Αν στείλεις βράδυ, σελήνη σημάδι, αν νιώσω πως με κοιτάς
Τότε ας φέρει η μοίρα τη λήθη, ας γράψει το τέλος για μας…
/-/
Πάθος θ’ αγγίξει και λάβα θα πνίξει, σκέψεις, ελπίδες, φωνές
Νύχτα θα βρέξει, η αγάπη θ’ αντέξει, θα ρίξει, θα σβήσει φωτιές
/-/
Η ψυχή το ξέρεις πως ζει, πως το δάκρυ της δίνει πνοή
Καρδιάς χτύποι διπλοί
φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη….
/-/
Εδώ το τέλος κι η αρχή, σαν το πρώτο το φως δυνατή
Μικρής αγάπης παλμοί
φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη…
Αρχειοθετήθηκε ως : Στίχοι
Πανέμορφο, Βασίλη !
Φτερουγίζουν τ αστέρια στη γη..
Και μεσα σου να φτερουγίζουν πάντα Βασιλη..
Καλο ξημερωμα..
Ευχαριστώ φιλιά πολλά και καληνύχτα δασκάλα μου
Μαρία μου γλυκειά φταίς κι εσύ.
Σ’ ευχαριστώ για όλα. Να σ’ έχει ο Θεός καλά.
Τ’αστέρια πλησίασαν πάλι χαμηλά
και την δική τους αφήνοντάς μας ν’ακούσουμε καρδιά.
Τα φτερουγίσματα φέρνοντας τον διπλό ήχο πιο κοντά.
Μέσα στο μάυρο τ’ουρανού μια όμορφη ανάσα.
Καλημέρα!
Το λευκό πρόσωπο του φεγγαριού…
31 Ιανουαρίου Φεγγαρόσκονη
Ποιος μπορεί βασίλη μου να σηκωσει τα μάτια του προς τ αστέρια ; αφού ολο μας το είναι , είναι καρφωμένο σε τούτη τη γη, την βαριά πληγωμένη γη μας.
κάποιος είναι ερωετευμένος!
κάποιος είναι ερωτευμένος!!
Καλημέρα θαλασσινή μου . Είναι απελπισία αυτό που ζούμε, αυτό που πεθαίνουμε. Ίσως θα έπρεπε να κατεβάσουμε τα χέρια από τα κήμπορντς σαν ένδειξη διαμαρτυρίας. Από την άλλη όμως αυτοί οι απερίγραπτοι που θέλουν να πιάνονται για άνθρωποι, κατά πάσα πιθανότητα αυτό θέλουν. Να ασχολούμαστε συνεχώς με αυτούς, να αισθάνονται ότι μας επηρεάζουν.
Ρίτσα μου αγαπημένη. Συνεχίζω το σχόλιο. Μπορούν λοιπόν αυτοί να δουν τα καμένα σώματα ανθρώπων στους δέκτες τους, τα καμμένα δάση και τις περιουσίες, να νιώσουν ότι διέλυσαν το κράτος, ενδεχομένως να θέλουν να περάσουν και την άποψη ότι η Ελλάδα να μην πρέπει να έχει δημακρατία. Όλη όμως η Ευρώπη στέκεται στο πλευρό μας.
Εμείς όμως, και τώρα και πάντα, στρέφουμε τα μάτια και τα χέρια στον ουρανό ζητώντας έλεος και ελπίδα. Να κατέβουν τα αστέρια στη γη και να φτερουγίσουν αγάπη τον κόσμο, πνίγοντας ότι πονάει αυτόν τον πλανήτη.
Καλώς ώρισες μικρή μαρίκα και ευχαριστώ για το σχόλιο και την παραπομπή. Είναι απίστευτο. Πόσο φαίνεται ότι πολλοί σαν κι εμάς σκεφτόμαστε παρόμοια, ότι τελικά το μυαλό των ανθρώπων κάνει τις ίδιες διαδρομές! Πήγα στο blog της “φεγγαρόσκονης” Δανάης που σημειωτέον είναι από τις αγαπημένες μου στη συγεκριμένη ημερομηνία και βρήκα την ίδια εικόνα και ένα παραμύθι “το λευκό πρόσωπο του φεγγαριού” που τελειώνει έτσι όπως αρχίζουν οι στίχοι μου. Θα ΄λεγε κανείς ότι συνέχισα το παραμύθι της Δανάης. Αν το ήξερα θα το ανέφερα σίγουρα. Έγινε όμως, διαβεβαιώ και σένα και την Δανάη τελείως ανεξάρτητα με αυτό, χωρίς να έχω διαβάσει την ιστορία της. Είναι απλά ένα από τα στοιχεία της ψυχής που βρίσκει κανένας και στην ψυχή κάποιου άλλου. Η μαγεία των μπλογκς. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι έχω σκεφτεί αρκετές φορές τη Δανάη και με προβλημάτιζε που δε την διάβαζα τελευταία. Έχει τώρα όμως γυρίσει και της εύχομαι τα καλύτερα.
