Δαντέλα από το Λίγηρα
Γ’ - Σκλάβες
Ντιγιαρμπακίρ. 1590. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ένα ανάμικτο πλήθος από Τούρκους, Κούρδους, Ασσύριους και Πέρσες πλημμυρίζει το μεγάλο παζάρι. Στάμνες γεμάτες κρασιά και λάδια, χαλιά ανατολίτικα, φρούτα από τις ακτές της Μεσογείου, φερμένα από πέντε μέρες δρόμο. Στο κέντρο της πόλης υψώνεται ο ψηλός μιναρές και ο χότζας επάνω ψέλνει με τα χέρια υψωμένα.
Γύρω, μια ατέλειωτη σειρά από χαμηλά σπίτια και στην άκρη του Ντιγιαρμπακίρ, μια ανάσα από γιασεμί αγκαλιάζει όποιον περνάει έξω από τα κισσωτά δαντελωτά παράθυρα του χαρεμιού του Νουρεντίν Πασά. Κι όποιος έχει το προνόμιο να βρεθεί στα ενδότερα αντικρύζει ένα σπάνιο ανθόκηπο από τις ομορφότερες γυναίκες του κόσμου. Ένα μπουκέτο από πολύχρωμα ανθρώπινα λουλούδια σ’ ένα χώρο που κυβερνά μυρωμένη η υγρή ατμόσφαιρα από τους ατμούς του χαμάμ. Σε μια μεγάλη αίθουσα όπου οι χανούμισσες εκπαιδεύονται και ασκούνται στο χορό των αισθήσεων και της πρόκλησης των παθών. Άρωμα Ανατολής.
Η Alizante, που την μοίρανε η ζωή από μικρό κορίτσι να βρεθεί σκλάβα στο χαρέμι, ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες για τα όμορφα σχιστά της μάτια, την αρμονία των κινήσεων και το φιδίσιο της σώμα. Όταν την καλούν στον οντά του πασά, έχει προγραμματισμένες τις επόμενες κινήσεις της. Δυο μολυβιές στην άκρη από τα μάτια και άλλειμα από αιθέρια έλαια στο λευκό της αλαβάστρινο δέρμα, που πάνω του τα βράδια οι λύχνοι του σαραγιού, γυαλίζουν σαν ολόγιομα φεγγάρια στον αφρό της θάλασσας. Αρκεί ο ήχος από το περπάτημά της για να κατακλυστεί από ρίγος και πάθος η κάμαρα του πασά και η ψυχή του. Μόλις περάσει μέσα κατεβάζει το κεφάλι ταπεινά,γονατίζει και προχωρά έρποντας τα κάλλη της, σέρνοντας τα χείλη, αφήνοντας υγρά ίχνη στά κόκκινα μοτίβα του χαλιού, μέχρι να χαϊδέψουν τα μαλλιά της τα δάχτυλα από τα πόδια του αφέντη της.
Ο Νουρεντίν της κάνει νόημα κι εκείνη του χαρίζει απλόχερα, εκείνο το δικό της χορό που με την πρώτη νότα, θυμίζει ρότα που χαράζει καράβι καλοτάξιδο, με τον ίδιο πάντα προορισμό. Τα χέρια της από το λαιμό μέχρι την άκρη των νυχιών, αργά- αργά ξετυλίγονται και στροβιλίζονται γεμίζοντας την επιφάνεια του χαλιού σαν βουτιές από δελφίνια σε ήρεμα νερά. Το στήθος της στητό και μαθημένο μοιάζει να ταλαντώνεται, να ηρεμεί και να εκρύγνεται σε κάθε επιδέξιο άγγιγμα από τις χορδές των οργάνων. Πτυχές απ’ την κοιλιά και σάρκες των μηρών κινούνται ακατάσχετα όπως τα αιχμάλωτα πουλιά που θέλουν να ξεφύγουν, λαμποκοπώντας τις λευκές φτερούγες τους στα μάτια του αφέντη, παραληρώντας σε γλώσσα ηδονική, προσκαλώντας τον σ’ έναν έρωτα-χορό, πέρα από όρια. Πέρα από το σήμερα και το χώρο του σαραγιού.
