Η νεράιδα της Μάνης

Κύλησε στο ακροθαλάσσι. Έκανε μπάλα το σώμα και  κόκκοι λεπτής άμμου  την τύλιξαν κι απέμειναν  αδιάψευτοι μάρτυρες της παρουσίας της κολλώντας, ολοένα και περισσότεροι, στο γυμνό της σώμα.

Τα μαλλιά της αχτένιστα και μακριά, ήταν μπερδεμένα με χτένια της θάλασσας και στολισμένα άναρχα με πορφυρά κοχύλια και μελανά φύκια. Τα νερά του Πόρτο Κάγιο όμως είναι για εκείνη πάντα φιλόξενα κι έτοιμα να υποδεχθούν κάθε της βουτιά και να λουστούν την πρωτόγονη ομορφιά της.

Η νεράιδα της Μάνης ζει στις σπηλιές της μέσα Μάνης και του Οιτύλου αλλά η αγαπημένη της παραλία είναι στο Πόρτο Κάγιο, στη νοτιότερη γειτονιά του Ταινάρου. Εδώ και αιώνες τα καλοκαίρια θα την βρεις κάπου εκεί να τριγυρίζει.

Άλλες φορές στέκεται στα βράχια ψηλά αγναντεύοντας τα πλοία που καβατζάρουν δειλά τον Κάβο Μαλέα, στέλνοντας καλότυχες λέξεις και χαμόγελα.  Τις πιο πολλές όμως χάνεται στα γαλάζια νερά της παραλίας, μεταμορφώνεται σε γοργόνα που βρίσκει σπίτι στο βυθό και σουλατσάρει στη στεριά τα βράδια.

Από το φθινόπωρο μαζεύεται στη σπηλιά της στο Δυρό κάτω από την Αρεόπολη. Φροντίζει πιο πολύ το σπίτι της τότε. Η σπηλιά της είναι γεμάτη από σταλακτίτες και λίμνες με υφάλμυρα νερά. Και δεν έχει μόνο μία. Όλες οι σπηλιές της περιοχής την έχουν δεχθεί και την έχουν φιλοξενήσει.

Άμα βρεθείς εκεί τον Σεπτέμβρη, μπεις βαθιά, κρατήσεις την αναπνοή σου και αφουγκραστείς θα αισθανθείς την ζεστή ανάσα της σαν στεναγμό στον αέρα και το καρδιοχτύπι της σαν αντήχηση στους τοίχους. Θα ακούσεις ακόμα στάλες και υγρούς ήχους να τρυπάνε την ησυχία που – στ΄αλήθεια-  είναι το μοναχικό  κολύμπι της στα κρύα νερά.

Δεν ήταν πάντα μόνη. Ο άντρας της όμως θαλασσοπνίγηκε σε κάποιο του ταξίδι και η μοίρα για παρηγοριά, της χάρισε αθανασία και αιώνια ομορφιά βαφτίζοντάς την “νεράιδα  της Μάνης” στα νερά της σπηλιάς. Κι έτσι έγινε η υπόγεια λίμνη ο τόπος που ξεχειμωνιάζει και το Πόρτο Κάγιο το εξοχικό της για τα καλοκαίρια.

Ούτε σκέφτηκε ποτέ να παραπονεθεί στη μοίρα της ούτε να ξεφύγει, αλλά η μοναξιά δεν αντέχεται ακόμα και στις νεράιδες. Εξάλλου και ο καλός της πειρατής χάθηκε πριν 300 χρόνια σε ναυμαχία με Μπαρμπαρίγους στα Κύθηρα ανοιχτά της Μάνης, όπως ζύγωνε να στεριώσει και αρκετά την είχε πονέσει ο χαμός του.

Ποιός θνητός θα ενδιαφερόταν όμως πια για εκείνη; Να την βλέπει να μένει πάντα νέα κι εκείνος να γερνάει. Ήταν σε θέση να προσφέρει όλη της τη γνώση και αγάπη, να θυσιάσει ακόμα και την αθανασία της, να πεθάνει την ίδια στιγμή αρκεί να αισθανθεί το ταίριασμα και την πρόκληση του έρωτα.

Όλοι οι αρσενικοί που μπαινοβγαίνουν πλέον -21ος αιώνας μπήκε- στο σπίτι της είναι τουρίστες, που με στραβά μάτια από τους ξεναγούς φωτογραφίζουν τις γωνιές, τις ομορφιές και τα καθάρια νερά της σπηλιάς της που έχει περιποιηθεί, φωτίσει και γυαλίσει εκείνη νωρίτερα.

Μέχρι που ήρθε η στιγμή και κάποιος έφυγε κλεφτά από τη βάρκα, κολύμπησε και στάθηκε  σε μια πέτρα  στην  άκρη της επιβλητικής αίθουσας του “Ειρηνικού”, στο σαλόνι της νεράιδας. Όταν χάθηκαν οι τελευταίοι ήχοι της βάρκας, των κουπιών, των ψιθύρων και του σχολιασμού του ξεναγού, η νεράιδα βγήκε αργά από το θαλάμι της και βρέθηκε ξαφνικά μπροστά του. Εκείνος σκιάχτηκε.

- Ποιά είσαι; τη ρώτησε με κοφτή ανάσα

- Κάποια που χάθηκε ή που βρέθηκε όπως εσύ.

- Μένεις εδώ;

- Για πολλά χρόνια.

Έπειτα έμεινε άλαλος εκστασιασμένος από την σπάνια ομορφιά της και τη λάμψη που πήγαζε από τα μεγάλα της μελιά μάτια. Δεν έβγαινε φωνή.

-Έλα να σου δείξω το σπίτι μου.

Τον πήρε από το χέρι και την ακολούθησε άβουλα. Μαζί φάνηκε σαν να ακολουθούσε όλη τη διαδρομή της στους αιώνες. Του είπε για την ιστορία της, τα αγαπημένα της μέρη, τις συνήθειες, τη ζωή της. Την άκουγε προσεκτικά, έπινε κάθε λέξη σαν σφουγάρι. Και σαν ναυτόπαιδο που διδάσκεται τα στοιχειώδη.  Σε μια εσοχή γεμάτη κοράλλια, φύκια και σφουγγάρια είχε το κρεβάτι της.

Τον κέρασε αχινοσαλάτα και κυδώνια. Τον αγκάλιασε πρώτα με τα μαλλιά της κι ύστερα με τα χέρια της. Τον χτένισε σαν κούκλα. Τον αγάπησε κι ας μην τον είχε ξαναδεί. Τον πόθησε κι ας ήξερε ότι ζει μια μόνο  στιγμή ο έρωτας.  Ότι ζούμε για μια μόνο στιγμή. Τον γεύτηκε όπως ένα γλυκόπιοτο παλιό κρασί. Που ζεσταίνει. Και μεθά.

Τον αναζήτησαν και δυστυχώς για τη νεράιδα της Μάνης τον βρήκαν. Δεν τους μίλησε για εκείνη, την κράτησε όμως  στην ψυχή του και από τότε κάθε καλοκαίρι την ψάχνει στα βράχια, στις ακρογυαλιές της Μάνης και στις σπηλιές του Δυρού.  Μάταια.