Δύο ποτήρια Martini λευκό και κόκκινο σε ένα μικρό ασημένιο δίσκο με σκαλιστές χειρολαβές.
- Bonjour monsieur. Que préférez-vous ? (Τι προτιμάτε; )
- Le blanc s’il vous plait. Merci beaucoup.
Aν κάτι με εντυπωσιάζει περισσότερο στην Αir Paris είναι η προσεγμένη και στιλάτη συμπεριφορά των Γαλλίδων αεροσυνοδών. Χωρίς πολλά, με απέριττες κινήσεις και λέξεις με πάντα σικ ντύσιμο,μοιάζουν να γεννήθηκαν γι’ αυτή τη δουλειά.
Σε φροντίζουν ξεχωριστά. Πάντα κοντά σου. Γίνονται δικές σου. Έχουν πάντα ένα σκέρτσο για σένα, ακόμα και η σοβαρή τους έκφραση φαίνεται να σου μιλάει. Ένα εσωτερικό άγγιγμα. Το άρωμά τους διακριτικό, κάθε μια με το δικό της ιδαίτερο μαντήλι, οι δε γραμμές από το μολύβι στα μάτια μοιάζουν να έχουν χαραχθεί από χέρια αρχιτέκτονα, τόση ακρίβεια. Αυτά όλα. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. Οι γαλλίδες κατακτούν. Δεν κυνηγούν. Δεν υπόσχονται.
Ο Πύργος του Άιφελ, οι όχθες του Σηκουάνα, τα bistrot πίσω από την Παναγία των Παρισίων και η γαλλική εσάνς με κυκλώνουν με εικόνες σε μια προσπάθεια να κάνουν έντονη παρουσία. H σκέψη μου όμως βρίσκεται από μέρες αλλού…
Όταν με ρώτησε η διεύθυνση της επιχείρησης αν μπορώ να την εκπροσωπήσω σε ένα συνέδριο κατασκευαστών στο Παρίσι σκέφτηκα ότι είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα μια χώρα που με μαγεύει. Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Δέχθηκα και φρόντισα να φρεσκάρω τα γαλλικά μου. Και λίγες μέρες παραπάνω για να βρεθώ πρώτα στην παραμυθένια Πόλη του Φωτός.
Παρίσι. Δεν χορταίνεται αυτή η πόλη. Όσοι έχουν πάει ξέρουν τι εννοώ. Λατρεύω να ανακατεύομαι με ανθρώπους. Ατέλειωτες βόλτες στην αγορά, στην κίνηση, στους δρόμους στις πλατείες των συναντήσεων και των αναμνήσεων με τα αναγεννησιακά αγάλματα και τους νεοκλασικούς κίονες που θυμίζουν Ελλάδα,οι εκθέσεις ζωγραφικής, τα μουσεία… στην πόλη του έρωτα και του ρομαντισμού… να περιμένεις ανυπόμονα το βράδυ να σε ξενυχτήσει το παρισινό Boheme. Cabaret. Moulin Rouge. Follies Bergères. Σαν όνειρο. Σε παίρνει το Παρίσι χωρίς να σου ζητάει. Και σου δίνει μια γεύση του τη φορά. Αυτή και μόνο αυτή προσφέρει. Για να σε τρελάνει και να θες να ξανάρθεις.
Προβηγκία. Μετά από δυο ονειρεμένες μέρες και μια μαγευτική νύχτα, κατηφόρισα στο Νότο. Με το αγαπημένο μου μέσο. Το τρένο. Με ταχύτητες ασύλληπτες. Χωρίς να το καταλάβω είχα βρεθεί ήδη σε άλλο τόπο. Πιο ζεστό κλίμα αλλά πάντα φιλόξενο. Περάσαμε το Ροδανό ποταμό, μέσα από ατέλειωτα μενεξεδιά λιβάδια και φτάσαμε στην Προβηγκία, που τ’ αρώματα από μεθυστικές λεβάντες τα κλείνεις σε πουγκιά, τα παίρνεις μαζί σου για να τ’ απελευθερώσεις στον τόπο σου. Σαν φιλιά ερωτικά που στέκονται να τα κλέψεις πάνω στα φράγκικα κάστρα του νότου και να τα ταξιδέψεις. Εκεί που οι θρύλοι ντύνονται τις νεράιδες και τα ξωτικά και τους δίνουν νόημα, λόγο ύπαρξης.