Κι εκείνος μαγεμένος κι ένοχος, με τα μάτια μισάνοιχτα υποκύπτει στην ορμή της νιότης του, ένας αφέντης έρμαιο της θεάς του έρωτα, δούλος της αμαρτίας, ένα κορμί που λιώνει, ποτάμι που κυλά κι αφήνεται, στο λάδι, στο χάδι και στο νάζι της μικρής του σκλάβας. Πάνω σε κόκκινο χαλί, σε πουπουλένια μαξιλάρια, σε μεταξωτά σεντόνια, στην έκσταση του πάθους, σε δίδυμο σώμα, σε αφρό από χείμαρρο. Εκεί ψηλά δεν υπάρχουν μουσικές ξένες να συντροφεύουν. Εκεί όλα αδειάζουν γύρω κι ούτε ορίζεται το ξεχείλισμα των χυμών, ούτε το καρδιοχτύπι των στιγμών, ούτε ο βαθυστεναγμός της Alizante. Αντηχούν μόνο κραυγές αιχμάλωτων κορμιών σε όλους τους τοίχους από το σαράϊ, σαν αργόσυρτοι χτύποι από ρολόγια, σαν κύματα στα βράχια, που κάνουν και τις πιο έμπειρες παλλακίδες να κοκκινίζουν. Από ντροπή. Και ζήλεια.
………………….
Ήταν πρωί όταν ο Di Angelo κι η Amandine έφτασαν στο σαράϊ του Νουρεντίν με τις άμαξες γεμάτες εμπορεύματα. Τους ζήτησαν να περιμένουν στον περιβάλλοντα χώρο. Μετά από λίγο κατεύθυναν την Αmandine στο χαρέμι μαζί με κάποια δείγματα από τα προϊόντα. Ο πασάς ήθελε πριν τα αγοράσει να τα εγκρίνουν οι χανούμισσες. Οι παλλακίδες ενθουσιάστηκαν από τα αρώματα, τα λάδια και τα σαπούνια. Ζήτησαν όμως από την μικρή Alizante να τα δοκιμάσει. Ήξεραν ότι είναι η αγαπημένη σκλάβα του πασά και η γνώμη της μετρούσε διπλά για εκείνον.
Η Αmandine έμεινε να θαυμάζει την ανατολίτικη ομορφιά της Alizante όσο εκείνη περιεργαζόταν γεμάτη περιέργεια τα φερμένα απ’ την Ευρώπη και ταίριαζε τα υφάσματα επάνω της. Χρησιμοποιεί τα αραβικά που είχε μάθει από τους δασκάλους της για να συννενοηθούν.
- Mε λένε Amandine. Εσένα;
- Alizante. Σ’ ευχαριστώ που μιλάς στη γλώσσα μου… Από πού είσαι;
- Από τη Γαλλία.
- Δεν την έχω ξανακούσει. Μεγάλωσα μέσα στο χαρέμι. Είσαι σκλάβα του έμπορου;
Αιφνιδάστηκε από την ερώτηση, αλλά η Αmandine κατάλαβε ότι για τη μικρή χανούμισσα ήταν πολύ λογική. Χαμογέλασε και μέσα της αισθάνθηκε την ανάγκη να τιμήσει τον Ντι Άντζελο.
- Ας πούμε ναι, μικρή μου φίλη. Είμαι η σκλάβα του.
- Κι εγώ του Νουρεντίν, της απάντησε με καμάρι και η φωνή της πήρε την θέρμη μιας ερωτευμένης κοπέλας. Έχει πολλές σκλάβες σαν εσένα;
- Σαν εμένα σκλάβες; Όχι, απ’ όσο ξέρω τουλάχιστον. Είμαι η μόνη του σκλάβα, της απάντησε χαμογελώντας περήφανα τώρα η Amandine.
