Η υπέρτατη ευτυχία

Το ρόδο της ερήμου (β΄μέρος)

Η υπέρτατη ευτυχία

Η πτήση από το Λονδίνο στην Τύνιδα ήταν ήσυχη σαν ένα όμορφο όνειρο. Το πέρασμα της Γαλλίας με τα ποτάμια ανάμεσα και την ακτογραμμή με τα κάστρα του Νότου, έμοιαζε με πίνακα, με πέρασμα στην αιωνιότητα. Ο Πήτερ Τζέιμς είχε γείρει το κεφάλι του στο παράθυρο και μετρώντας τα σύννεφα που περνούσαν από κάτω σαν πελώρια πουλιά από βαμβάκι, προσπαθούσε να αδειάσει από σκέψεις και να κοιμηθεί. Έχοντας στο μυαλό του  όμως την εικόνα της όμορφης αφρικάνας με τις ατέλειωτες πλαγιές και τ’ ακρογιάλια της, που τον περίμενε ήδη στο ξενοδοχείο,  κάτι τέτοιο δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα.

Λίγες σειρές πιο πίσω στο αεροπλάνο φορώντας σκούρα γυαλιά και  μια εντυπωσιακή σειρά από λευκά μαργαριτάρια να κρέμονται  σαν καταρράχτες στο προκλητικό της στήθος, μια λυγερόκορμη Κολομβιανή, η Εύα Μέντεζ, είχε ανοιχτά τα μάτια και σκεφτόταν τις επόμενες κινήσεις της. Ο Τζέιμς δεν της ήταν τυχαίος ούτε άγνωστος. Ίσα – ίσα. Για αρκετά χρόνια  ήταν συνάδελφοι στο ίδιο μαγαζί. Κάποιο διάστημα μάλιστα τον είχε ερωτευτεί. Ευχόταν τότε να τύχαινε αποστολή που θα είχε και τους δυο μαζί. Όμως ήταν αρκετά περήφανη για να τον κυνηγήσει ουσιαστικά, από την άλλη και εκείνος πάντα εργαζόταν μόνος. Με τον καιρό αναγκάστηκε να παραιτηθεί και από τη διεκδίκηση του Πήτερ και από την υπηρεσία γιατί σ’ αυτή την παλιοδουλειά δεν χωράνε συναισθηματισμοί.

Δουλεύοντας πλέον για την αναδιαρθρωμένη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών η Εύα Μέντεζ χρησιμοποίησε την εμπειρία της στην I.S. και εξάντλησε γρήγορα την ιεραρχία. Με την πρότυπη χρήση μάλιστα και αποκλειστική, ενός μοναδικού όπλου του “La Flor D’ Estambul” -κάτι σαν ορός της αλήθειας σε μορφή σπρέυ- η Εύα κατάφερνε να παίρνει τις πληροφορίες που θέλει χωρίς πιέσεις και βία και κυρίως χωρίς ο άλλος να καταλαβαίνει ότι τις έδωσε. Κάπως έτσι έμαθε το υπηρεσιακό τηλέφωνο του Πήτερ Τζέιμς και παρακολουθώντας το ενημερώθηκε  και για το ταξίδι του, κάπως έτσι έμαθε για την βόλτα του τη χθεσινή από το παλάτι. Αυτό που δεν ήξερε ακόμα, ήταν αυτό που γύρευε ο Πήτερ στην Τυνησία, σε ποια αποστολή τον έστειλε ξαφνικά, ίσως,  η ίδια η Βασίλισσα.

Αφού το αεροπλάνο πάτησε μαλακά στο αμμουδερό χώμα της Τυνησίας και μέχρι το αμάξι να τον φέρει στο Sidi Bou Said Hotel, ο Πήτερ δεν είχε καμιά συνάντηση δυσάρεστη ή ευχάριστη. Έκανε στα γρήγορα ένα πρόχειρο έλεγχο μέσα από το σακάκι στο κινητό να δει αν λειτουργεί σωστά, στο κολτ  που παραχωμένο  με ασφάλεια σε μια εσωτερική θήκη ήταν έτοιμο για κάθε ενδεχόμενο και βγάζοντας σε κοινή θέα μια μικρή χτένα, την πέρασε μια- δυο φορές από το πυκνό του μαλλί κοιτώντας σχεδόν εθιμικά στον τεράστιο κεντρικό καθρέφτη της παλιάς Φορντ του τυνήσιου ταξιτζή.

