Το ρόδο της ερήμου (α΄μέρος)
Κάθε φορά που ο Πήτερ Τζέιμς περπατούσε πάνω στο κόκκινο χαλί του παλατιού, η ματιά του λόξευε στους εκπληκτικούς τεράστιους αναγεννησιακούς πίνακες που στόλιζαν τους τοίχους αλλά και τα ζωγραφισμένα περίφημα βάζα στα ατέλειωτα τραπέζια, δώρα από μακρινές χώρες σαν φόρος τιμής προς την Αγγλία και τη Βασίλισσά της.
Στην άκρη του διαδρόμου -όπως πάντα εδώ και δέκα χρόνια- τον περίμενε εκείνη με τα χέρια δεμένα στο στήθος, φροντίζοντας να έχει ένα αληθινό χαμόγελο που έμοιαζε αποκλειστικό για εκείνον.
- Ω, Πήτερ δεν ξέρεις πόσο ενθουσιάζομαι όταν σε βλέπω..
Ο Πήτερ πλησιάζοντας έκανε μια κίνηση με το κεφάλι σαν υπόκλιση και της έδωσε το πατροπαράδοτο χειροφίλημα. Ήξερε ότι οι Βασίλισσες μέσα στην ανία τους γι αυτό ζουν κι αυτό περιμένουν, άσχετα αν δεν το επιβάλλει πια το πρωτόκολλο.
-Κι εγώ χαίρομαι Μεγαλειοτάτη, είπε ζεστά ο Πήτερ και προχώρησαν μαζί στα ενδότερα.
- Για να ζητάς να με δεις, κάτι σημαντικό πρέπει να συμβαίνει.
- Όχι ιδιαίτερα, αποκρίθηκε εκείνος αδιάφορα. Μάλλον ήθελα μόνο να σας δω.
- Δεν με ξεγελάς εμένα Πήτερ. Δεν είμαι σαν τα κοριτσάκια του γραφείου που ξελογιάζεις.
- Χαχα! Μεγαλειοτάτη υπερβάλλετε! Ας πούμε τότε ότι ζητάω μια άδεια για λίγες μέρες από την υπηρεσία. Χρόνια έχω να ζητήσω και νομίζω ότι έρχομαι στον πλέον κατάλληλο άνθρωπο.
- Θα μπορούσες να τη ζητήσεις δια της διπλωματικής οδού. Δεν είναι νομίζω τόσο σπουδαίο.
- Να λοιπόν τότε που έχω δίκιο, ήρθα κυρίως για να σας δώ, αποκρίθηκε μισοχαμογελώντας και αγκαλιάζοντας με το ένα χέρι του τη σκαλιστή ράχη του καναπέ.
- Κόλακα! Πότε θα μεγαλώσεις πες μου;
- Μάλλον όταν έρθω για να πάρω και σύνταξη μαζί με την άδεια.
- Χαχα! Θα αργήσει αυτό. Και δεν μου λες; Πού θα πας; Δηλαδή ποιά είναι η τυχερή; Κάπου θα έχεις παρατημένο ένα αισθηματάκι να σε περιμένει.
- Aισθηματάκι εγώ; Μα, πού καιρός Μεγαλειοτάτη! Ας πούμε ότι στην Τύνιδα έχω αφήσει έναν …ανεξόφλητο λογαριασμό.
Η Βασίλισσα έβγαλε από ένα συρτάρι ένα κινητό τηλέφωνο και του το έδωσε.
- Μόλις βγεις έξω, να απενεργοποιήσεις της υπηρεσίας που έχεις, είσαι ελεύθερος να χαρείς την άδειά σου όσο σου κάνει κέφι για να ξεκουραστείς και αν χρειαστούμε κάτι θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου σε αυτό. Αυτό είναι διαταγή.