(η φωτό από τα λιβάδια της Προβηγκίας)
Στρο Φως και πάλι και από τα μενεξεδιά λιβάδια πίσω στο Παρίσι για τις τελευταίες μέρες του συνεδρίου. Είχα ακόμα δύο. Αρκούσαν για μια τελευταία γεύση από αυτή την πόλη; Μάλλον όχι.Ήθελα να τη δω από ψηλά, να την αγκαλιάσω με το βλέμμα μου, να συγκρατήσω όσο πιο πολλά μπορώ. Από τη λάμψη της, τα χρώματά της. Να νιώσω τον παλμό της. Ανέβηκα λοιπόν μέχρι τη Μονμάρτρη.
Συννεφιασμένη μέρα. Τα γραφικά δρομάκια γεμάτα κόσμο. Στην Place du Tertre στην Μonmartre, μαζεμένοι πλανόδιοι ζωγράφοι σε γωνιές με τα καβαλέτα στημένα και τις παλέτες οπλισμένες, περιμένουν πελάτες…
(η φωτό από την Place du Tertre στην Μonmartre)
(η συνέχεια της ιστορίας στο επόμενο ποστ)
Αρχειοθετήθηκε ως : Best of, Que préférez-vous ? (Διήγημα), Άνθρωποι, Πεζά
Το ΄πες και το ΄κανες…μαθαίνεις γαλλικά!!!
@ Μαθαίνω Μάνο.. το κατά δύναμιν. Καλό ΣΚ
Γειάσου καλέ μου Βασίλη και πάλι!!…τί ωραίο πόστ αυτό…αλλά τί ωραίο…για μια στιγμή ένιωσα πως είμαι και γώ εκεί κάπου στα λειβάδια της φημισμένης Προβηγκίας…φανταστικές εικόνες…το Παρίσι και η Γαλλία έχουν αυτή τη μαγεία αυτή τη γοητεία..που περνάει και τρέχει σαν ζεστό ποταμάκι στη καρδιά του επισκέπτη και τη γλυκαίνει…έτσι όπως σε διάβαζα…μου ήρθε σάνα διάβαζα το σενάριο μιάς ταινίας του μεσοπολέμου…μου έφερες μιά αίσθηση από Ζώρζ Μουστακί,από Εντίθ Πιάφ….(που μ αρέσουν πάρα πολύ και οι δύο)…πανδαισία εικονων, αρωμάτων…παραστάσεων,χρωμάτων…πάρα πολύ ωραίο το πόστ σου… καταπληκτικό…με φίνο γαλλικό άρωμα…από Ντιόρ,Ζιβανσί, Σανέλ… καταπληκτικό αλήθεια….Με αγάπη,Ηλιαχτίδα.
