Απρίλιος 3, 2008
Η κόκκινη φούστα
ΙΑ΄ - Η έξοδος
Για την Γωγώ δεν ήταν τόσο εύκολο. Για οποιαδήποτε γυναίκα δεν θα ήταν. Δεν γίνεται τόσο απλά να αφήσεις ίσως το μοναδικό σου αποκούμπι και να κοιτάξεις κατάματα την έξοδο. Αισθάνθηκε όμως ότι η θεία της είχε κάνει πολλά για εκείνη και δεν μπορούσε να της φορτώσει και τη γέννηση ενός παιδιού. Και μάλιστα εκτός γάμου.
Μαζί με τα Μέγαρα άφησε και τη δουλειά της δακτυλογράφου. Είχε μαζέψει κάποια χρήματα πήρε και από τη θεία της κάποια άλλα, μαζί με την διαβεβαίωση ότι η πόρτα της θα είναι πάντα ανοικτή.
Μέχρι να φύγει έψαχνε στις εφημερίδες για ένα σπίτι αν είναι δυνατόν κοντά στον Πειραιά και κάποια δουλειά. Βρήκε στο Αιγαλεω ένα μικρό ισόγειο σπίτι με αυλή και με λουλούδια, της άρεσε ήταν χαμηλό και το ενοίκιο και το έπιασε.
Όταν άρχισε πια να μένει εκεί δεν ήταν περισσότερο από 21 χρονών. Δίπλα ακριβώς υπήρχε μια πολυκατοικία και στον δεύτερο όροφο έμενε η Σούλα μια ανύπαντρη γυναίκα 40 ετών τότε που τα επόμενα χρόνια θα γινόταν η καλύτερη φίλη της. Εκείνη συνάντησε από την πρώτη στιγμή και της είπε λεπτομέρειες για το σπίτι για την μικρή - μεγάλη ιστορία που κουβαλούσε μέσα του. Η Γωγώ κέρδισε την εκτίμηση και την αγάπη της Σούλας από την αρχή.
Το μεγάλο πρόβλημα ήταν στην εξεύρεση εργασίας και ειδικά για μια έγκυο γυναίκα χωρίς κάποιον δίπλα της ήταν ακόμα μεγαλύτερο. Ο αγαπημένος της Παντελής και μελλοντικός πατέρας χωρίς να το γνωρίζει, ήταν στο πρώτο του ταξίδι στους ωκεανούς και δεν είχε δώσει ίχνος ζωής εδώ και ένα μήνα. Η Γωγώ επικοινώνησε με την ναυτιλιακή εταιρεία και τους έδωσε το τηλέφωνο της Σούλας μέχρι να εγκαταστήσει το δικό της, για να το έχει ο Παντελής υπόψη του.
Ένα απόγευμα ανέβηκε στην Καστέλλα, έκατσε στο ίδιο τοιχαλάκι που γνωρίστηκαν. Και κεί κοιτάζοντας το πέλαγος είδε ξανά τα μάτια του να την κοιτάνε με την ίδια φλόγα όπως την πρώτη φορά. Μόνο που τώρα είχε κάτι από εκείνον μέσα της. Τα βράδια η Γωγώ πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά περιδιαβαίνοντας τα μέρη που περπατούσαν μαζί.
Έτσι συναντήθηκε μια μέρα με τον Σταμάτη. Την είδε μόνη της νύχτα στο λιμάνι, πίστεψε ότι είναι πόρνη και την πλησίασε.
- Θες να πάμε μαζί;
- Πού να πάμε;
- Δεν ξέρω, όπου να ‘ναι, εσύ να μου πεις. Στο σπίτι σου ή σε κάποιο ξενοδοχείο ας πούμε.
Η Γωγώ κατάλαβε τι ήθελε ο νεαρός αλλά της άρεσε το παιχνίδι με τις λέξεις και τις παρεξηγήσεις.
- Θες να κοιμηθούμε μαζί, έτσι;
- Να κοιμηθούμε αν το θες και συ.
- Έχεις ανάγκη λοιπόν από γυναικεία συντροφιά απόψε.
- Ναι όπως το λες είναι. Και είσαι πολύ όμορφη.
Δεν του είπε ότι δεν είναι πόρνη, δεν του είπε ότι είναι έγκυος. Εξάλλου εκείνον τον ενδιέφερε η συντροφιά της. Και μόνο.