Ο Πήτερ αισθάνθηκε ξαφνικά να ξεφορτώνεται από ένα σημαντικό βάρος, αλλά δεν το άφησε να φανεί. Το άγχος του χτυπήματος του κινητού όμως είναι ο μόνιμος μπελάς κάθε πράκτορα. Πόσο μάλλον όταν ζητάει χρόνο για ρηλάξ.
Αποχαιρέτησε τη Βασίλισσα με τον ίδιο τρόπο που την χαιρέτησε νωρίτερα κι εκείνη τότε πήρε εκείνο το ναζιάρικο ύφος που έχουν όλες οι γυναίκες του κόσμου όταν είναι να ζητήσουν κάτι πιο ιδιαίτερο.
- Πήτερ.. Μμμ! Τι θα μου φέρεις από την Τύνιδα;
Εκείνος σήκωσε το ένα φρύδι, κάνοντας πως σκέφτεται και αφού διαπίστωσε για μια ακόμα φορά ότι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες και άρα συγκινούνται παρομοίως, τα μάτια του σα να έλαμψαν.
- Τhe desert rose, Μεγαλειοτάτη. Θα σας φέρω το ρόδο της ερήμου…
Στην πραγματικότητα ο Πήτερ δεν είχε ιδέα για τέτοιο λουλούδι. Θεώρησε όμως ότι κάτι παρόμοιο θα βρει στην έρημο της Τυνησίας ή θα το εφεύρει. Αφήνοντας πίσω του το Μπάκιγχαμ Πάλας ο Πήτερ ήξερε επίσης ότι η Βασίλισσα αυτό που ήθελε δεν ήταν το δώρο του αλλά απλά να τον ξαναδεί. Υπήρχε μια παράξενη σχέση μεταξύ τους τόσα χρόνια, που ξεπερνούσε τα όρια της τυπικότητας. Μπορεί να ήταν καλά πληρωμένη αλλά ήταν και βαριά η δουλειά στην Ι.S. και πολλοί πράκτορες εξαφανίζονταν στις διακοπές τους στο γοητευτικό τραγούδι κάποιας σειρήνας και δεν τους ξανάβλεπε η Αγγλία. Ο Πήτερ Τζέιμς όμως ήταν από τους πιο καλά εκπαιδευμένους πράκτορες και η παρουσία του στο Σώμα από τις πλέον απαραίτητες.
- Αlo! Sidi Bou Said Hotel? Μια κράτηση για δέκα μέρες παρακαλώ στο όνομα Shean Mc Donald. Από αύριο.
- Δίκλινο ή μονόκλινο;
- Την σουίτα σας που βλέπει Μεσόγειο…
Ήταν το τελευταίο τηλεφώνημα που έστειλε από το υπηρεσιακό του κινητό. Το έκλεισε και το πέταξε σαν άχρηστο αντικείμενο στο ντουλαπάκι της Jaguar. H πτήση της Αir France από London για Τunis ήταν για τις 7 το πρωί. Του περίσσευε χρόνος για να ετοιμάσει το νέο του διαβατήριο, τη βαλίτσα, να ψάξει το νέο του κινητό και να περάσει μέσα όλα τα τηλέφωνα της Ναϊλέ. Είχε σκοπό -ο κόσμος να χαλάσει- δέκα μέρες να τις περάσει απολαμβάνοντας την τρυφερή αγκαλιά της σαγηνευτικής βεδουίνας από το Bizerte της Τυνησίας…
(συνεχίζεται)
(φωτο από το Backingham Palace και από την έρημο στο Chott El Jerid της Τυνησίας)
Παντως πιστευω πως πρέπει να ξεκινησεις να εκδιδεις διηγηματα Βασιλη
Δεν εχω να πω κατι αλλο
Τελικά, ναι, προτιμώ αυτόν το Βασίλη.
Το ‘χεις το διήγημα.
σνουποφιλιά
Πέρασα να πω μια καλησπέρα μετά από πολύ καιρό Βασίλη διάβασα και το διήγημα και με έκανες να ονειρευτώ για λίγο και να ξεαγχωθώ
Συμφωνώ με την κυρία Νικολάου, Βασίλη μου.