- Σαν εσένα όμορφη ήθελα να πω. Έχεις έναν αέρα στην κίνηση, στην έκφραση και στο περπάτημά σου. Πρέπει να χορεύεις πολύ ωραία. Γι αυτό δεν θέλει άλλη σκλάβα ο αφέντης σου.
- Είσαι πολύ γλυκειά. Χορεύω πράγματι, μου αρέσει πολύ η μουσική και ο χορός. Έχω κάνει πολλά μαθήματα.
- Κι εγώ χορεύω. Θες να σου δείξω;
Η Amandine ήθελε πολύ να δει τις ικανότητες της Alizante, αλλά μετά από ένα λεπτό ντράπηκε από τον ερωτισμό και την ελευθερία του σώματος και της ζήτησε να σταματήσει..
- Νομίζω ότι δεν είμαι η κατάλληλη για τέτοιο χορό, η ώρα μπορεί να φταίει, ο χώρος, δεν ξέρω …Αlizante συγνώμη που σε σταμάτησα, όμως θέλω να σου πω αλήθεια ότι χορεύεις πολύ ωραία, πολύ αισθησιακά…
- Σε ευχαριστώ, αλλά τι σε έκανε να ντραπείς; Εσύ δεν χορεύεις για τον αφέντη σου;
- Χαχα! Έχουμε άλλους χορούς εμείς.
- Χαχα! Ξέρω, τους ξέρω.
Γέλασαν κι οι δυο τους με τα άδολα αστεία, που κυρίως πήγαζαν από τις παρεξηγήσεις των λέξεων και τις διαφορετικές σκέψεις και εμπειρίες δυο νέων γυναικών, δύο άλλων κόσμων και πολιτισμών που ήρθαν άξαφνα σε επαφή. Τους διέκοψε απότομα η παλιότερη παλλακίδα.
- Αποφάσισες Alizante; Περιμένει ο πασάς τον έμπορο και την κοπέλα στο σαράϊ.
Η Alizante έκλεισε το μάτι στην Amandine, έγνεψε θετικά στην παλλακίδα για όλα τα εμπορεύματα, ζήτησε να περιμένουν λίγα λεπτά, ξαναήρθε με τα “kohl” (τα μαύρα μολύβια της) και ζωγράφισε παχιές γραμμές κάτω από τις βλεφαρίδες της Amandine για να φαίνονται πιο όμορφα και πιο αμυγδαλωτά τα μάτια της.
- Άμα βάφεσαι έτσι, πάντα θα σε θέλει ο αφέντης σου, θα σ’ έχει μονάκριβη και θα σ’ αποζητάει. Κράτησε όλα τα “kohl” για να με θυμάσαι…
Οι δυο νέες κοπέλες αγκαλιάστηκαν και μια φιλία φτερούγησε τα πρώτα ξεπετάγματά της. Μια φιλία – γέφυρα που ενώνει με το πηγαίο της συναίσθημα τη Δύση με την Ανατολή…
(συνεχίζεται)
(painting “The Terrace of the Seraglio” - by John-Leon Gerome-1898 )
Πως γινεται και εχετε και οι δυο αγαπημενοι μου το ιδιο στυλ τελευταια? μηπως ταξιδεψατε στην Ανατολη και μου το κρύβετε???
Τι να πω υπεροχη ιστορία
Καλησπέρα πορτοκαλένιε μου
Μαρια πορτοκαλένια μου γλυκειά, είναι το θέμα του κειμένου που σηκώνει αρκετή “κανέλλα”. Φιλιά πολλά ήμουν σίγουρος ότι θα σου αρέσει.
έχω μείνει… νομίζω πως κι εγώ ταξίδεψα στην Ανατολή, τόσο γλαφυρό κείμενο… μπράβο!
Kαλή μέρα….
Πανέμορφο κείμενο..περιμένω με αγωνία την συνέχεια..
Εχω την αίσθηση πως πρέπει να αρχίσεις σοβαρά να σκέφτεσαι την έκδοση αυτών που γράφεις!!!