Του έδωσε ότι γύρεψε. Κι εκείνη το ήθελε. Πήγαν στο Αιγάλεω κι έκαναν ξέφρενο έρωτα όλο το βράδυ. Όχι με χρονικά όρια και κανόνες. Πέρασαν έτσι μια γλυκειά ερωτική νύχτα. Μόνο κάθε φορά που το έκαναν, έκλεινε τα μάτια η Γωγώ , έλεγε “μέρα μου”, φανταζόταν τον Παντελή και ευχαριστιόταν την στιγμή. Μόνο έτσι.
Το πρωϊ φεύγοντας, της άφησε δέκα χιλιάδες και την ξύπνησε μ’ ένα φιλί στο στόμα.
- Θα ξανάρθω, με λένε Σταμάτη.
- Να ξανάρθεις.
Απρίλιος 3, 2008 at 2:58 μ.μ
ααα καλααα δε ζητουσα τιποτα αλλο..;;
παω να σε διαβασω..
ξανα φιλι
:)))
Απρίλιος 3, 2008 at 3:33 μ.μ
το διαβασα!!!
εχω χασει λιγουλακι την συνοχη με τις ιστοριες..αλλα..
θα πω αυτο που μου εβγαλε η ιστορια σου καπου προς το τελος..
οταν πας με καποιον..πηγαινεις μαζι του γιατι θελεις Αυτον..
αν ειναι να βλεπεις καποιον αλλον στο προσωπο του για το ευχαριστηθεις…ασ τα να πανε..
ομορφα γραφεις..
φιλια
Απρίλιος 3, 2008 at 4:02 μ.μ
Άραγε και ο Παντελής τη Γωγώ σκεφτόταν όταν βρέθηκε με τη Ζεχρά;
Δεν ξέρω, για έγκυο γυναίκα και με τόσο μεγάλο έρωτα στον Παντελή τη βρήκα να υποκύπτει πολύ γρήγορα σε κάτι τέτοιο!
Ήταν ήδη τόσο μεγάλη η ανάγκη της;
Καλό απόγευμα Βασίλη μου και πολλά φιλιά
Και αγκαλιές…
Απρίλιος 3, 2008 at 7:32 μ.μ
@ Φεγγαρένια μου, όπως τα λες είναι, η Γωγώ πήγε μαζί του γιατί το ήθελε. Όμως κατά την πράξη φαντασιωνόταν τον άλλο. Ίσως γιατί της έλλειπε, ίσως γιατί έτσι μπορούσε. Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας και η Γωγω είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Καλό σου βραδυ, φιλιά
Απρίλιος 3, 2008 at 7:32 μ.μ
Ο αναμάρτητος πρώτος τω λίθω βαλέτω!
Απρίλιος 3, 2008 at 7:38 μ.μ
δεν είναι η ανάγκη…
δεν είναι ότι ξέχασε…
είναι τα χρόνια “21″ που αντιδρούν στο σώμα…
είναι που θέλει απάνεμο την φουρτούνα της να καταλαγιάσει…
είναι περισσότερα, μα ας αφήσουμε τον συγγραφέα να συνεχίσει την ιστορία…
είναι η Γωγώ, απρόσμενη και αδιάβαστη ψυχή…
καλησπέρα Βασίλη…
Απρίλιος 3, 2008 at 7:41 μ.μ
@ Νεραϊδόσκονή μου, η Γωγώ είναι έγκυος από κάποιον που την άφησε και παντρεύτηκε κάποια “καλή” περίπτωση και μετά έφυγε στα καράβια χωρίς να νοιαστεί ιδιαίτερα για εκείνη χωρίς και να επικοινωνεί μαζί της. Εκείνη έφυγε από την ασφάλεια του οικογενειακού σπιτιού της θείας της, από τη δουλειά της. Γύριζε στα μέρη του Παντελή, ταυτίστηκε με τη ζωή του… ίσως μια έγκυος με τον κοινό νου να λειτουργούσε διαφορετικά. Η Γωγώ ένιωσε την ανάγκη της αντρικής συντροφιάς σαν ξέσπασμα της μοναξιάς της. Είναι από καιρό μόνη. Δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Φιλιά πολλά, καλό βραδυ.