Πρέπει να σου κλείσω συμφωνία με εκδοτικό οίκο…
Και σύντομα.
Κώστας
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com
@ Mαρία μου, σε ευχαριστώ, με συγκινείς και μου δίνεις θάρρος να συνεχίσω, καλομελέτα εσύ και δεν ξέρεις τι γίνεται, φιλιά πολλά
@ Μαριλία μου, τελικά μάλλον προς το διήγημα “ρέπω” παρά προς ποιήματα ή πιο μεγάλα μυθιστορήματα… Το έχω κι εγω διαπιστώσει… Πάντως και τα ποιήματα θέλω να τα παλεύω εξίσου. Φιλιά πολλά κι ευχαριστώ.
@ Ψυχή μου, μ’ αρέσει να μπορώ να προσφέρω χαμόγελα και ευχάριστη διάθεση με αυτά που γράφω.. Ενα μικρό ταξίδι παρέα κάνουμε κάθε φορά… Φιλιά πολλά κι ευχαριστώ που περνάς
@ Φίλε μου Κώστα με συγκινείς με το σχόλιό σου όπως και η φίλη μου η Μαρία Νικολάου και όχι για πρώτη φορά. Μακάρι να ενδιαφερθεί κάποιος, να τα εκτιμήσει με το μάτι του εκδότη. Χαρά μου θα είναι, αν αξίζουν πραγματικά, να μεταλαμπαδευτούν και σε περισσότερο κόσμο που δεν μπαίνει σε μπλογκς. Χαμόγελο, ελπίδα, αισιοδοξία είναι ο στόχος μου κάθε φορά που γράφω. Σε ευχαριστώ πολύ που ενδιαφέρεσαι, καλό βράδυ
θα μπορούσα να πήγαινα Τυνησία για ένα διήμερο…?
Να γίνω η βεδουίνα του Πήτερ?
Καλησπέρα Βασίλη μου…μου αναστατώνεις τις αισθήσεις με τα γραπτά σου…σε ευχαριστώ!
@ Mάλλον είναι επικίνδυνα εκεί αστέρι μου, ξέρεις πράκτορες, ίντριγκες, δολοφονίες.. Είναι και η Ναϊλέ που τον περιμένει εδώ και καιρό, αρκετά ζόρικη αντίζηλος.
Ελπίζω να είσαι καλύτερα τουλάχιστον μετά τη ανάγνωση.. Φιλιά πολλά, καλό βράδυ
Κάτι μου λέει ότι εδώ αρχίζει κάτι που θα έχει πολύ ενδιαφέρον. Και επειδή δε μπορώ ακόμα να εκφέρω γνώμη ή να σχολιάσω κάτι όσον αφορά τη πλοκή της ιστορίας σου θα σχολιάσω επί του τεχνικού θέματος της γραφής σου,χωρίς να γνωρίζω αν έχεις “ειδικές” γνώσεις σε τεχνικές συγγραφής.
Ξεκίνημα που σε καθηλώνει από τις πρώτες γραμμές και θες να δεις τη συνέχεια. Αναφέρω τη λέξη να “δεις” γιατί είναι πολύ σημαντικό ένας συγγραφέας(ή κειμενογράφος) να καταφέρει να δημιουργεί εικόνες με λέξεις.
Διάλογοι(ένα δύσκολο κομμάτι της συγγραφικής τέχνης) τεχνικώς άρτιοι.
Πήρα φορά γι αυτό σταματάω εδώ και περιμένω εν αγωνίως τη συνέχεια για να σου μιλήσω και περί του ήρωα ή των ηρώων σου που πιθανόν να εμφανιστούν παρακάτω.
Να έχεις μια όμορφη μέρα.