Τσαπερδόνα μου, δε κρύβεις τον έρωτά σου κοπέλλα μου, έ;
Δεν είναι η πρώτη φορά που περιδιαβαίνοντας στο net ,συναντάω ίδιες προτιμήσεις, ίδια λόγια , ίδιες σκέψεις .Αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα διότι επιβεβαιώνει τις πεποιθήσεις μου ότι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους και έχουν περισσότερα πράγματα να μοιράσουν παρά να χωρίσουν. Συγκινούμαι ακόμη περισσότερο όταν τα κοινά στοιχεία αφορούν άτομα διαφορετικής ηλικίας,ιδεολογίας ,εθνικότητας , γλώσσας και φυλής…Την καλημέρα μου.
Μικρή μου Μαρίκα, το σχόλιό σου αυτό είναι σα να το έχω γράψει εγώ. Εχω κατά καιρούς αναφερθεί (και σε ποστ) ακριβώς στα ίδια πράγματα. Αυτό που σε συγκινεί είναι αυτό που λάτρεψα στη μπλογκόσφαιρα. Αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Αν αφήσουμε τις ψυχές μας ελεύθερες και ανεπηρέαστες από όποιες κοινωνικές δοξασίες και ηλικιακούς-φυλετικούς προσδιορισμούς. Το πρώτο συνεκτικό είναι το συναίσθημα (το χαμόγελο, η αγάπη και η ανθρωπιά) και ειδικά στην κατάσταση που βιώνει ο τόπος μας αυτήν την ώρα και τα αδέλφια μας που καίγονται, χρειάζεται να γίνει πρώτο μας μέλημα. Ας αφήσουμε τα συμφέροντα και τα λεφτά σαν δευτερεύοντα και τριτεύοντα στη ζωή μας. Θα χαρώ να τα ξαναπούμε και από το μπλογκ σου μετά τις φωτιές…
Βασίλη, με συγχωρείς αλλά με τέτοια συμφορά δεν μου βγαίνει λέξη!
Τα χρειαζόμαστε όλα τώρα που μας έπνιξε ο πόνος μαζί με τον καπνό. Και πιο πολύ την ερωτική διάθεση, γιατί ο έρωτας είναι γεννήτορας.
Βασίλη, όλα καλά;;;;
Οταν πέφτει ένα αστέρι, κάνε μία ευχή!
Με τέτοια καπνιά, χάθηκαν τ’ αστέρια. Ας κοιτάξουμε τον ουρανό μόνο και ας ευχηθούμε να σταματήσει εδώ……
Δεν ξέρω φίλε μου Ασκάρ αν έπρεπε να αφήσω αυτό το ποστ και να μην το αποσύρω. Με ευχαριστεί που μιλάμε. Χρειαζόμαστε αγάπη, ενότητα και ψυχραιμία.
Αγαπητή μου doratsirka να΄σαι καλά. Χρειαζόμαστε επίσης δύναμη, κουράγιο και αγάπη. Και με το μυαλό και την συμπαράσταση σε όσους καίγονται και καταστρέφονται οι περιουσίες τους
… ντροπή ρε γαμώτο… ποιο είναι τέλος πάντων το άκρον άωτον της ασυνειδησίας;;; Σόρυ βρε Βασίλη που δεν σχολιάζω το ποστ, αλλά έτσι όπως είμαστε, έτσι όπως πάμε…
καλως σε βρηκα ξανα
μου ελειψες
Εnvain πώς να είμαστε καλά; Ένας μακρινός συγγενής στον Μίστρο στην Εύβοια κάηκε, περιουσίες κατεστραμμένες και η μυρωδιά του καμμένου και της απόγνωσης κυριαρχεί.