Απρίλιος 3, 2008 at 7:45 μ.μ
@ Ασκάρ, αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, μερικές φορές η μετακόμιση από το περιβάλλον του οικογενειακού σπιτιού αλλάζει και τις συμπεριφορές.. Καλό βραδυ
Απρίλιος 3, 2008 at 7:49 μ.μ
@ Γωγώ μου, ναι έτσι είναι κι εσύ έχει πιάσει τη ψυχή της Γωγώς και την έχεις αναγνωρίσει. Δεν ξέχασε, έφυγε από όλα τα άλλα αλλά η ψυχή της δεν έφυγε από εκείνον. Είναι ατίθασο άλογο, ερωτευμένο με μια “ξενιτιά”… Τη φουρτούνα καταλαγιάζει, ξεφεύγοντας κάποιες στιγμές από τις μεγάλες αποφάσεις που πήρε. Καλό βράδυ, φιλιά
Απρίλιος 3, 2008 at 8:12 μ.μ
Eχω αρχίσει και συνδιαζω ιστορίες..
Καλησπέρα Βασίλη
Απρίλιος 3, 2008 at 8:20 μ.μ
Βασίλη σε εμπνέει ο βροχερός καιρός και κλείνεσαι και γράφεις μου φαίνεται… Και πράττεις άριστα. Θέλει μια αφοσίωση το γράψιμο. Για την ιστορία δεν λέω τίποτα αυτή τη φορά. Περιμένω να την πας λίγο παρακάτω για να πιάσω το νήμα της Γωγώς. Καλό βράδυ!
Απρίλιος 3, 2008 at 11:20 μ.μ
Μπράβο ! όλα τα διαβάζεις, βλέπω.
Απρίλιος 3, 2008 at 11:40 μ.μ
Αχχχ…για να δούμε…θα ξαναπάει ο Σταμάτης….
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Απρίλιος 4, 2008 at 4:53 π.μ.
ωραίο κομμάτι, πρέπει να βρώ χρόνο να τα πάρω από την αρχή όμως.
μού άρεσε αυτό πάντος.
Καλημέρα
Απρίλιος 4, 2008 at 10:22 π.μ.
Καλημέρα Βασίλη μου, με ήλιο σήμερα κι εσείς;;
Απρίλιος 4, 2008 at 11:16 π.μ.
“Θα ξανάρθω”.
Απρίλιος 4, 2008 at 12:56 μ.μ
ψευτικο αποκουμπη ο Σταματης…
Απρίλιος 4, 2008 at 12:56 μ.μ
Αλό Billy.. Κατ’αρχήν να πω ότι είναι πιο ωραίο έτσι το blog. Αυτή η μαυρίλα μου είχε βγάλει τα μάτια. Και μ’αρέσουν και τα σχόλιά σου που έχουν άλλο χρώμα. Μεγειές λοιπόν.
Όσο για την αγαπημένη μου ιστορία, ξαφνιάστηκα όπως και οι προλαλήσαντες απ’ότι είδα. Όντως όμως είναι τελείως απρόβλεπτη η Γωγώ και αυτό είναι που μας κρατάει σε αγωνία και μας ταξιδεύει μαζί της. Για να δούμε το επόμενο “λιμάνι” της…..
ΥΣ: Ο “μαύρος” ο Σταμάτης… που να’ξερε…
Απρίλιος 4, 2008 at 1:14 μ.μ
@ Υβόννη μου, όλες οι ιστορίες έχουν σχέση, αληθινές και φανταστικές, καλημέρα με φιλιά
Απρίλιος 4, 2008 at 1:17 μ.μ
@Madame του φεγγαριού μου, προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό προσφέροντας μια ιστορία σε συνέχειες, δεν ξέρω πόσο θα αντέξει.. Μοιάζει με αυτό το τραγούδι που λέει ..θα φανεί στο χειροκρότημα, άσχετα αν είναι ποιοτικά ή όχι τα κείμενα. Ήθελα να είναι δυνατά γραμμένα να μην έχουν γλυκανάλατο ερωτισμό αλλά κάτι πιο ιδιαίτερο και ακραίο. Φιλιά καλό απόγευμα
Απρίλιος 4, 2008 at 1:18 μ.μ
@ Ζουζούνα όλα τα διαβάζω μην κοιτάς που δεν τα απαντάω. Καλό ΣΚ, να είσαι καλά.
