Δυο μέρες (2)

Δυο μέρες (β΄μέρος)

Όταν μπήκε στο μπάνιο με το νερό να ξεπηδάει αφρίζοντας στην πίεση των έξι ατμοσφαιρών και να επιτίθεται από κάτω στο σώμα του, ο Δημήτρης για πρώτη φορά αισθάνθηκε κάτι σαν κίνδυνο. Ειδικά όταν άρχισε η Amélie να του κάνει στο λαιμό δυνατό μασάζ με αιθέρια έλαια ένιωσε πως κάποια στιγμή ήταν δυνατότερο το σφίξιμο απ’ ότι έπρεπε και ανατρίχιασε στη σκέψη. Όταν όμως έλυσε τα κορδόνια από το baby doll και άφησε το μπούστο της να τριφτεί στους  λαδωμένους ώμους του  ο Δημήτρης ξέχασε τη αστυνομική λογική του και προς στιγμήν σκέφτηκε να δεχθεί την πρόσκληση-πρόκληση της Amélie και να την γλεντήσει για μια τελευταία φορά.

Αναλογίστηκε όμως πάλι την αγαπημένη του Χριστίνα και με τρόπο απομάκρυνε τις καμπύλες ομορφιές της γαλλίδας από το κεφάλι του, σηκώθηκε και ψύχραιμα φόρεσε το λευκό μπουρνούζι του. Αφού έντυσε πρόχειρα  και την Amélie, έκατσαν αντίκρυ στον καναπέ.

- Amélie είναι σοβαρό.

- Πιο σοβαρό από τον έρωτά μας;

- Πρόσεξέ με. Αυτό είναι που θέλω να σου πω. Μερικά πράγματα ακόμα κι ο έρωτας έχουν κάποια στιγμή ένα τέλος. Οι δουλειές μου είναι πλέον στην Αθήνα και δεν έχω πια καμιά υποχρέωση στο Παρίσι. Ίσως να μην ξανάρθω.

- Είμαι κι εγώ μια υποχρέωση που έληξε, λοιπόν;

- Amélie δεν θα σε αφήσω έτσι… Το σπίτι αυτό είναι δικό σου. Θα γίνει δικό σου δηλαδή αν το θέλεις, με μια υπογραφή.

Ο Δημήτρης της έδειξε το συμβόλαιο φτιαγμένο σε Γάλλο δικηγόρο, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει ότι η Amélie δεν θα έχει καμία άλλη απαίτηση.  Εκείνη έμοιαζε να το περιμένει.

-Έμαθα ότι στην Αθήνα γνωρίστηκες με μια πλούσια επιχειρηματία. Έκανες νομίζω και γάμο μαζί της. Η κυρία αν θέλει να σε πάρει όμως κανονικά  από μένα πρέπει να πληρώσει.

- Τι εννοείς “κανονικά από σένα”; Δεν σου έταξα ποτέ τίποτα Amélie.

- Τόσο γρήγορα ξέχασες το γάμο το δικό μας;

-Ήταν μια επιπολαιότητα και των δυο μας και το ξέρεις. Στο Δημαρχείο της Μονμάρτης, στα ξαφνικά ένα μεσημέρι σαν μια τρέλα, σαν ένα παιχνίδι πριν το κρεβάτι. Για να φορέσεις  μια φορά νυφικό πριν το σεξ, θυμάσαι τα λόγια σου;

- Το θέμα είναι ότι υπάρχει το χαρτί. Και νομίζω δεν επιτρέπεται η διγαμία -απ’ ότι ξέρω και στην Ελλάδα.

- Εντάξει Amélie. Δεν έχει νόημα αυτή η αντιδικία. Πες μου απλά τι θέλεις.

- Απλά 10 εκατομμύρια για το διαζύγιο. Και το σπίτι φυσικά. Να μου θυμίζει τις υπέροχες στιγμές μας.

- 10 εκατομμύρια ευρώ; Είναι αδιανόητο και… δεν το περίμενα από σένα.