Το τρίπτυχο: πράκτορες, ίντριγγες και δολοφονίες, μου ξυπνάει τα άλλα ένστικτά μου Βασίλη μου, οπότε επιμένω στην επιθυμία μου…όσο για τη Ναϊλέ…χάρισμά της ο Πήτερ…θα βρω άλλον χαχαχαχααχαχα!
Όντως μου έφτιαξες τη διάθεση καλέ μου φίλε, καλημέρα!
@ Ανασαιμιά μου (η αγαπημένη μου λέξη), δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις ούτε τεχνικών συγγραφής ούτε καν θεωρητικής παιδείας. Ακολούθησα θετικό κλάδο κι εκεί βρίσκομαι. Μ’ αρέσει στα κείμενά μου να “κορυφώνω” προς το τέλος είτε συναισθηματικά είτε σε εναλλαγή “εικόνων”. Μου έχει γίνει καλόπιστη κριτική επειδή είμαι αρκετά περιγραφικός. Όμως πιστεύω ότι έτσι προσφέρεις και την εικόνα μαζί με τις λέξεις, φέρνεις τον αναγνώστη σε απόσταση αναπνοής από τους ήρωες… Σε ευχαριστώ, ελπίζω και η συνέχεια να είναι ενδιαφέρουσα. Πολλά φιλιά, καλημέρα
@ Αστέρι μου, αν τον θέλεις έτσι τον Πήτερ μέσα στους κινδύνους και τις δολοπλοκίες και σε εξιτάρει, δεν έχεις παρά να τον ακολουθήσεις στο ταξίδι του.. Φιλιά πολλά …κι από μένα καλημέρα
Ωραίο άρωμα φοράει αυτό το ποστ!
Εν αναμονή της συνέχειας λοιπόν.
Φιλιά
@ Θαλασσένια μου, έχει μια γοητεία, ένα χρώμα κι ένα άρωμα Ευρώπης που πάει να μπερδευτεί με το αφρικάνικο της ερήμου και το θαλασσί της Μεσογείου. Φιλιά κι από μένα
καλημέρα και καλως σε βρήκα.Ομολογουμένως πολυ περιποιημένο και αξιοπρόσεκτο το σπιτάκι σου. χαίρομαι που ήρθα και περιμένω φυσικά την συνέχεια.
φιλιά καρυστινά
@ Καλώς ήρθες venceremos… Κερνάμε και γλυκιά πορτοκαλόπιτα εκτός από χυμό σήμερα… Μιας και η συνέχεια της ιστορίας πιστεύω ότι θα έχει τη γλύκα της, σαν πάστα σεράνο ας πούμε…. Φιλιά πολλά κι από τα τρελά νερά.
Υπέροχο το διηγημά σου..τόσο υπέροχο σαν τη φώτο από το Backingham Palace, και τόσο απέραντο σαν τη φώτο από την έρημο στο Chott El Jerid της Τυνησίας!!! Να΄σαι πάντα καλά και να γράφεις…
@ Ελπίζω να σου αρέσει εξίσου και η συνέχεια Δανάη μου, την γράφω σιγά σιγά κι έχω φτάσει σε καλό σημείο. Σε ευχαριστώ. Και χαίρομαι που ξεκίνησες πάλι το μπλογκιγκ. Φιλιά και καλό βράδυ
Πολλά τα συγγραφικά ταλέντα στη μπλογκόσφαιρα λοιπόν! Πραγματικά εξαιρετικό το διήγημά σου – γραψε ένα βιβλίο και δοκίμασε να το στείλεις. Πραγματικά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, και με μένα το ίδιο ακριβώς συνέβη! Καλή συνέχεια Βασίλη, να είσαι καλά!
@ Mαρία μου, σε ευχαριστώ…Καλοτάξιδο και το νέο βιβλίο σου. Εγώ προς το παρόν χαίρομαι να μοιράζομαι ιστορίες και κείμενα εδώ με τους φίλους-ες του μπλόγκιγκ. Στο μέλλον δεν ξέρω τι μπορεί να προκύψει. Φιλιά πολλά.