Απρίλιος 4, 2008 at 1:20 μ.μ
@ Γλαρένια μου, δεν έχει νομίζω ιδιαίτερο νόημα αν θα πάει ο ίδιος ο Σταμάτης ή άλλος με τους ίδιους σκοπούς. Η Γωγώ μάλλον αποφάσισε να διαθέσει το σώμα της προκειμένου να κρατήσει την ψυχή και τα θέλω της ακέραια.
Απρίλιος 4, 2008 at 1:22 μ.μ
Δον μου , νομίζω οτι η έξοδος έγινε όπως έπρεπε χωρίς πολλά πολλά δράματα αλλά μια και έξω , σαν να ήθελε να ξορκίσει τη λησμονιά, τη λαχτάρα για τον άντρα που αγαπά. Με την εγγυμοσύνη μαζί λίγο κάπως με στεναχώρησε αλλά ίσως αυτός να ήταν και ένας λόγος μέσα στην απελπισία της που να την έσπρωξε να διαλέξει αυτό τον δρόμο.
Φιλιά πολλα!
Απρίλιος 4, 2008 at 1:23 μ.μ
@ Φίλε Αλέξη σε ευχαριστώ αλλά στη συγκεκριμένη σειρά κειμένων έχω γραψει και καλύτερα, προσωπικά -να σου πω άποψη- δεν μου άρεσε η “έξοδος” της Γωγώς στον αγοραίο έρωτα αλλά το απαιτούσε η ανάγκη της πλοκής. Καλό απόγευμα.
Απρίλιος 4, 2008 at 1:25 μ.μ
@ Καλημέρα νεραϊδούλα μου, με ήλιο κι εδω αν και αύριο ακούω ότι θα έχει βροχή στην Αθήνα.. Φιλιά πολλά.
Απρίλιος 4, 2008 at 1:26 μ.μ
@ Fog μου, να ξανάρθεις όποτε έχεις χρόνο, θέλει λίγο μελέτη το μπλογκ μου είναι αλήθεια. Φιλιά πολλά
Απρίλιος 4, 2008 at 1:31 μ.μ
@ Purple μου ο Σταμάτης είναι το αντίστοιχο της μαύρης γαζέλας για τον Παντελή. Το γεγονός ότι πλήρωσε ο Παντελής ενώ η Γωγώ πληρώθηκε είναι μια λεπτομέρεια, επί της ουσίας ήταν το ίδιο. Η Γωγώ επέλεξε να περάσει αυτό το βράδυ με τον Σταμάτη, μπορεί να περάσει και άλλο μαζί του μπορεί και όχι. Στην πραγματικότητα η ίδια στον Παντελή ανήκει. Και όλες οι επιλογές που έκανε νωρίτερα αποδεικνύουν την αγάπη της. Η δουλειά που επιλέγει ο καθένας για να αντιμετωπίσει τις καθημερινές του ανάγκες είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Φιλιά πολλά , καλό απόγευμα
Απρίλιος 4, 2008 at 1:43 μ.μ
@ Ραδιοκέφαλή μου και μένα μου αρέσει το άνοιγμα του μπλογκ, ειδικά στο σχολιασμό γίνεται πιο ευχάριστο αλλά και σαν εικόνα. Για την ιστορία αν διαβάσεις την αρχή -το πρώτο ποστ- θα δεις ότι η Γωγώ κάποια στιγμή έγινε πόρνη. Στα επόμενα εξιστορώ την ζωή της από την αρχή κοντά αλλά περισσότερο μακριά με τον έρωτα της ζωής της. Ήρθε η στιγμή σε αυτό το πσοτ να “ξεφύγει” η Γωγώ, ίσως πληρώνοντας το τίμημα της αγάπης της. Κάθε αγάπη έχει ένα κόστος τελικά. Φιλιά πολλά, καλό απόγευμα.
ΥΓ. Ακριβώς όπως τα λες, ένας αντίστοιχος έρωτας της βραδιάς της, ήταν ο Σταμάτης.