Πάρα πολύ μου άρεσαν οι παρομοιώσεις σου εδώ. Την καλημέρα μου…
Μια ηλιόλουστη καλημέρα σου στέλνω Δον μου από το καφασωτό του γραφείου!
Μοναδική η συνέχεια σαν να είμαστε μέσα στο σεράι!Μας σκλάβωσες! Με ανυπομονησία για την εντύπωση που θα αφήσει όλο αυτό στη μικρή σου γαλλιδούλα και πως θα επηρρεάσει και τον ιταλιάνο!
Φιλιά πολλά!
Μεγάλο ενδιαφέρον θα έχει η συνάντηση του Πασά με την Γαλλιδούλα …ελπίζω η συνέχεια να μην αργεί …
καλή εβδομάδα Βασίλη
Όμορφη η συνέχεια… μια φιλία γεννήθηκε… και μετά τι; ανυπομονώ για την συνέχεια!
Φιλί γλυκό και καλημέρα!
Γειάσου καλέ μου…πάρα πολύ ωραία η συνέχεια…πολύ καταπληκτική μας έβαλες για τα καλά μέσα στο κλίμα της Ανατολής…ήσουν τόσο αληθινός στο γράψιμό σου…που για μιά στιγμή ξέχασα πως είμαι στην Ελλάδα…στην Αθήνα…και πώς κάθομαι στο γραφείο μου και σου γράφω….και νόμισα ότι είμαι στο χαρέμι του Νουρεντίν πασά και κάνω βόλτα στους πανέμορφους κήπους του…και βλέπω από μακριά τις κοπέλες…τις σκλάβες του να καλοπίζονται να μιλούν μεταξύ τους γελώντας….!!κορυφαία στιγμή όμως για μένα είναι αυτή που η μικρή Amandine γνωρίζει την Alizante….μιλούν και ανταλλάσουν απόψεις,εμπειρίες και παραστάσεις μεταξύ τους…μία τόσο μικρή σκηνή αλλά τόσο γεμάτη από πηγαία ζεστασιά,τρυφερότητα,και σεβασμό ανάμεσα στις δυό γυναίκες..υπέροχη…τόση γλύκα….τόση αθωότητα…πολύ όμορφη νομίζω είναι και το πιό όμορφο σημείο μέσα σε αυτό το κείμενο το στοιχείο αυτό που το κάνει ξεχωριστό….καταπληκτικό…περιμένουμε τη συνέχειά σου!!! Με αγάπη,Αθανασία.
ονειρεμένο, όπως κι εσύ…:)
καλή βδομάδα Βασίλη μου…:)
Σε πορφυρά μαξιλάρια καθισμένες απολαμβάνουμε τις 1000 και 1 νύχτες αλλα και μέρες των δυο ηρωίδων σου!
Είναι σίγουρο οτι η γαλλιδούλα θα επηρρεαστεί από το όλο ερωτικό κλίμα, είμαι περίεργη να δω αν και Αλισάντε θα πάρει κάτι από την ευρωπαική αύρα της, αν ο δυτικός τρόπος γοητείας μπορεί να έχει την όποια επιρροή σε αυτόν τον κόσμο.
Ανυπομονώ!!
Καλημέρα
θα το ηθελα πολυ να ημουν μια σκλαβα με σχιστα και αμυγδαλωτα εντονα ναμμενα ματια..και να τρελαινω με το ναζι εναν πασα..για μια στιγμουλα μονο..σαν εμπειρια..
Βασίλη τέλειο περιμένω την συνέχεια !!!!!!
Αν δεν βαριέσαι δες στα σχόλια ΄΄το βιβλίο μου ΄΄
Καλό βράδυ
@ Daisy μου, όμορφο το ταξιδάκι στην ανατολή; Και ερωτικό και ρομαντικό διαλέγεις τύπο γυναικας και άντρα και ταξιδεύεις μαζί τους, στη ζωή και στα κρυφά τους όνειρα. Φιλιά καλό βράδυ
ΠΟλύ όμορφο….