Το ξενοδοχείο ήταν χτισμένο στην άκρη ενός βράχου στην ακτή της Μεσογείου και με το μάτι να απλώνεται στο πέρα από τη θάλασσα, η Αφρική με την Ευρώπη φαίνονταν γειτονιές, γεφυρωμένες από αυτό το γαλάζιο χαλί. Κάτω από το θαμπωμένο βλέμμα του ανοιξιάτικου ήλιου και την ζεστή μυρωδιά της άμμου ήταν σα να ζωντανεύει  ένας παράξενος έρωτας μεταξύ δύο ηπείρων. Όπως αυτός του Πήτερ με τη Ναϊλέ, της όμορφης μελαψής τυνήσιας που την είχε γλυτώσει μέσα από τις φλόγες της σκηνής της, σε κάποια όαση της ερήμου, σε μια παλιότερη αποστολή του στην περιοχή. Είχε αποφασίσει να την έχει υπό την προστασία του, αφού μετά από εκείνη την ολική καταστροφή του καταυλισμού, η Ναϊλέ δεν είχε πια κανέναν και τίποτα. Όμως με τον καιρό αναπτύχθηκε στον αέρα τους μια σχέση αμφίδρομη ανάγκης και πάθους, σαν μια ασυγκράτητη μαγνητική έλξη σωμάτων και ψυχών που ξεπερνούσε κάθε σύνορο.

Τον περίμενε στη ρεσεψιόν. Φορούσε μια μακριά τιρκουάζ κελεμπία, στολισμένη με γυαλιστερά σχέδια ενώ στο μέτωπό της φορούσε αντί για κάλυμμα, ένα παραδοσιακό κόσμημα από χάντρες και πέτρες της αφρικής.  Το ίδιο και στον αριστερό αστράγαλο γύρω από το σαντάλι της. Εκείνος παράτησε ό,τι κρατούσε, την πήρε πρώτα στην αγκαλιά του κι  έπειτα την σήκωσε ψηλά όπως σηκώνουν τα μωρά,  σα να ήθελε να καμαρώσει την ομορφιά της από άλλη οπτική γωνία.  Όταν κατάφερε να προσγειωθεί η Ναϊλέ, γλίστρησε από την αγκαλιά του, τον πήρε από το χέρι και τον τράβηξε στην έξοδο.

- Έλα, πάμε, αργήσαμε…

Έφυγαν βιαστικά και δεν πρόσεξαν την είσοδο στο ξενοδοχείο της Εύας Μέντεζ που τους κοίταζε να απομακρύνονται με μια δόση έκπληξης αλλά και άλλη μια κρυφής και κακιάς ζήλιας..

- Ο αλήτης… πότε πρόλαβε; ψιθύρισε μέσα από τα δόντια, άφησε την ταυτότητά της στη ρεσεψιόν και ανέβηκε στη σουίτα της,  την ακριβώς διπλανή στου Πήτερ Τζέιμς.

……………………..

Ήταν πια μεσημέρι και εκεί τα μεσημέρια λένε οι ντόπιοι ότι η  θάλασσα παντρεύεται τον ήλιο. Οι αχτίδες του διαχέονται στην επιφάνεια και πιο βαθιά χαϊδεύουν το βυθό,  δίνοντάς του ένα χρώμα τόσο ζωηρό που η ακρογιαλιά από μακριά μοιάζει με χρυσαφένιο σεντόνι σα νυφικό.  Στην άκρη είναι κεντημένη η δαντέλα της αμμουδιάς και το σχέδιο από το ακροθαλάσσι ενώ προχωρώντας όσο ξανοίγεται το βλέμμα, το νυφικό παίρνει όλες τις αποχρώσεις από το χρυσό ως το γαλάζιο του ουρανού.

