@ Κατερίνα Καριζώνη καλησπέρα. Είναι μεγάλη τιμή για μένα που με επισκέπτεσαι στο μπλογκ μου και σαν η Κατερίνα Καριζώνη η συγγραφέας και σαν η Κατερίνα η μανιάτισσα.
Το Μεγάλο Αλγέρι είναι το βιβλίο που διαβαζω αυτή την εποχή και φυσικά έχω ενθουσιαστεί και με τους ήρωες σου τον Τζανέτο και την Όλγα. Δεν ήξερα όμως ότι είναι από προσωπικά βιώματα και αυτό κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την ανάγνωση. Εγώ είμαι από το Γύθειο ενώ η καταγωγή του πατέρα μου από το Σκαμνάκι λίγο πιο μέσα. Δεν έχω γεννηθεί εκεί αλλά κάθε καλοκαίρι από παιδί κατεβαίνω και παίρνω ανάσα μανιάτικη. Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι αναφέρεσαι σε μια εποχή 100 χρόνια πριν μου φαίνονται πολύ οικεία όλα αυτά που γράφεις, οι σπηλιές, τα ψαρέματα, το Λιμένι που είναι το αγαπημένο μου μέρος, αλλά φυσικά και η σκληρότητα του τοπίου και των ανθρώπων. Θα διαβάσω το νέο σου ποστ με ενδιαφέρον και θα “ξαναδιαβάσω” το βιβλίο σου με άλλη ματιά. Θα τα λέμε συχνά.