Αλήθεια ευχήθηκα να ήμουν παιδί ξανά….να μου λες παραμύθια….
@ Κωνσταντίνα μου “tdjm”, σε ευχαριστώ και πάλι. Πιστεύω να μπόρεσα να περάσω κάτι από την “αίσθηση” μιά ερωτικής υγρής ανατολίτικης νύχτας, χωρίς να κάνω το κείμενο πολύ προκλητικό. Δεν κάνω τον ηθικολόγο και δεν θα είχα πρόβλημα αν έβγαινε έτσι αλλά αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή, μεταξύ του ντυμένου και του γυμνού, μεταξύ του αισθησιακού και του πρόστυχου με εξιτάρει και με προδιαθετει ευχάριστα όταν γράφω τα “ερωτικά” μου. Σα να είμαι κι εγω εκεί. Φιλιά καλό σου βραδυ.
@ Μadame του φεγγαριού μου, οι παρομοιώσεις μου είναι κυρίως η ποιητική δόση που μ’ αρέσει να δίνω στα αισθησιακά μου κείμενα και στίχους ακόμα και σε ένα γλυκό φιλί. Με αυτό τον τρόπο πιστεύω ότι μοιράζω στην “ερωτική στιγμή” από τη μια την “σαρκική απόλαυση” και από την άλλη την “ψυχική πληρότητα” που για μένα είναι το ίδιο σημαντικά και αλληλένδετα για να οδηγήσουν και στην όποια κορύφωση αντέχει ο καθένας. Έχω την εντύπωση ότι αυτές οι παρομοιώσεις είναι που δημιουργούν ευχάριστη αίσθηση σε όποιον-όποια τα διαβάζει. Ξεπερνούν την πρόκληση μιας λέξης και την κάνουν παραμύθι, φαντασία, ομορφιά, συναίσθημα κι όλα μαζί …έρωτα. Φιλιά πολλά καλό σου βραδυ.
@ Θαλασσένια μου πυργοδέσποινα, είσαι ο ηθικός αυτουργός αυτού του κειμένου όπως και όλης της σειράς και μην ξεχνάς ότι σου έχει αφιερωθεί. Έχεις λοιπόν “σκηνοθετικό” δικαίωμα να διαλεξεις ρόλο στο σήριαλ. Της όμορφης ανατολίτισας αλλά σκλάβας Αλιζάντε ή της ευρωπαίας επίσης όμορφης αλλά ντροπαλής Αμαντίν. Μη βιαστείς να απαντήσεις μέχρι να δεις και την ερωτική συμπεριφορά της Αμαντίν. Όπως όμως λες και και συ (και πολύ καλά κάνεις) η εμπειρία του ερωτικού χορού έστω και για ένα λεπτό και οι διάλογοι με την Αλιζάντε είναι πιθανό να λειτουργήσουν ευεργετικά στην απελευθέρωση της μικρής Αμαντίν. Ποιός θα είναι ο τυχερός; Μμμμμ. Φιλιά πολλά χταποδίνα μου.
@ Τρελοφαντασμένη μου, άσε να πάρει κι πασάς μια ανάσα από τς γυναίκες… έχει 100 στο χαρέμι, πρέπει να δει και την ευρωπαία Αμαντίν, καταλαβαίνεις
Πιστεύω ότι θα έχει ενδιαφέρον και η συνάντηση του Πασά με τη Γαλλίδα, αλλά και άλλα που θα συμβούν …νωρίτερα. Φιλιά πολλά
@ Αθανασία- ηλιαχτίδα μου, χαίρομαι που σε πήρα μαζί μου σε αυτό ταξίδι στην ανατολή με το καράβι και που άντεξες και μέσα στην άμαξα και στο χαρέμι. Οι διάλογοι είναι μια ανταλλαγή απόψεων για τις κοινωνικές σχέσεις δύο διαφορετικών κόσμων. Αλλού η ανατολική παράδοση ήταν ανώτερη π.χ. στον ερωτικό τομέα ενώ η δυτική ήταν ανώτερη στον σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας και προσφέρει γνώσεις και κάποια περιθώρια επιλογών. Μην ξεχνάς Αθανασία μου όμως ότι και η Αμαντίν αν καθόταν στη Γαλλία να την παντρέψουν με εκείνον που δεν ήθελε, ουσιαστικά θα την σκλάβωναν. Φιλιά πολλά με την αγάπη μου, πιστεύω να σου αρέσει και η συνέχεια το ίδιο.