καλη σου μερα..!! θυμησες αξεχαστες στιγμες.. παρισι.. πανεμορφη πολη οντως.. τι να θυμηθεις;; την μονμαρτη με τα τελεφερικ κ με την απιστευτη καθολικη εκκλησια της.. κ τους ζωγραφους στα στενακια να σε κυνηγουν.. βεβαια οι καλοι ειναι στην πλατεια.. εκει στα πολλα μαγαζια.. τον πυργο της..(υπεροχη η θεα απο ψηλα..) τα πλωτα ‘εστιατορια’..(υπεροχη η βολτα..) τα λαφαγιετ με τις ιπταμενες συραγγες να τα ενωνουν.. την παναγια..(ωραιες καμπανες..) το λουβρο.. (με πολυ… ελλαδα..)το παλατι..(μικρα κρεβατια ε;) την οπερα..(ηχοι..) τα ηλλισια πεδια..(πο πο περπατημα..) τα υπεροχα καμπαρε.. (προσωπικα ξετρελαθηκα με το lido..) το μουσειο κερινων ομοιωματων; εχει τοσσα πολλα ακομα.. αλλα σταματω γιατι ηδη το σχολιο ειναι τεραστιο.. να με συνχωρεις αλλα μ αρεσει πολυ αυτη η πολη γι αυτο κ ο ασυγκρατητος ενθουσιασμος..στο γραψιμο
Υ.Γ. αυτο που μ αρεσει ομως ποιο πολυ ειναι οι διαφορα των ‘2′ πολεων.. η παλια διατηρηταια πολη του παρισιου δεν εχει επηρεαστει απο τους ουρανοξιστες λιγο ποιο περα κ αυτο ειναι το μαγικο εκει.. νιωθεις τον χρονο να χει σταματησει σε αλλη εποχη..
Tο λατρεύω το Παρίσι…όσες φορές και να πάω, πάντα έχω την αίσθηση ότι δεν το χορταίνω…Τι μου θύμισες…Πολλά χρόνια πίσω νε γύρισες…χαχαχαχα…Μάλλον χρειάζομαι επανάληψη για να το ξαναθυμηθώ…
Κάτια
Αυτές οι γαλλίδες αεροσυνοδοί…έχουν και ένα βυζάκι… να το πίνεις στο ποτήρι της σαμπάνιας!
Α πα πα τι γράφει ο Ασκάριος!!!
Δον μου πότε να σου βγάλω εισητήρια; Θα είμαι καλή ξεναγός!! Είμαι στον πύργο στη Προβηγγία και σε περιμένω..Φιλιά θαλασσινά..
υγ. ωραίο έτσι όπως το διαμόρφωσες,εχουμε αγωνία για τη συνέχεια!Οταν σου λέω οτι ωραία τα σκηνοθετείς εσύ…
Η Μονμάρτη δε μου αρέσει..Πολύ fake για τα γούστα μου..
δες όμως αυτές τις φωτογραφίες σαν “δωράκι” :
http://www.imageshack.gr/view.php?file=pxbw7hba8mce70t5y6l9.jpg
http://www.imageshack.gr/view.php?file=bdwhz6mp1p1r6wkxs8mf.jpg
http://www.imageshack.gr/view.php?file=96593avxlgd9e29dbxla.jpg
Πρωτον και κυριότερον!!! Την πρωτη φωτογραφία μηπως την εχεις σε 1280*1024 px??? μπα ε……
το κειμενο υπεροχο. Κι αν με ακουσεις να μιλω Γαλλικα θα νομιζεις πως ειμαι Γαλλίδα. χεχε αλλα δεν καταλαβαινω πολλα .Ελαχιστα θα ελεγα
@ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ μου καλό σου σαββατόβραδο. Ώστε ταξιδεύουμε παρέα, έτσι; Στο μαγευτικό Παρίσι της νύχτας και των αναζητήσεων, αλλά και στην επαρχία στα λιβάδια της Προβηγκίας, στη χώρα των παραμυθιών, των κάστρων και των ιπποτών. Το κείμενο ξεκινάει σαν ταξιδιωτική εμπειρία αλλά όπως θα δεις και στη συνέχεια έχει έντονη ερωτική εσάνς. Με τον διακριτικό τρόπο που την βλέπω εγώ βέβαια και την γράφω. Φιλιά
@ Φίλε μου ocean βλέπω ότι έχουμε τα ίδια μυαλά… κι αυτό μου είναι πολύ ευχάριστο. Και να πλατιάζεις όσο θέλεις τα σχόλια. Θα ήθελα να βρεθώ σε αυτά τα μέρη. Όσα γράφω είναι προϊόντα εξιστόρησης από φίλους ή από την φαντασία μου. Πιστεύω να κάνω το ίδιο ταξίδι με αυτούς τους ίδιους προορισμούς κάποια στιγμή. Καλό σαββατόβραδο. (Ώστε Λίντο λες εσύ, ε;)
@ Κάτια μου κι εσύ λάτρης της παρισινής νύχτας; Και βρίσκεις κι εσύ ότι δεν χορταίνεται… Ίσως πρέπει να το κάνουμε τελικά αυτό το ταξίδι στ’ αλήθεια… Φιλιά.
