Ένας χρόνος …ευχαριστώ

Το πιο σημαντικό στα μπλογκς είναι η επικοινωνία, η συμμετοχή στην καθημερινότητα του άλλου. Mπλογκάρω σημαίνει επικοινωνώ. Ανταλλάζω απόψεις, ενημερώνομαι αλλά και ταξιδεύω. Στο μυαλό και στον κόσμο ενός άλλου αλλά και τόσο ίδιου. Κι αυτό με επηρεάζει. Θετικά ή αρνητικά.

Τελικά αυτή η επαφή αναδεικνύει την συντροφικότητα και την τρυφερότητα μεταξύ των bloggers. Την ευγένεια ψυχής που δεν μοιράζει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ανθρωπιά, το καλύτερο υλικό που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτό που η σκληρή ζωή πολλές φορές το κρατάει σφαλιστά κλεισμένο.

Όταν πριν ένα χρόνο στις 25 Μαϊου 2007 έστησα το ”Get a life”  δεν ήξερα ότι μία blogger είχει ήδη φύγει παρά τον τιτάνιο αγώνα της.  Ήταν ήδη γνωστή από την τηλεόραση. Ήθελα να της προσφέρω μια αύρα ζωής. Την αγάπη αντί τη συμφεροντολογία. Η Αμαλία δεν ήταν μόνο μια blogger. Ήταν η προσωποποίηση της δύναμης, η γυναίκα που κοίταξε τον θάνατο κατάματα. Μπορεί να μην κέρδισε ζωή για κείνη. Εκανε όμως γνωστή την ασθένειά της μέσα από το διαδίκτυο κι έδωσε ζωή σε πολύ κόσμο από τότε και μετά. Μακάρι όλος ο κόσμος να έχει τη ζωή που ονειρεύεται και του αξίζει.

Παράλληλα στις 24 Μαίου έχω και τα γενέθλιά μου, κλείνω 41 Μαϊους έτσι το επετειακό αυτό ποστ έχει διπλή σημασία. Από τότε βρέθηκαν κοντά και στην παρέα μου blogger και μη, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο. Δέχθηκα αμέτρητα μεηλ όλο αυτό το διάστημα από άτομα που δεν γνώριζα, που δεν ήταν καν μπλόγκερ. Το μόνο που ήθελαν ήταν να μου δηλώσουν την εκτίμησή τους. Κι αυτό το ανιδιοτελές, το αυθόρμητο συναίσθημα είναι ίσως το πιο σημαντικό που μπόρεσα να κερδίσω στο μπλόγκιγκ. Στο ίδιο διάστημα δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστώ και εκτός δικτύου με πολύ κόσμο και σε μαζικές συναντήσεις και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι συγκινητικό όταν διαπιστώνεις ότι αυτό που έχεις απέναντί σου σαν κείμενο και σαν ψυχή ανταποκρίνεται στην επαφή μαζί του και στην εικόνα του. Το ίδιο κι εσύ για εκείνους.

Όσο να  ‘ναι, όσοι “άντεξαν” τη γραφή και έμειναν σε βάθος χρόνου έχουν και μεγαλύτερο κομμάτι από μένα. Για την όμορφη συντροφιά όμως από όλους και όλες που πέρασαν όλο αυτό το χρόνο από το μπλογκ μου, κεράστηκαν πορτοκαλοχυμό, δοκίμασαν πορτοκαλόπιτα και εκτίμησαν το “μέσα” από τις λέξεις, το “πίσω” από την οθόνη, τον πραγματικό Βασίλη, ένα μεγάλο ευχαριστώ.