@ Γωγώ μου γλυκειά,ονειρεμένο είναι ό,τι μας ταξιδευει, έστω κι αν είναι στην φαντασία μας, σαν ένα παραμυθι πολύ όμορφο για να είναι αληθινό. Αλλά πάντα στο δρόμο είμαστε. Φιλιά πολλά, καλή εβδομάδα επίσης.
@ Isabbela μου, καλώς ήρθες.. κερνάμε γλυκειά πορτοκαλόπιτα και φρέσκο χυμό πορτοκάλι. Μου αρέσει το ύφος του μπλογκ σου. Έχει άρωμα ανατολής, τέχνη και φαντασία. Δεν ξέρω ακόμα τη συνέχεια (ή δεν την λέω) για να έχεις και αγωνία. Πάντα όμως η ανάμιξη των ανθρωπων φέρνει εξελίξεις και διαμορφώνει νέες σκέψεις και “αναστατώσεις”. Σε πορφυρά λοιπόν μαξιλάρια να ξαπλώσεις και να απολαύσεις μαζί μας τη βραδιά. Στη Μέκκα των αισθήσεων.
@ Φεγγάρι μου, σε φαντάζομαι λυγερή οδαλίσκη με τον φερετζε να χορεύεις αισθησιακά και εγω να μαι ο αφέντης σου με τον αργιλέ στο χέρι. Αλλά αν ήσουν τόσο υπέροχη στο ναζι και στο χαδι, δεν θα σε ελευθέρωνα μετά και σχιστά μάτια να μην είχες. Σκλάβα μου θα έμενες.
Φιλιά ομορφιά μου ανατολίτικη, καλό σου βράδυ.
@ Anamella μου, ευχαριστώ, πιστεύω να είναι και η συνέχεια όμορφη. Σου απαντησα στο μπλογκ σου γι αυτό. Και πάλι ευχαριστώ. Φιλιά πολλά, καλό σου “ερωτικο” βραδυ.
ωω ναι..αυτο το ΛΥΓΕΡΗ πολυ μου αρεσε..χε χε..στις φαντασιωσεις μου ισως..
κι ας ειχα υπεροχο χαδι και ναζι κι ας μην ελευθερωνομουν ποτε..
@ Natalia μου, εμείς έχουμε πολλά κοινά κι ένα από αυτά είναι ότι ειμαστε παιδιά όσο κι αν μεγαλώσαμε. Τα παραμύθια, ο ρομαντισμός κι ο ερωτισμός είναι ενταγμένα στη ζωή μας. Μπορώ και τώρα που είσαι μεγάλο κορίτσι να σου πω παραμύθι… Φιλιά πολά
@ Φεγγάρι μου, αν είσαι ερωτική κι αισθησιακή, αν έχεις διάθεση ψυχής, αν είσαι υπέροχη στο χάδι, στο, νάζι στό φιλί, όλα μοιάζουν γλυκά και ονειρικά, στο μυαλό μας είναι και ο έρωτας και συ τον ταξιδεύεις… Φιλιά και πάλι μικρή μου οδαλίσκη.
AπαιΤω τΟ mAil Σου ΤωρΑ αΜεσΩς…
))
@
Απαιτείς; Θα τιμωρηθείς γι αυτό. Να είσαι ταπεινή στον αφέντη. Χαχα! Στο προφίλ μου ήταν πάντα το μέηλ μου. Φιλιά, καλό σου βράδυ.
Ναι…να μου πεις….
