Το πέπλο στην ανατολή

Δαντέλα από το Λίγηρα

Δ’ -Το πέπλο στην ανατολή 

Στην άμαξα ο Nτι Άντζελο ήταν ήδη έτοιμος για την συνάντηση με τον Νουρεντίν Πασά, ντυμένος με την καλή του μαλτέζικη φορεσιά με τα χρυσά σειρήτια και κρατώντας στα χέρια το μωβ ιπποτικό του πλατύγυρο καπέλο. Η Amandine μπήκε στολισμένη με ένα τεράστιο χαμόγελο. Τον πρόλαβε, πριν της μιλήσει εκείνος με έκδηλη χαρά αλλά και προσοχή για να μην ακουστεί προς τα έξω.

-Εντάξει καπετάνιε μου, τα εμπορεύματα πρέπει πουλήθηκαν όλα. Και τα μεταξωτά και τ’ αρώματα και όλα.

Στάθηκε αμίλητη αντίκρυ του να θαυμάζει όπως στην αρχή τη μελαχροινή αντρίκια του κορμοστασιά. Σήμερα ήταν πολύ όμορφος. Και τα μάτια του σαν μια θάλασσα που θα μπορούσε να σε πνίξει μόνο με το κοίταγμα. Αυτή τη φορά δεν τον ντράπηκε. Από τη μια ήθελε πολύ να μοιραστεί τη χαρά της από την εμπορική επιτυχία, αλλά ίσως να της άφησε η Αλιζάντε την ερωτική της αύρα σα σύννεφο να την ακολουθεί. Κι ένιωσε βαθιά, πρωτόγνωρα, το μικρό εκείνο σκίρτημα που κάνει τη φωνή να γλυκαίνει, το ελαφρύ άγγιγμα που κάνει τη συμπεριφορά πιο αβρή, πιο γοητευτική.

Τον πλησίασε θαρρετά, ξέροντας ότι εκεί στα βάθη της ανατολής, μόνο εκείνη υπήρχε να τον φροντίσει και να τον περιποιηθεί, έβγαλε το πέπλο της, του έφτιαξε τον γιακά από το άσπρο πουκάμισο, του κούμπωσε τα χρυσά κουμπιά στο κόκκινο γιλέκο και αισθάνθηκε την ανάσα και τη ζεστασιά να ξεπηδάνε από το σώμα του.

-Είσαι μοναδική. Είσαι και γλυκειά. Τι θα έκανα χωρίς εσένα;

Για πρώτη φορά βρέθηκαν τόσο κοντά, την κοίταξε στα μάτια, της χάιδεψε προσεκτικά τα μαλλιά σα να ήθελε να τα χτενίσει με τα δάχτυλα, μετά αισθάνθηκε στην άκρη τους τα τρυφερά μάγουλά της, την αγκάλιασε από τη μέση, την έγειρε αργά στο μπράτσο του και της έδωσε ένα απαλό ζεστό φιλί σ’ εκείνη τη γωνιά που ενώνουν τα χείλη. Εκεί που μπορούσε να μυρίσει το δερμα της. Και να πάρει τη γεύση της.

Εκείνη έμενε να ακολουθεί σε αυτό το αναγνωριστικό ταξίδι από τα χέρια και τα χείλη και να ανταποκρίνεται θετικά, σε κάθε του κίνηση σε κάθε του σκέψη, αγνή ή πονηρή, σε κάθε του φιλί. Το ένα της χέρι ήταν περασμένο στον ώμο του και με το άλλο χάραζε βαθιές δαχτυλιές πάνω στο σμιλεμένο πλευρό του. Η μυρωδιά της έσμιγε με τη δικιά του και μόνο η αίσθηση του αρσενικού πάνω της, την έκανε να βγάζει αργές κοφτές αναπνοές.

Τη στιγμή που φαινόταν ότι τα πάντα θα έφευγαν από την άμαξα και θα πήγαιναν κάποιο ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων, ο Di Angelo πήρε την πρωτοβουλία, αν και δεν το ήθελε διόλου, να την αφήσει από τη ζεστή του αγκαλιά, και να την κρατήσει απλά από τους ώμους απέναντί του. Εκείνη προσπάθησε να συνέλθει από τη ζάλη, να δείξει σοβαρή και μετρημένη, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Τον κοίταξε με πάθος. Κρεμασμένη ήταν πια. Στα μάτια του. Στα χείλη του. Στη διάθεσή του.

- Amandine σου έχω πει ότι έχεις πολύ όμορφα μάτια;

Τι να απαντήσει και τι να πρωτοσκεφτεί. Έγειρε στο ώμο του σα να ήθελε να κρύψει τα μάτια της και την λαχτάρα που ανάβλυζαν κι εκεί ξανάρθαν στο νου της τα λόγια της Αλιζάντε, ξαναείδε σε αργή κίνηση τον ερωτικό χορό που επιδεικνύει και αναδεικνύει όλες τις ιδιαίτερες ομορφιές που χαρίζει μια γυναίκα σ’ έναν άνδρα και τον αναστατώνουν, σκέφτηκε τις παχιές γραμμές από το “kohl” που έκαναν τα μάτια της πιο αμυγδαλένια. Πιο θηλυκά.

