Η στάλα

Έμοιαζε σαν εικόνα από δυο φύλλα που έγερνε το κλαδί τους από το βάρος της βροχής κι εκείνα έσμιγαν απρόσμενα. Είχε από ώρα πέσει το σκοτάδι κι ένα  φωτάκι από μακριά έπεφτε στο πρόσωπό της, δίνοντάς του μια αχνή λάμψη και το έκανε να φαντάζει μέσα στο βράδυ σαν μικρό φεγγάρι.

Κοίταζε αντίθετα και μιλούσε αδιάκοπα σα να ήθελε να ξεπεράσει, να ξεφύγει η σκέψη της από τα μάτια που είχαν κολλήσει επάνω της. Ήξερε όμως ότι είχαν ήδη χωθεί στο κορμί και στο αίμα της. Εκείνος πέρασε το χέρι του με σκοπό να πάρει την άκρη από τον ώμο της και να την φέρει κοντύτερα στην αγκαλιά του. Τα δάχτυλά του όμως ανακατεύτηκαν, κοντοστάθηκαν στα μεταξένια της μαλλιά και τελικά έμειναν εκεί όταν ένιωσαν να τα τριγυρίζει μια ζεστασιά . Ένα ρίγος τον διαπέρασε.

“Δεν πρόλαβα να ετοιμαστώ, είμαι μέσα στο τρέξιμο όλη τη μέρα…” είπε σε μια προσπάθεια να απενοχοποιήσει την ομορφιά της, ή να απομακρύνει την αμηχανία της συνάντησης. Στο πρόσωπό της είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο.

Ήταν αδύνατον να αντισταθεί στη δύναμη της στιγμής. Έσκυψε και την φίλησε τρυφερά στα μαλλιά, τα χτένιζε ανάμεσα στα χείλη, τα μαλλιά της ήταν μοναδικά απαλά και επιπλέον ανέδυαν το προσωπικό της άρωμα, αυτό που κάθε άνθρωπος έχει δικό του και αναβλύζει κάπου κάπου από τους πόρους σαν εσωτερική έκλυση, αυτό το άρωμα που τον κέρδισε. Από το πρόσωπό του, από το μέτωπο και τους κροτάφους,  ξέφυγαν στάλες ιδρώτα. Σα να ήθελε και το σώμα του να συμμετάσχει στη στιγμή αυτή. Να προσφέρει κάτι από εκείνον.

Δεν ήταν ο ιδρώτας του παθιασμένου και ασυγκράτητου εραστή. Έμοιαζε πιο πολύ με τον ιδρώτα κάποιου που πήγαινε να μυρίσει ένα λουλούδι και αγωνιούσε μην το καταστρέψει με τις άγαρμπες κινήσεις του. Όταν πήρε στα χείλη και στις αισθήσεις του όλο της το άρωμα σαν σωστή μέλισσα, έκλεισε τα μάτια του με ικανοποίηση, πλεύρισε το υγρό του μάγουλο στα μαλλιά της και η θέρμη του ιδρώτα πέρασε μέσα της πιο πολύ, ακόμα πιο έντονα κι απ’ τα υγρά και ζεστά φιλιά του.

“Πώς να είμαι τώρα, έτσι άβαφτη, ευτυχώς πρόλαβα να κάνω ένα λουσιματάκι στα μαλλιά” συνέχισε απτόητα, με το βλέμμα αντίκρυ, “δεν έβαλα και το  άρωμα που ήθελα“, αυτό ίσως το σκέφτηκε, πάντως δεν το είπε.

Το αριστερό του χέρι την αγκάλιασε  κι αυτό χαιδεύοντας διακριτικά τη μέση και το πλευρό της ενώ σιγά σιγά βρέθηκαν να την φιλάνε τα χείλη του απαλά αλλά ακατάσχετα και παντού, μια στο πρόσωπο – μια στα μαλλιά της, αφήνοντας υγρά σημάδια αγάπης και αφοσίωσης. Κάπου το φιλί του βρήκε την άκρη των χειλιών της. Εκεί ανάμεσα, του έφυγε ένας ψίθυρος από το στόμα, μια ζεστή φωνή, ένα “σ’ αγαπάω”.

Στα όνειρά του έβλεπε ένα καυτό φιλί μαζί της, ένα ασυγκράτητο και ερωτικό. Ονειρευόταν ότι την έπαιρνε στα χέρια του την ακουμπούσε απαλά κάτω και της γέμιζε το στόμα από έρωτα, από ατέλειωτα φιλιά. Αυτά που μετά από ώρες τα θυμάσαι γιατί είναι ακόμα εκεί, έχουν αφήσει ανεξίτηλη γεύση και αποτυπώματα στα χείλη και στην καρδιά. Αλλά το πιο πολύ που ονειρευόταν ήταν να της μεταγγίσει με το φιλί του, μια στάλα από εκείνον, ένα αληθινό κομμάτι του.

Εκείνη μόλις ένιωσε μέσα της να κυκλοφορεί το “σ αγαπάω”, άφησε ένα εσωτερικό αναστεναγμό, ένα γατίσιο γρύλλισμα και άνοιξε τα χέρια της όπως το πουλί που ανοίγει τις φτερούγες για να ξεπιαστούν και τα πέρασε στους ώμους και το λαιμό του σαν να ήθελε κάπου να γαντζωθούν. Άγγιξε με τα γλυκά της χείλη το μάγουλο και τον ιδρωμένο κρόταφό του και του χάρισε ένα βαθύ διαπεραστικό φιλί. Παίρνοντας τη στάλα του.