- Θα έχεις πολύ περισσότερα από εκείνη, chéri.

- Δεν θέλω τα λεφτά της.

- Τότε ίσως έκανα λάθος, έπρεπε να ζητήσω περισσότερα.

Ο Δημήτρης αισθάνθηκε πώς έπρεπε να τελειώνει. Αν μάθαινε η Amélie επιπλέον για το πάθος της Χριστίνας για εκείνον ίσως να ζητούσε τα διπλά. Yπέγραψε υποκρινόμενος τον διστακτικό μια μεταχρονολογημένη επιταγή και μ’ ένα τηλεφώνημα στο φίλο του το δικηγόρο κανόνισαν τα διαδικαστικά του διαζυγίου με σαφείς όρους. Δεν θα έπαιρνε δεκάρα η Amélie αν έκανε έστω την παραμικρή αναφορά στο θέμα σε δημοσιογράφους ή πολύ περισσότερο στη Χριστίνα.

Έμεινε σε ξενοδοχείο εκείνο το βράδυ και γύρισε με την πρώτη πρωινή πτήση στην Αθήνα αφήνοντας εκτός από 10 εκατομμύρια ευρώ και το αδιάφορο συνέδριο και το Παρίσι για πάντα. Τα σύννεφα στο ξημέρωμα της Γαλλίας  έκαναν τη χώρα αυτή να φαντάζει στο παράθυρο του αεροπλάνου σαν φτηνή πόρνη που στρώνει την κάλτσα της στα καλντερίμια των μπαρ και των μπιστρό πίσω από τη βιτρίνα της Παναγίας των Παρισίων. Ήπιε δύο martini μονορούφι. Κόκκινα αυτή τη φορά.

Προσπάθησε να φέρει στη σκέψη του την ερωτική Χριστίνα και να ξεχαστεί, αφήνοντας οτιδήποτε άλλο. Έψαχνε εικόνες από το κορμί της, από τα μαλλιά της που χόρευαν μαζί της κάθε φορά που ήταν πάνω του, το κλείσιμο από τα μάτια της, το πάθος που ξεχείλιζε στο μουσκεμένο της στήθος, τη λάμψη που καθρέφτιζε το λευκό σαν χιόνι δέρμα της στο φέγγισμα της σελήνης.

Όταν έφτασε στο σπίτι τους στη Γλυφάδα, εκείνη έλειπε. Ο Δημήτρης βρήκε ένα σημείωμα πάνω στο πιάνο μαγκωμένο στο μουσικό κουτί της μπαλαρίνας.

“Δεν μπορούσα να σε περιμένω άλλο, έλα να με βρεις”

Έμεινε με το σημείωμα προβληματισμένος…  “Πού πήγε; Δυο μέρες έλλειψα”

Πέταξε τις βαλίτσες νευρικά στο κρεβάτι κι έριξε λίγο νερό επάνω του. Έβγαλε τα ρούχα του ελαφρώς θυμωμένα. Το ξανασκέφτηκε και φόρεσε τις φόρμες του. Θα έκανε λίγο τζόκινγκ στην έρημη παραλία. Μέσα στην άνοιξη και όπως ένιωθε τώρα ήταν ότι πρέπει ένα χαλάρωμα στην άμμο.

Σα να τον περίμενε, από μια γωνιά πετάχτηκε περήφανα η Χριστίνα. Πάντα απρόβλεπτη και ντυμένη μόνο με το μπικίνι της…

Δεν τον  φίλησε ούτε τον αγκάλιασε. Μόνο του γέλαγε. Πάνω στο ξάφνιασμα, του  έβγαλε βίαια τη φόρμα και όπως ήταν γυμνός τον τράβηξε από το χέρι, τον πέταξε στη κρύα θάλασσα και μετά τον ακολούθησε με ένα μακροβούτι. Ο Δημήτρης έψαχνε γύρω να τη βρει κι όταν εκείνη αναδύθηκε μετά από τριάντα μέτρα, άρχισε να του φωνάζει.