Ήθελε τόσο να ξαναζήσει τη στιγμή του φιλιού μαζί του, να αισθανθεί πάλι το ρίγος, το κορμί της να ζωντανεύει στα χέρια του. Κι ας πέρασαν μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Όμως έπρεπε να κρατηθεί όσο μπορούσε και άντεχε. Είχαν εξάλλου μπροστά μια δύσκολη μέρα.

- Σ’ ευχαριστώ, αλλά επειδή είναι όμορφα τα μάτια μου, δεν πρέπει να τα βλέπει ο καθένας. Σε παρακαλώ άφησέ με λίγο μόνη, να βάλω το δαντελένιο μου πέπλο, να ετοιμαστώ, να γίνω όμορφη κι αντάξια σου.

Απομακρύνθηκε ο Di Angelo με ένα χαμόγελο και η Αmandine είχε περάσει ήδη από τη μια πλευρά και χτένιζε τα μακριά μαλλιά της, μπροστά στο μικρό της καθρέφτη. Εκεί μέσα τον είδε να φεύγει και από εκεί, πριν κατέβει από την άμαξα, του είπε.

-Aν τύχει και σε ρωτήσουν για τη σκλάβα σου, να μην εκπλαγείς. Συνηθίζεται. Και να μην το αρνηθείς.

……………….

Η αίθουσα ήταν η μεγαλύτερη του σαραγιού. Ξεκινούσε από μια τεράστια δίφυλλη πόρτα είχε ανάμεσα ένα τεράστιο ορθογώνιο χαλί με ατέλειωτους ρόμβους, βυσσινί μαίανδρους, σχέδια με γαλάζια παραδείσια πουλιά με μακριές ουρές και λουλούδια της ανατολής ανθισμένα, ρόδα του Ισπαχάν.

Το μακρί χαλί οδηγούσε σε μια σειρα από παχιά κόκκινα μαξιλάρια. Ανάμεσα καθόταν οκλαδόν ο Νουρεντίν Πασάς με ένα λευκό τουρμπάνι, μαύρο γιλέκο και ένα λευκό μεταξωτό παντελόνι. Δίπλα, οι δυο παλιότερες γυναίκες του ξαπλωμένες στα πόδια του. Είχαν πέπλο από τούλι στα μαλλιά, έντονα βαμμένα με kohl μάτια,αλλά με φερεντζέ στο πρόσωπο από τη μύτη και κάτω. Φορούσαν μεταξωτά στηθόδεσμα που ξεχείλιζαν τα κάλλη τους και κρέμονταν γύρω φλουριά. Από το ύψος της ήβης, από μια λεπτή κόκκινη ζώνη απλώνονταν φουσκωτές θαλασσιές βράκες με σχέδια από χρυσά αστέρια και φεγγάρια. Στα χέρια τους είχαν περάσει μια σειρά από λεπτά και πλατιά χρυσά βραχιόλια, ανάγλυφα με μικρούς ήλιους.

Γύρω όλοι οι αυλικοί, αξιωματούχοι, μουσικοί με οργανα και πολλές γυναίκες που φρόντιζαν να μένει το χαλί ανοιχτό για τους επισκέπτες και για να έχει οπτική επαφή ο πασάς. Ο προπομπός που συνόδευσε τον Di Angelo και την Αμαντίν άνοιξε την τεράστια πόρτα και όλοι γύρισαν να τους δουν.

Ο συνοδός έκανε μερικά βήματα γονάτισε και έσκυψε μέχρι να φιλήσει το χαλί. Σηκώθηκε μετά και ανακοίνωσε τους δυο νεοφερμένους στο παλάτι.

- Sabah el heil, φώναξε ο πασάς με το χαμόγελο να ζωγραφίζεται ανάμεσα στα περιποημένα μαύρα γένια του.

Ο Di Angelo προέτεινε το δεξί του πόδι, έβαλε το χέρι του στη μέση κι έκανε υπόκλιση. Η Amandine σταύρωσε τα πόδια, έπιασε ελαφρά το φουστάνι της από τις δυο πλευρές, και υποκλίθηκε ντελικάτα σύμφωνα με την ευρωπαϊκή της παιδεία. Κάποιος υπουργός πήγε να τους κάνει νόημα να γονατίσουν αλλά ο πασάς τον σταμάτησε.

- Sabah el nour, ανταπάντησε στον χαιρετισμό το ίδιο φωναχτά η Amandine, που γνώριζε τη γλώσσα και έκανε όλους μέσα στη αίθουσα να εκπλαγούν πιο πολύ από το θάρρος αυτής της κοπέλας να μιλήσει πρώτη. Φορούσε το μακρύ μπεζ δαντελένιο της πέπλο, που κάλυπτε όλο το πρόσωπο μέχρι το λαιμό από όπου ξεκινούσε από ένα υπέροχο στη θέα μπούστο, ένα βελούδινο βυσσινί φουστάνι, στολισμένο με ζωγραφιές από ανατολίτικα παλάτια, με όλα τα γαλάζια φεγγάρια από τις χίλιες και μια νύχτες της ανατολής. Τα μαύρα μαλλιά της έφταναν ως τη λεπτή της μέση που την έδενε μια ροζ ζώνη με ένα μεγάλο φιόγγο.