Απρίλιος 4, 2008 at 1:49 μ.μ
@ Δόνα μου θαλασσινή, έγινε και η έξοδος… κάποια στιγμή έπρεπε κι αυτή να γίνει, μια κι έξω θα γινόταν, μια απόφαση της στιγμής θα ήταν. Αυτό που θα επελευθέρωνε την ανάγκη της Γωγώς να υποστηρίξει την απόφασή της να παραμείνει και μετά την εγκυμοσύνη της, σταθερή στην αγάπη και στην αφοσίωσή της στον Παντελή. Αν πρόσεξες, φρόντισε να αφήσει το τηλ. της γειτόνισσας στην εταιρεία του μην τυχόν και θελήσει να εποκοινωνήσει ο Παντελής και δεν τη βρει. Πιστεύω μετά το πρώτο σοκ για αυτή την απόφαση στους φίλους και στις φίλες αναγνώστριές μου, βρουν στη Γωγώ και κάποια δικαιολογητικά για την απόφαση αυτή. Φιλιά πολλά, καλό απόγευμα
Απρίλιος 4, 2008 at 2:11 μ.μ
Καλέ Βασίλη μπαίνω και εγώ στο μπλογκ και νόμισα ότι έκανα λάθος, βάλαμε χρώμα βλέπω!! φως έφυγε το σκοτάδι μπράβο. Καλό οικογενειακό Σαββατοκύριακο.
Απρίλιος 4, 2008 at 3:28 μ.μ
Βασίλη έχεις δίκιο…..
“Ακόμα κι όταν έφυγε από το γραφείο και η ανέχεια την έστειλε στο Αιγάλεω και άναψε φανάρι. Άμα ήρθε η ώρα και βρέθηκε με τον πρώτο, σα να το ‘κανε με τον Παντελή ήταν για κείνη. Και μετά και με όποιον κι αν πήγαινε. Έντυνε τη σκέψη της με ένα νοερό ταξίδι στη θάλασσά του. Έκλεινε τα μάτια και έλεγε από μέσα της “μέρα μου”. Με το νου σε κείνον. Της κυβερνούσε το μυαλό. Με το μυαλό.”………………
Αλλά καταλαβαίνεις.. άντε να το θυμόμουν από τότε. Μάλλον όμως κανείς δε το θυμάται γι’αυτό και η παρεξενιά από πολλούς. Αν το θυμόμουν δε θα’χα ξαφνιαστεί καθόλου. Σωστή η Γωγή λοιπόν βάση δεδομένων.. Χεχε… Καλό ΣΚ!
Απρίλιος 4, 2008 at 3:30 μ.μ
…στις ιστορίες δεν παίζει πάντα ρόλο το ‘πώς’ και το ΄γιατί΄…
…σημασία έχει η αίσθηση με την οποία μένεις αφού φτάσεις εκεί που(υποτίθεται πως) τελειώνουν…
…και αν διαπιστώσεις πως βγάζεις μιαν ανάσα, τότε σου έχουν αποκαλύψει τα μυστικά τους…
…κι ας σου γίνουν κατανοητά αργότερα…
Φιλιά βρόχινα…
Απρίλιος 4, 2008 at 7:01 μ.μ
Αυτη η κοκκινη φουστα με εχει φερει στην διαστροφη!
Απρίλιος 4, 2008 at 9:59 μ.μ
@ Ψυχή μου, όμορφο δεν είναι κι έτσι; Και οι αλλαγές χρειάζονται Φιλιά πολλά, σε ευχαριστώ για τις ευχές σου να είσαι καλά κι εσυ και να περάσεις επίσης όμορφα
Απρίλιος 4, 2008 at 10:03 μ.μ
@ Ραδιοκέφαλή μου εγώ το θυμόμουν όμως και πάντα είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή στην ιστορία έπρεπε να βάλω και αυτή την παράμετρο στη Γωγώ που θα ήταν απότομη αλλά και θα της χάραζε τη ζωή για πολλά χρόνια. Ουσιαστικά στο πρώτο ποστ διαβάζεις λίγο πριν το τέλος της ιστορίας… Φιλιά πολλά καλά να περάσεις το ΣΚ
Απρίλιος 4, 2008 at 10:06 μ.μ
@ Νεραιδα της βροχής μου, μια ανάσα από ιστορία είναι σαν το άρωμα από μια γυναίκα. Πρέπει να μπορείς να μεθυσεις μέσα της; Τότε ταξιδεύεις μαζί της. Αλλιώς μένεις να παρατηρείς. Φιλιά πολλά, καλό ΣΚ
Απρίλιος 4, 2008 at 10:09 μ.μ
@ Candy μου, είναι το κόκκινο τελικά που μας τρελλαινει και μας ξεσηκώνει ή αυτό που κρυβεται μέσα του; Φιλιά καλό ΣΚ.
Απρίλιος 5, 2008 at 1:29 π.μ.
Κατ’αρχην να πω οτι τρομαξα γιατι νομιζα οτι μπηκα σε ξενο blog….