@ Ασκάρ από όλο αυτό το κείμενο, στις όμορφες γαλλίδες αεροσυνοδούς έμεινε το μυαλό σου; Δεν σε αδικώ, είναι γλυκός ο έρωτας και γοητευτικός, χρειάζεται όμως κι ένα ταξίδι.
@ Θαλασσινή μου ομορφιά, σε αυτό το ταξίδι δεν σε θέλω στον πύργο στην Προβηγκία να με περιμένεις. Θέλω να σαι μαζί μου από το αεροδρόμιο και σε όλη τη διαδρομή. Και θα πάμε να μείνουμε μερικά βράδια και στο πύργο μας.
ΥΓ. Η συνέχεια του ποστ έχει σασπένς, ερωτικό άγγιγμα κι ένα τέλος που μοιάζει με αρχή. Φιλιά πορτοκαλένια
@ Βιργινία μου, σε ευχαριστώ για τς φωτό, υπέροχες. Βλέπω να έρχεσαι εσυ πίσω και να πηγαίνουμε εμείς στο Παρίσι. Είναι όμορφα τα ταξίδια, όπου και να πας, αρκεί να έχεις καλή παρέα. Κι εδώ μέσα στα μπλογκς, αισθάνεσαι ότι ταξιδεύεις αλλά με καλούς φίλους
@ Μαρία μου πορτοκαλένια ηλιαχτίδα, σου την έστειλα και σε μεγαλύτερη ανάλυση τη φωτό. Ωστε Γαλλιδούλα ακούγεσαι όταν μιλάς γαλλικά; Προσπαθώ να σε φανταστώ και σε τραγούδι γαλλικό. Κάτι από Πιάφ ίσως; Φιλιά
Tα παρισινα μας βηματα ηταν ακριβως οπως τα ανθη της αμυγδαλιας που δεν μετριουνται.
Αρβελερ.
Πολύ όμορφη κατάθεση Λικεράκι μου. Θαυμάζω την Αρβελέρ. Καλό σου βράδυ
Eχω πει ενα πανέμορφο που το εβαλα το περασμενο Σαββατο και σε βιντεο στη σελιδα μου..
δεν μου ερχεται τωρα … το θεμα ειναι πως το εχω διαγραψει κατα λαθος και δεν το εχω να σου το στειλω . Θα πρεπει να το βρω παλι σε instrumental και υστερα να το κανω ξανα
@ Να ειδοποιείς όταν ανεβάζεις βίντεο τέτοια… Θα έλεγα να το ξανακάνεις το γαλλικό. Το “εμείς εκεί που δεν χωράμε…” ακούω τώρα, υπέροχο και τα φωνητικά και το πιάνο
Πανέμορφο-πανέμορφο-πανέμορφο.
Αυτά.
Γενικά με το εξωτερικό δεν έχω καμμία τρέλα…Για κάποιο λόγο όμως, γαλλία θα ήθελα να πάω! Περιμένουμε παρτ του
@ Roadartist, καλημέρα -σε ευχαριστώ -φιλιά
@ m00nchild κι εγω δεν αλλάζω την Ελλάδα με τίποτα, αλλά μια βόλτα στο Παρίσι τουλάχιστον, αξίζει… μακάρι να τα καταφέρουμε και να βρεθούμε, καλημέρα σου
Πέρασα τυχαία από εδώ και είπα να αφήσω ένα σχόλιο,μια που το Παρίσι το ξέρω σχεδόν απέξω και είναι η αγαπημένη μου ευρωπαΪκή πρωτεύουσα.Ωραία ιστορία,ωραίο blog.