Ζουζούνα μου χάθηκαν τ’ αστέρια όχι μόνο από τους καπνούς αλλά και από την απογοήτευση για τον κόσμο που “φωτίζουν”. Όμως η Ελλάδα προορίζεται να ζήσει.
Νεφέλη ντροπή είναι το λιγότερο. Χρειάζονται ποινές για ισόβια.
Κι εσύ μου έλειψες Σελήνη μου. Σε δύσκολη στιγμή για τον κόσμο σε ξαναβρίσκω. Να ελπίσω με τον ερχομό σου να σταματήσει το κακό.
Σελήνη μου καλώς ήρθες.
Που να πρωτοστείλω τις “μενεξεδιές νεράιδες” βασίλη;Λίγο άρωμα να φέρουν μήπως γαληνέψει η ψυχή μας , που; Πολλά τα μέτωπα, τώρα μου λένε και στα Χανιά.Δεν φτάνουν οι νεραίδες για τόσο κακό.
Θαλασσινή μου δεν έχω λόγια
Καλημέρα, (πόσο καλή μπορεί να είναι και η σημερινή?…)
Σε διαβάζω εδώ και λίγο καιρό (συγγνώμη για τον ενικό, αλλά νιώθω πως δεν αρμόζει κάτι άλλο τούτη την ώρα) όταν κατα τύχη σε ανακάλυψα από κάποιο άλλο ιστολόγιο και με συνεπήρε ο λόγος σου και η γραφή σου. Όταν το Σάββατο έμαθα για τις φωτιές στην Πελλοπόνησο για κάποιο λόγο σκέφτηκα εσένα. Ισως ήμουν επηρεασμένη ακόμα απο τα υπέροχα ποστ των διακοπών σου. Σήμερα δεν άντεξα να μη στείλω τη συμπάθειά μου σε μία τόσο δύσκολη για όλους μας στιγμή. Και μην υποτιμάτε τις “μενεξεδιές νεράιδες” γιατί η Ελλάδα πραγματικά προορίζεται να ζήσει. Να είστε όλοι καλά….
Σε γνωρίζω μέσα σε συνθήκες που οι φιλοφρονήσεις δεν βγαίνουν clementine. Σ’ ευχαριστώ όμως για το ενδιαφέρον. Το θέμα δεν είναι μόνο προσωπικό δικό μου για την Πελοπόννησο που αγάπησα τις διαδρομές της, για τον Υμηττό που μεγάλωσα και για τη Εύβοια που ζω τους ανθρώπους της. Και δεν είναι καν οι πυρκαγιές. Η καταστροφή της ψυχής του ανθρώπου είναι το κυρίως θέμα. Αν μετρώνται σαν άνθρωποι αυτοί που μπουρλοτιάζουν τις ψυχές τους και δηλητηριάζουν τις δικές μας. Να τους λυπηθεί ο Θεός.
στην σύρο που έκανα διακοπές είδα ένα από τα ωραιότερα φεγγάρια της ζωής μου!!!!
μόνο που ήμουν μόνη..
τουλάχιστον τα είδα!
α.. το σημαντικότερο ξέχασα!
όμορφο αυτό που έγραψες! και κάτι παραπάνω από όμορφο!
Γλυκειά μου Kat. Χαίρομαι που σ’ αρέσει να κοιτάς το φεγγάρι έστω και για στιγμές. Ξέρεις, τα ομορφότερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που σε μαγεύουν όσες φορές και να τα ξαναβλέπεις. Εχεις ένα αίσθημα ότι κάθε φορά θα δεις κάτι διαφορετικό, ότι σε ταξιδεύει στον κόσμο του, ότι σε ανανεώνει κι ας μην μπορείς να το αγγίξεις. Σε ευχαριστώ για την άποψή σου για τους στίχους. Αυτό που θα ‘πρεπε να εξηγήσω,(που μυαλό με τις φωτιές) είναι ότι πατάνε στη μουσική του τραγουδιού της Ντιόν…
Υπέροχο φίλε μου Vasili…μέσα στο μαύρο τ’ουρανού..μια λάμψη φεγγαροαχτίδας το post σου!!