με γεια την αλλαγη λοιπον…αν και θα μου παρει λιγο καιρο να το συνηθισω…
απροβλεπτη συνεχεια αν και παλι(μιας κι ειμαι αντιδραστικο στοιχειο)μου τα χαλασε η Γωγω….ε βεβαια οχι οσο ο Παντελης :p
Αβυσσος η ψυχη και των δυο….
ανυπομονω τη συνεχεια!!!
Απρίλιος 5, 2008 at 10:31 π.μ.
@ Θαλασσαθλιμμμένη μου, άλλαξα το κουστούμι που ντύνομαι, πιστεύω να γίνει αγαπητό και αυτό, σε ευχαριστώ. Η συνέχεια ήταν μια δύσκολη απόφαση και για μένα που το γράφω. Η Γωγώ όμως παρότι ευαίσθητη είναι αρκετά δυναμικός χαρακτήρας και απρόβλεπτη. Σαν τον Παντελή είναι. Μήπως ταιριάζουν τελικά γιατί είναι και οι δύο το ίδιο; Φιλιά καλο ΣΚ
Απρίλιος 5, 2008 at 12:34 μ.μ
Έχεις πρόσκληση για παιχνίδι. Αν σου κάνει κέφι βέβαια… Καλημέρα σου!
Απρίλιος 5, 2008 at 1:53 μ.μ
αν διαπιστωθει οτι εχουν ιδιο τροπο σκεψης…τοτε σιγουρα ταιριαζουν
Απρίλιος 5, 2008 at 4:07 μ.μ
Βασιλη για να ειμαι ειλικρινης δεν πηγε το μυαλο μου οτι θα μπορουσε να συμβει κατι τετοιο.Ομως μην ξεχναμε η Γωγω ειναι 21 χρονων.Πιστευω εχει μετανιοωσει για το μωρο.Στην πορεια θα ξεχασει και τον Παντελη και αν τελικα γεννηθει το παιδι ,το βλεπω να το μεγαλωνει η θεια.
Καλη συνεχεια.
Απρίλιος 5, 2008 at 5:23 μ.μ
Γεια σου βασίλη! Σε προσκαλώ σε δυο παιχνίδια, αν σε ενδιαφέρει να παίξεις ελα απο το Pulse! Οσο για την Γωγώ καλά έκανε ότι έκανε. Ετσι πρέπει να ζούμε ολοι μας χωρίς όρια, ειδικά στον έρωτα.
Απρίλιος 6, 2008 at 8:52 π.μ.
Νέο template!
Ωραίοοοοο
[Τώρα το πήρα χαμπάρι η εργασιομανής]
Κι αυτή η ιστορία..όλο σκέψεις..κι εκεί που λες “ε, ναι”..εκεί πετιέται και το δίλημμα ..
Καλή μας ημέρα Βασίλη μου
Απρίλιος 6, 2008 at 1:45 μ.μ
@ Madame του φεγγαριού μου σε ευχαριστώ για τη πρόσκληση. Ήδη το έχω ετοιμάσει και κάνω τελευταίες προσθήκες πριν το ποστάρω. Φιλιά πολλά.
Απρίλιος 6, 2008 at 1:48 μ.μ
@ Θαλασσοθλιμμένο μου, μάλλον ζητάνε πολύ λίγα ο ένας από τον άλλο για αισθανθούν όμορφα και καλυμμένοι. Έτσι αυτό που έχουν ερωτικά μοιάζει όμορφο και ταιριαστό . Το έχουν παρότι δεν πιέζονται και δεν υποχρεώνονται από πουθενά να το έχουν. Φιλιά καλό απόγευμα
Απρίλιος 6, 2008 at 1:53 μ.μ
@ Λικεράκι μου, η έξοδος της Γωγώς στο σκληρό επάγγελμα της πόρνης ήταν γνωστή από την αρχή, από το πρώτο ποστ της ιστορίας. Όμως όπως συνήθως γίνεται οι λόγοι είναι διάφοροι που αρχίζουν από οικονομικά προβλήματα και συνδυάζονται με οικογενειακά και καταλήγουν στον απόλυτο χαρακτήρα του καθενός. Η Γωγώ προτίμησε να κάνει αυτό που ήθελε με αυτό το τίμημα. Για το ποιος θα μεγαλώσει το παιδί έχω κάτι άλλο το μυαλό μου (αν τελικά γεννηθεί). Φιλιά καλό απόγευμα.