Σε όλη τη διαδρομή μέχρι την αμμουδιά ο Πήτερ θεώρησε σωστό να ξεφορτώνεται άχρηστα ρούχα και να τα περνάει στο μπράτσο . Κάπου εκεί στο τέλος  τα έκανε ένα πρόχειρο σωρό και τα παράτησε κάτω από ένα φοίνικα. Όπως ήταν με το φανελάκι ακούμπησε στον κορμό του δέντρου και την Ναϊλέ χωμένη κάτω από το χέρι του  να δέχεται ευχάριστα τα χάδια του, αισθάνθηκε για πρώτη φορά απελευθερωμένος από τα άγχη της υπηρεσίας και τις ευθύνες των μυστικών πρακτόρων. Για  κάποια ώρα ο Πήτερ Τζέιμς έμεινε να ταξιδεύει στη ζωντανή εικόνα της θάλασσας μαζί με την αγαπημένη του, χωρίς κινδύνους και χωρίς υποχρεώσεις.

- Πήτερ, πόσο μακριά είναι από εδώ;  Πόσο μακριά είναι η υπέρτατη ευτυχία να την φτάσω και να σου τη χαρίσω παντοτινά;

- Ναϊλέ, η υπέρτατη ευτυχία φοράει πάντα τα ρούχα του προσωρινού. Την ζεις λίγο κι έτσι εκτιμάς την αξία της κάθε στιγμής της. Όσο υπάρχει η αυτή η αύρα μεταξύ μας θα είμαι κοντά σου κι ας μην είναι το σώμα μου, θα με βλέπεις στη θάλασσα, στο τσάι σου το πρωινό, στη σκόνη της ερήμου, στον καθρέφτη σου και κάποιες φορές θα με βλέπεις στ’ αλήθεια να ζεσταίνομαι στην αγκαλιά σου. Τότε, εκεί  θα είναι η υπέρτατη ευτυχία.

Η Ναϊλέ χώθηκε ακόμα περισσότερο στο στήθος του και έτριψε σαν γάτα το πρόσωπό της. Οι χάντρες που το στόλιζαν έλαμψαν στα μάτια του Πήτερ και τον εντυπωσίασαν.

- Αυτές οι πέτρες μοιάζουν με μικρά λουλούδια!

- Είναι εδώ της περιοχής. Τις βρίσκουμε στην αφαλατωμένη έρημο Chott El  Jerid. Έτσι  μάθαμε να τις αποκαλούμε “ρόδα της ερήμου”. Υπάρχουν πολλά μεγέθη και πολύ μεγαλύτερες πέτρες από αυτές. Λένε ότι κάνουν καλό στην υγεία και στη διάθεση.

Ο Πήτερ Τζειμς είχε ήδη βρει χωρίς να ψάξει, το δώρο που έταξε στη Βασίλισσα της Αγγλίας, αλλά το δικό του ήταν κουλουριασμένο γύρω του. Τα σκούρα της χείλη στεγνά έμοιαζαν σαν πραγματικά ρόδα της ερήμου, να αποζητάνε τη δροσιά των δικών του, ενώ το καφέ-σοκολατί της δέρμα  έμοιαζε με μπουμπούκι που άνοιγε διψασμένα πόρους αναριγώντας σε κάθε άγγιγμα. Την ακούμπησε στην άμμο, σκέπασε με την ανάσα του το πρόσωπό της και αφού παραμέρισε το κόσμημα τη φίλησε παντού σα να ήθελε να γεμίσει όλους τους πόρους και να επιβεβαιώσει από όλες τις γωνιές  της ότι είναι εκείνη, ότι είναι το όνειρό του που πραγματώνεται. Όταν σιγουρεύτηκε έκλεισε τα μάτια και χάθηκε, έφυγε ζώντας  μια στιγμή από την υπέρτατη ευτυχία. Σε ένα ρόδο της ερήμου. Το δικό του.

(συνεχίζεται)

(φωτό από το Sidi-Bou-Said Hotel και τα ρόδα της ερήμου)

ΥΓ. Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στη γιορτή της αγάπης και σε όσους και όσες μπορούν να ερωτεύονται χωρίς  λογικές και σύνορα.