Γιατί πάλι ήμουν έτοιμη να ρωτήσω….”Αλήθεια έχεις πάει και στην Ανατολή;”
Γιατί για το Παρίσι…..δεν με έπεισες να ξέρεις!
παραληρώντας σε γλώσσα ηδονική, προσκαλώντας τον σ’ έναν έρωτα-χορό, πέρα από όρια.
Υπέροχες εικόνες, έντονες και ερωτικές. Πάντως τόσο στην δύση όσο και στην ανατολή το χαρέμι του κάθε άνδρα περιέχει όσες αντέχει η τσέπη του!
Λαμπρά!!!
@ Ναταλία μου ρομαντική μου… όχι δεν πήγα ούτε στο Παρίσι (το μεγάλο μου απωθημενο) ούτε στην ανατολή τουλάχιστον τόσο ανατολικά δεν έχω πάει, αλλά στα παραμύθια είμαι καλός. Θα γράψω κάποια στιγμη ένα και θα στο αφιερώσω. Φιλιά, καληνύχτα
@ Βρε σπιτόγατά μου, μού το χαλάς… Αλλά δεν έχεις κι άδικο. Και στην ανατολή ήταν υποχρεωμένοι να έχουν χαρέμι οι πασάδες. Στη Δύση το έχουν οικεία βουλήσει…. Φιλιά, χαίρομαι που σου άρεσε.
@ Καλό βράδυ Άννα μου, να είσαι καλά!
Καλημέρα πορτοκαλένιε μου, με παραπονάκι που δεν μου απάντησες (δεύτερη φορά χιχιχι),
σματς φιλί γλυκό
@ Nεραϊδόσκονή μου… τι νω πω πάλι έγινε, μάλλον είναι… κάτι γίνεται με σένα, δεν εξηγείται διαφορετικά. Και τι να σχολιάσω τώρα, μετά εορτής, ο ξεχασιάρης βασίλης αισθάνεται και άσχημα απέναντι σου. Φιλάκι γλυκό σου στέλνω μόνο και να σου πω ότι θα συνεχισθεί για λίγο ακόμα η ιστορία και θα έχει και ρομαντισμό και συναίσθημα, που ξέρω ότι σου αρέσει. Συγνώμη
Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνετε και οι δυο (παρωνύμια δε λέμε, άβαταρ δε θίγουμε), αλλά αυτή η ιστορία με τις δαντέλες μ’ αρέσει πάαααααρα πολύ! Για να δούμε πού θα το πάτε…
σνουποφιλί
καλησπερα βασιλη..σου εχω προσκλησουλα στο μπλογκ μου..
@ Mαριλία μου, καλώς ήρθες στο μπλογκ μου….Κερνάμε πορτοκαλόπιτα και φρεσκο χυμό . Εμείς οι δυο λοιπόν γράφουμε μια ιστορία με το ίδιο θέμα αλλά από την πλευρά και την οπτική του καθενος. Η “θαλασσινή” την ξεκίνησε. Τώρα τέλειωσε το δικό της κομμάτι, εγω θα κάνω δυο πόστ ακόμα (μάλλον) με τις δαντέλες, πιστεύω να σου αρέσουν και αυτά.
Αυτό το σνουποφιλί σου το βλέπω πολύ καιρό σε άλλα μπλογκ Κι από μένα ένα
@ Φεγγαρένια μου, έρχομαι να την πάρω, ευχαριστώ.
Φυσικά και δεν υπάρχει άντρας να φαντασιώνεται σκλάβες, χαρέμια και 1000 και μια νύχτες…
Θυμάσαι το παλιό τραγουδάκι: “αστράφτει το σπαθί του καβαλάρη…”;
Περνώ τον ίδιο καιρό και από εδώ, θαυμάζω, αλλά δεν κάνω φασαρία!
Περιμένω τη συνέχεια!