Δεν ζηλεύω…..δεν ζηλεύω…….δεν ζηλεύω……
Πάω να κλειστώ στο καβούκι μου και να σκάσω…….με την ησυχία μου!!!!!!1
Τυχερούληηηηηηηηηηηηηηηη
Ναταλάκι μου, δεν χρειάζεται να ζηλέψεις έτσι κι αλλιώς γιατί ούτε εγώ έχω κάνει το ταξίδι. Φαντασία είναι μέσα από διηγήσεις φίλων όλη η ιστορία. Και το δεύτερο μέρος της είναι αρκετά ρομαντικό νομίζω, άρα θα σου αρέσει περισσότερο. Να έρθω μαζί στο καβούκι σου να σκάσουμε παρέα;
Ωωω….θα ορκιζόμουν πως έχεις πάει…..αλήθεια!
Δεν ξέρω αν θα το αντέξεις…..συνήθως όσους συμπαθώ τους κρατώ σε απόσταση….ξέρεις άραγε γιατί;
@ Ναταλάκι μου, δεν ξέρω γιατί πραγματικά… όσους συμπαθείς πρέπει να τους αγκαλιάζεις.. εκτός κι αν εισαι η γυναίκα αράχνη
Πολύ ωραίο πόστ! Το Παρίσι δυσκολεύτηκα να το αγαπήσω γιατί αρχικά μου είχε κάνει πολύ άσχημη εντύπωση, και αυτή η εντύπωση υπερκάλυψε την αίσθηση που είχα για τη Γαλλία γενικότερα.
Πλέον έχω αλλάξει γνώμη. Πέρσυ το καλοκαίρι πήγα στην Προβηγκία και πέρασα τέλεια, τόσο που λέω να ξαναπάω του χρόνου.
Καλώς ήρθες Σοφία στην παρέα και χαίρομαι που σε γνωρίζω. Απ ότι είδα πρόχειρα στο μπλογκ σου μένεις στο Λονδίνο. Στην Προβηγκία που σου σρέσει εμείς εδώ έχουμε χτίσει πύργο Είμαστε λίγο ταξιδιάρικα μυαλά.
Να είσαι καλά
Άμα τους αγαπάς πολύ,τους αγκαλιάζεις σφιχτά……μέχρι που ασφυκτιούν…..γιαυτό….
@ Ναταλία, διακρίνω μια απαιιοδοξία, δεν είσαι η μόνη… όμως πρέπει να κοιτάμε μπροστά και στόχος πάντα είναι μια όμορφη κι ευτυχιομένη ζωή για τον καθένα μας. Δύσκολα κάποιος που αγαπάς και σ΄ αγαπάει αρνείται μια αγκαλιά όσο σφιχτή κι αν είναι
καλημερα.. ευχαριστω για τα ..ιδια μυαλα! lido δαγκωτο.. λεω..
ευχομαι να χεις την χαρα να πας καποια στιγμη ειναι οντως πολυ ερωτικο το παρισι.. απο πανω ομως.. αν μπεις στο μετρο ..αλλαζει.. ενα πραγμα σαν τη ζωη δηλαδη.. οσο ποιο βαθια μπαινεις τοσο..αλλαζει..
Φίλε ocean, από πάνω λοιπόν στο Παρίσι και στο Λίντο, έχω και μια δουλειά στην Προβηγκία, να δω το κάστρο μου, καλά θα ήτανε ένα ταξίδι τέτοια εποχή μάλιστα …
Μαγικό το Παρίσι… Όλα αυτα που περιγράφεις … Κρίμα που δεν πρόλαβα να δω καλά την Μοντμάρτη … Ελπίζω να υπάρξει και δεύτερη φορά …
Καλώς ήρθες d1af στη γωνιά μου. Σ’ ευχαριστώ. Κι εγω θέλω πολύ να κάνω αυτό το ταξίδι και να γνωρίσω αυτές τις περιοχές. Να είσαι καλά.