Απρίλιος 6, 2008 at 1:55 μ.μ
@ Σε ευχαριστώ φίλε gavaka θα περάσω να πάρω τις προσκλήσεις σου. Σίγουρα χρειάζεται ελευθερία στον έρωτα αλλά και σκέψη. Καλό απόγευμα.
Απρίλιος 6, 2008 at 1:57 μ.μ
@ Diva μου, σου άρεσε η αλλαγή; Χαίρομαι κυρίως τις απαντήσεις και τους σχολιασμούς, γίνονται πιο άνετοι. Για την Γωγώ και τον Παντελή υπάρχει δίλημμα γενικότερα. Παρε τον ένα και χτύπα τον άλλο είναι. Αλλά μάλλον αγαπιούνται, τι να πω κι εγω… Φιλια καλό απόγευμα.
Απρίλιος 6, 2008 at 9:30 μ.μ
Πολύ θλιμμένα όμορφο..
Μεγιά το νεο λουκ..
Απρίλιος 6, 2008 at 9:48 μ.μ
Εμενα παντως,ολα αυτα ,μου φαινονται φυσιολογικα….
Απρίλιος 7, 2008 at 7:13 π.μ.
@ Roadartist μου, να ‘σαι καλά. Μια ανανέωση όλοι τη θέλουμε. Καλημέρα καλή εβδομάδα
Απρίλιος 7, 2008 at 7:49 π.μ.
@ Φίλε Κάβειρε, είσαι εντός του κλίματος… Να ΄χεις καλή εβδομάδα
Απρίλιος 7, 2008 at 9:00 π.μ.
Mην κοιτάς που δεν γράφω ….Διαβάζω , διαβάζω και δεν χορταίνω!!!
Απρίλιος 7, 2008 at 9:49 π.μ.
Καλημέρα Βασίλη μου και γλυκειά εβδομάδα να έχεις
Απρίλιος 7, 2008 at 1:00 μ.μ
@ Καλημέρα ντίνα μου και καλή εβδομάδα, σε ευχαριστώ κι εγω έχω λίγο χαθεί αυτές τις μέρες.
Απρίλιος 7, 2008 at 1:01 μ.μ
@ Καλημέρα νεραϊδούλα μου, καλή εβδομάδα και πολλά φιλιά
Απρίλιος 7, 2008 at 2:23 μ.μ
Κοίτα να δεις που θα με βάλεις να διαβάσω το πρώτο ποστ για τρίτη φορά μπας και βρω τίποτα “κρυμμένα μυστικά” μέσα….. χεχεχε. Θα τα ΑΠΟΚΑΛΥΨΩ ΟΛΑ! ΧΕΧΕΧΕΧΕ…
Απρίλιος 7, 2008 at 3:46 μ.μ
@ Κρυμμένα μυστικά και ….ντοκουμέντα εντάξει δεν έχει πολλά ραδιοκέφαλή μου…΄Φιλιά πολλά να είσαι καλά και καλή εβδομάδα
Μάιος 14, 2008 at 11:34 π.μ.
Βλέπω ότι έχεις καιρό να γράψεις συνέχεια…σήμερα διάβασα τα δυο ποστ μαζί …αναμένω.
Καλή σου μέρα
Μάιος 14, 2008 at 5:57 μ.μ
@ Τρελοφαντασμένη μου, σε ευχαριστώ που με διαβάζεις και θες να το συνεχίσω.. Είμαι λίγο αλλού τον τελευταίο καιρό αλλά πιστεύω ότι θα μαζευτώ πάλι… Φιλιά πολλά και καλό σου βράδυ
Μάιος 19, 2008 at 4:25 π.μ.
τα διάβασα οοοοοοοολα μονορούφι! υπέροχη ιστορία, περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια!
γρήηηηηηηηηηγορα για ύπνο τώρα, πάλι ξενύχτισα με τα παραμύθια εδώ μέσα!
καληνύχτα!
Μάιος 19, 2008 at 11:55 π.μ.
@ Μη μου πεις Άλια ότι έκατσες ως το πρωϊ να διαβάζεις τις συνεχειες της “κόκκκινης φούστας”; Με συγκινείς και με τιμάς. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να γραψω τη συνέχεια. Πρέπει να βρω λίγο χρόνο και θα τη δεις.. Φιλιά, καλημέρα