- Έλα λοιπόν κολύμπα. Έτσι θα ζεσταθείς κιόλας, αλλιώς θα σε ζεστάνω εγώ…

Μάλλον αυτό γύρευε ο Δημήτρης, την ώρα που συνήλθε από την ψυχρολουσία. Στην αγκαλιά της ξαναθυμήθηκε τι σημαίνει  το πάθος της, ακόμα και στη θάλασσα. Ασυγκράτητη όπως πάντα. Με τα πόδια να ακουμπάνε με τις μύτες στο βυθό, σαν σε κρεμάλα λίγο πριν λιώσει ο πάγος από κάτω, εκεί στα όρια  του λογικού και του τρελού, της ζωής και του θανάτου, έκαναν έρωτα κάνοντας να νερά της άνοιξης να ζεσταθούν από την θέρμη της έκρηξης των σωμάτων.

- Πες μου, που είσαι τώρα Δημήτρη, που ταξιδεύεις;

- Στη θάλασσα αγάπη μου…

- Πες μου, θα πέθαινες για μένα;

- Θα πέθαινα, με πεθαίνεις, πέθανα…

- Πες μου,  ήταν καλύτερη η γαλλίδα από μένα;

- Μα… τι λες…;

Εκεί μέσα στην καυτή αγκαλιά της δεν κατάλαβε αν ήταν το φιλί ή η πίεση που ανέβηκε στο κεφάλι του, πάντως  ζαλίστηκε ο Δημήτρης κι έχασε τον κόσμο γύρω. Χάθηκε κι εκείνος μέσα.

Τα μάτια του έβλεπαν φυσαλίδες και το νερό μαύρισε.  Λένε ότι η γυναίκα μοιάζει με θάλασσα. Όμως και αντίστροφα, η θάλασσα με γυναίκα μοιάζει. Κι εκεί στα νερά της τα άλλοτε ήρεμα και άλλοτε φουρτουνιασμένα μπορεί να σε αγκαλιάσει με την ίδια τρυφεράδα, την ίδια οργή,  με το ίδιο πάθος και να σε καταπιεί.

Ένιωθε τα πνευμόνια του να πλημμυρίζουν από αλμύρα.  Σε μια αγκαλιά από δυο θάλασσες που εναλλάσσονταν, πάνω στο κορύφωμα της πιο ερωτικής και φαντασιωτικής στιγμής. Δεν αισθάνεσαι πόνο, ούτε άδειασμα εκεί, αλλά μια πλήρωση. Και εκεί βαθιά μέσα της, παραδίδεις την ψυχή σου και απολαμβάνεις την τελευταία σου λαχτάρα. Την αγκαλιά της για όσο, για όπου. Αν υπάρχει η έννοια του γλυκού τέλους για έναν άνθρωπο ίσως να είναι όπως αυτό. Του Δημήτρη.

Βρήκαν το άψυχο κορμί του μετά από μέρες ξεβρασμένο στα βράχια της  Βουλιαγμένης. Ο ιατροδικαστής αντίκρισε για πρώτη φορά τα πράσινα μάτια της, όταν ανασήκωσε το βέλο προσπαθώντας να σκουπίσει ένα ανύπαρκτο δάκρυ.

“Αιτία θανάτου: πνιγμός, ο Δημήτρης Ιωάννου έπεσε για μπάνιο στην ακρογιαλιά της Γλυφάδας  και πνίγηκε” της  είπε ανακοινώνοντας επίσημα το πόρισμα.  “Η χρονική απόσταση του θανάτου δεν μπορεί να καθορισθεί με ακρίβεια παρά μόνο  με εκτίμηση. Δυο μέρες.”

TEΛΟΣ

ΥΓ. Oh ! Mon Amour – Christophe “Δυο μέρες μόνο” από Δήμητρα Γαλάνη και Jean Francois Maurice – 28° a l’ombre (Monaco)