«Φεγγάρι μου Αυγουστιάτικο
Μονάχη πως να ζήσω
Λείπει το άλλο μου μισό
Φέρτο μου πάλι πίσω
Να με κρατήσει αγκαλιά
Όπως εκείνος ξέρει
Να με χαϊδέψει τρυφερά
Με το γλυκό του χέρι
Στάξε τ’ ασήμι σου φεγγάρι
Να το φορέσω να ντυθώ
Όποιο δρόμο και να πάρω
Πάλι θα τον θυμηθώ
Φεγγάρι μου ολόγιομο
Όπως φωτίζεις γύρω
Άνοιξε δρόμο στ’ όνειρο
Βρες μια αγκαλιά να γείρω»
*(Απόψε ο ουρανός θα έχει δυό “φεγγάρια”…Ό Άρης θα είναι τόσο κοντά στη Γή, που θα μοιάζει με φεγγάρι…μην το χάσεις)
* Τελικά όλοι μοιάζουμε φίλε μου..στο βάθος της ψυχής!!
Γλυκειά μου Φεγγαρόσκονη σε ευχαριστώ που είσαι καλά και γύρισες στην παρέα. Υπέροχους στίχους μου χάρισες και να ξέρεις ότι έχω μια ιδαίτερη αδυναμία στις φεγγαρονεράιδες και στις Μαρίες…Ε, φυσικά το ξέρω για τον Άρη. Είναι από τις λίγες φορές που μπορούμε να τον δούμε σαν φεγγάρι. Δίδυμα φεγγάρια απόψε. Με τις φωτιές όμως ελάχιστο μυαλό περισσεύει, το μυαλό πηγαίνει αυτόματα αλλού. Να είσαι καλά.
δεν με νοιάζει που πατάνε, ποιανού είναι ή ακόμα και αν τους έχεις κλέψει! αυτό που με νοιάζει είναι οτι την δεδομένη στιγμή που τους διάβασα μου άρεσαν..
όλα τα άλλα είναι περιττά!
Κατερινούλα μου, επειδή με κάνεις και αισθάνομαι “κάπως” άβολα, δε λέω τίποτα μόνο σου στέλνω ένα απέριττο φιλί κι ένα γλυκό χαμόγελο
Ωραίοι στίχοι Βασίλη! Δικοί σου; Επέστρεψα από διακοπές και ακόμα να συνέλθω όπως αντιλαμβάνεσαι. Σιγά-σιγά θα μπούμε πάλι όλοι στο χορό και θα χορέψουμε. Ελπίζω να πέρασες καλά αν και απ’ότι θυμάμαι απ’τα σχόλια που έγραφες κατά καιρούς από την θάλασσα, περνάγατε τέλεια.
Καλώς γυρίσαμε όλοι λοιπόν.. Α! Που ήταν χτες ο Άρης, οεο? Μήπως ήταν μούφα πληροφορία; Και ανέβαινα σα τρελή στις ταράτσες χτες 00:30?
Χαίρομαι που σου άρεσαν οι στίχοι. Δικοί μου αλλά δεν ήταν και τίποτα το φοβερό. Πέρασα καλά στις διακοπές αλλά δυστυχώς ζω το δράμα του κόσμου με τις πυρκαγιές. Καλώς ήρθες πάλι στην παρέα.
Ο Άρης δεν τον βλέπω να “παίζει” δίδυμο σήμερα με την πανσέληνο, ούτε χθες φάνηκε ιδιαίτερα γιατί η καλή του “εμφάνιση” έγινε το 2003. Τώρα απλά ίσως φαινόταν σαν το λαμπρότερο αστεράκι στο στερέωμα μετά τον ήλιο, τη σελήνη και την αφροδίτη. Τώρα πότε θα ξαναπεράσει κοντά; Απ’ ότι διαβάζω κι εγώ μετά από κάτι δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Μάλλον τότε θα είμαστε όλοι αστεράκια.
Τι μάλλον; Σίγουρα! Και μακάρι να’μαστε αστεράκια. Τίποτα άλλο να μην είμαστε.. Όχι και τίποτα το φοβερό.. Πολύ ωραίοι στίχοι…
Αστεράκια θα ΄μαστε ραδιοκέφαλη. Όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν ότι κάθε αστέρι αντιστοιχεί σε έναν άνθρωπο. Δεν με χαλάει η ιδέα, έχεις και “πρώτο τραπέζι” στη νύχτα. Να ΄σαι καλά.
Kαλημέρα θαλασσινή σου στέλνω!
Φτερουγίζει κι η θάλασσα στη γη για να πει καλημέρα… Κι από μένα μ’ ένα φιλί