Την καλησπέρα μου
@ Ασκαρ αυτο το τρσγούδι συνεχίζει και λέει…”και αρπάζει την Ζεϊρά”, κανονικά θα έπρεπε να σου αφιερώσω και αυτό το ποστ, αλλά από σκλαβες έχεις αρκετές… Εννοείς δεν υπάρχει άντρας να ΜΗΝ φαντασιώνεται…” Καλό βραδυ
@ Μαριλία, να είσαι φρόνιμο κορίτσι και εγώ θα σε αφήσω να κολυμπήσεις στα μαξιλάρια μου να διαβάζεις ωραια κείμενα, το επόμενο της ιστορίας μού βγαινει πιο τρυφερό και ρομαντικό, αλλά εξίσου ερωτικό, ίσως το τελειώσω αύριο το πρωί. Φιλιά πολλά καλό σου βραδυ
Βασιλη εισαι καταπληκτικος.Μυρωδιες απο μπαχαρια και αρωματα πατσουλι εφθασαν μεχρι τα Χανια.Απο τον Παντελη ,την Γωγω και την Νατασσα φθασαμε σε αλλους πρωταγωνιστες.Μηπως το πλοιο του Παντελη κανει σταθμο εκει και η συνεχεια προβλεπεται συγκλονιστικη;
@ Λικεράκι μου, προς το παρόν ο Παντελής βρίσκεται ανατολικά της Αφρικής και ταξιδεύει. Μόλις τελειώσει η δαντέλα από το Λίγηρα… θα ξαναμάθουμε νεα του και από την Γωγώ φυσικά. Στα Χανιά έχω μια αδυναμία, είναι πολύ όμορφα. Φιλιά καλημέρα
φιλε βασιλη καλημερα.. διαβασα κ τι δυο συνεχειες μαζι.. ειμαι “σοκαρισμενος” απ την ομορφια τους..δε βρισκω αλλη λεξη ποιο πδυνατη για να προσδοσω στο κειμενο κ αυτη λιγη μου φαινεται.. τι να λεμε τωρα.. δε λεω τιποτα.. παω να μαγευτω τωρα κ απο την συνεχεια της θαλασσινης..
@ Xάθηκες ωκεανέ, αλλά εγω βαστώ το ότι είσαι καλά και αυτό μετράει πιο πολύ από όλα και από γραπτά και από τα συναισθήματα. Της θαλασσινής ήταν η όμορφη ιδέα, εγώ ακολούθησα. Η δική μου εκδοχή θα έχει ακόμα συνέχεια. Καλημέρα.
καλησπερα βασιλη ναι.. χαθηκα στις σκεψεις μου οπως ξερεις ηδη.. μα εμεινα τελικα για κειμενα κ ανθρωπους οπως αυτο εδω.. καλο απογευμα.. μα επεστρεψα ..ποιο σιγουρος.. κ δεν εχω σκοπο να ξαναφυγω..
το καλα μη το βαστας ακομα φιλε μου.. θα δειξει.. καλη ξεκουραση..
@ Ωκεανέ, να ξέρεις ότι εγώ σε θέλω μόνο γερό και δυνατό κι έτσι να κατακτάς το κόσμο. Κατεστραμμένο και δύστυχο δεν σε θέλω ούτε εσυ θέλεις τον εαυτό σου. Εχεις γερή πένα και συναισθηματική. Μείνε εκεί λοιπόν, ντύσε την πένα σου με όμορφες ιστορίες για τη θάλασσα και τους θησαυρούς που κρύβει και να αισθάνεσαι σίγουρος, δεν έχεις τίποτα και κανέναν ανάγκη.
ΥΓ. Πόνεσε πολύς και μάλιστα αγνός κόσμος από το “δεν βαστώ” σου κι έγινα αποδέκτης αρκετών σχετικών μεηλ. Προσωπικά απογοητεύτηκα από το κείμενο σαν ποστ. Σαν μεηλ θα το δεχόμουνα. Προσπάθησε να αποφεύγεις τέτοιους χαρακτηρισμούς και “ιατρικής φύσεως” αναρτήσεις, μια άποψη είναι αν θες την ακολουθείς και φιλικά στη λέω. Εγω θα μαι κοντά για όποια γνώμη θέλεις.