Ακολούθησε με τη βοήθεια διερμηνέα στη ιταλική γλώσσα που μιλούσε ο Di Angelo αλλά και η πολύγλωσση Amandine, μια συζήτηση σχετικά με τα προϊόντα που έφερνε ο μαλτέζος έμπορος. Στην άκρη του ματιού όμως του πασά γυάλιζε η εικόνα της μικρής γαλλίδας.

- Όλα όσα μας έφερες αυτή τη φορά Di Angelo είναι υπέροχα, όπως μου λένε όλες οι γυναίκες μου και ζητάνε να τους τα πάρω όλα. Είναι στ’ αλήθεια όλα τόσο καλά; Ή μήπως μού τις μάγεψε τις χανούμισσες η σκλάβα σου;

Γύρισε τώρα πια και κάρφωσε η πασάς το βλέμμα του από πάνω ως κάτω, επάνω στην ομορφιά της Amandine, χαμήλωσε τα μάτια όταν ένιωσε να την γδύνει με τα μάτια του. Ο Di Angelo κινήθηκε προστατευτικά και μπήκε ανάμεσα στον πασά και σ’ εκείνη. Είπε κάπως θυμωμένα.

- Η Amandine δεν είναι σκλάβα.

- Προς το παρόν. Αλλά δεν αποκλείεται να γίνει φίλε μου. Όλες οι γυναίκες ονειρεύονται μια γλυκειά σκλαβιά και μια αφοσίωση. Άκου με εμένα, κάτι ξέρω. Αν δεν της την προσφέρεις εσύ, κάποιος άλλος θα βρεθεί, είπε ο πασάς και το χαμόγελο κέρδισε πάλι τη θέση του στο πρόσωπο.

- Εμείς στην Ευρώπη στις γυναίκες σκεφτόμαστε διαφορετικά, το ίδιο κι οι γυναίκες μας, τον διέκοψε φανερά ενοχλημένος με τρόπο όμως ώστε να μην προσβάλλει τα έθιμα της ανατολής. Μέσα του όμως βλαστημούσε την ώρα που έφερε την αγαπημένη του μπροστά του.

Ο πασάς το κατάλαβε, όμως χωρίς να εγκαταλείψει το χαμόγελο, γύρισε ξανά έδειξε την Αmandine και του είπε πολύ σοβαρά.

- Κοίταξε, αν να μου δώσεις ακόμα κάτι που μ’ αρέσει πολύ, θα πάρω όλα τα προϊόντα σου και θα γεμίσω τις άμαξές σου με χρυσάφι όσο το βάρος τους.

- Δεν κατάλαβα Νουρεντίν πασά, ότι ήταν να σας δώσω το έχουν ήδη παραλάβει οι  ανθρώποι σας. Δεν πουλώ κάτι άλλο.

- Θα μπορούσε τουλάχιστον η μικρή σου “συνεργάτιδα” να έβγαζε και να μας έδειχνε το όμορφο πέπλο της; επέμενε χαμογελαστά ο πασάς.

Και γυρνώντας στην μικρή γαλλίδα.

- Εσείς στη δύση έτσι κι αλλιώς δεν συνηθίζετε να φοράτε φερεντζέ.

Η Αmandine είδε ότι είχε έρθει σε δύσκολη θέση πια ο Di Angelo. Έτσι με δική της πρωτοβουλία έβγαλε αργά και προσεκτικά το δαντελένιο της πέπλο, αποκαλύπτοντας τα μεγάλα μελιά αμυγδαλένια της μάτια βαμένα με την παχιά μαύρη γραμμή. Περπάτησε με την χορευτική της χάρη πάνω στο μεγάλο χαλί κάνοντας αίσθηση σε όλους του παρευρισκόμενους και πλησίασε περισσότερο τον πασά.

Γονάτισε μπροστά του και με πολύ σοβαρό ύφος του ψιθύρισε στα αραβικά.

- Όταν αρέσει το πέπλο μας, εμείς στη δύση δεν διστάζουμε να το προσφέρουμε και μάλιστα δωρεάν… πασά μου.

Το ακούμπησε στα πόδια του Νουρεντίν και απομακρυνόμενη, κατέληξε με δυνατότερη φωνή ώστε να το ακούσουν όλοι.

-  Διαφέρει από ό,τι έχετε δει. Είναι ευρωπαϊκή δαντέλα. Δαντέλα από το Λίγηρα.

(συνεχίζεται)

(painting A HUGUENOT, ON ST. BARTHOLOMEW’S DAY, REFUSING TO SHIELD HIMSELF FROM DANGER BY WEARING THE ROMAN, by John Everett Millais)