Leonard Cohen, ένας παράξενος ταξιδιώτης

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω με δυο λέξεις τον Λέοναρντ Κοέν, έτσι θα τον χαρακτήριζα “παράξενο ταξιδιώτη”. Μέσα από τη δουλειά του -τόσα χρόνια, 5 δεκαετίες πια- έκανε τα πάντα για να διατηρήσει τα ίδια χαρακτηριστικά, τόσο στη μουσική όσο και στο ύφος του.

Ο Καναδός ποιητής και συγγραφέας Λέοναρντ Κοέν γεννήθηκε το 1934 και ένας από τους λόγους που ασχολήθηκε με τη μουσική ήταν για να μπορέσει να εκφράσει δυναμικότερα τους στίχους του. Ήταν από εβραϊκή οικογένεια εμπόρων, τον πατέρα του τον έχασε στα 6 του χρόνια, ένα γεγονός που του στοίχησε, όμως ταυτόχρονα λειτούργησε δημιουργικά στη σκέψη του και τον οδήγησε να ανεξαρτητοποιηθεί νωρίς. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1956 “Let us Compare Mythologies” και από τον τίτλο της μόνο φάνηκε ότι η επαφή του με την Ελλάδα θα ερχόταν νομοτελειακά.

Όλα τα πράγματα γίνονται τυχαία-έτσι νομίζουμε- πάντως η Ύδρα που κατέληξε ο Κοέν το 1963, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του, όπως  και για τα τραγούδια του. Ο πρώτος του δίσκος έγινε το 1967 (“Songs of Leonard Cohen”).

Αυτά τα τραγούδια θα μπορούσε κάποιος να τα φανταστεί σε ένα καμπαρέ σε μια μπουάτ ή ένα μπαράκι και τον ίδιο σε ένα μοναχικό τραπέζι, να τραγουδάει κάτω από το καπέλο του, το φως ενός κεριού και μιας κάφτρας τσιγάρου. Είναι ατμοσφαιρικά κομμάτια με επιρροές από κάντρι και ποιητικό στίχο που συνοδεύουν τη βραχνή βαριά φωνή του.

Ιστορικά έχουν μείνει το “Dance me to the end of love” , “First we take Manhattan”, “A thousand kisses deep”, “Famous blue raincoat”, “I’m your man”. Στo τελευταίο τραγούδι περιγράφει ανάγλυφα την λατρεία του στις γυναίκες. Μαζί με το κόκκινο κρασί ήταν από τις μικρές ανθρώπινες αδυναμίες του.  Έκανε τραγούδια για τις γυναίκες που γνώρισε αλλά και για τη μοναξιά της ζωής. Στο υπέροχο “Chelsee Ηotel” αναφέρεται στην σύντομη ερωτική σχέση του με την Janis Joplin. Ανάλογα στο “So long, Marianne” στον πρώτο του δίσκο μιλάει για την Νορβηγίδα Marianne Jensen  με την οποία πέρασε μοναδικά όσο ζούσαν στην Ύδρα. Στο “Suzanne” περιγράφει μια πανέμορφη γυναίκα για την οποία δεν έκανε κίνηση να κατακτήσει γιατί ήταν γυναίκα ενός  φίλου του γλύπτη, στο δε “Sisters of  Mercy” αναφέρεται στο ερωτικό καταφύγιο που πρόσφερε σε …δύο αδελφές.

Μποέμ τύπος ο Κοέν, δεν παντρεύτηκε ποτέ, έκανε όμως δύο παιδιά με την Suzanne Elrod το 1972 και το 1974. Ο πρώτος του μάλιστα γιος ο Άνταμ που ασχολείται πλέον κι εκείνος με τη μουσική, έκανε πέρισυ με τον δικό μας Νίκο Αλιάγα μια διασκευή του Dance me to the end of love.

Τα τραγούδια του Κοέν έχουν διασκευαστεί χιλιάδες φορές από διάφορους καλλιτέχνες. Ο ίδιος ποτέ δεν αναγνώρισε τη φωνή του ως κάτι σπουδαίο κι ας ξέρει ότι έχει λατρευτεί από εκατομμύρια κόσμο. Όταν ο Καναδάς του απένειμε βραβείο καλύτερου τραγουδιστή ο ίδιος σχολίασε χιουμοριστικά ότι “μόνο στον Καναδά θα μπορούσε κάποιος με τη δική μου φωνή να πάρει βραβείο”.

Αναμφίβολα ιδιαίτερη φωνή όσο και προσωπικότητα ο Κοέν τη δεκαετία του ’90 ξέφυγε από τον κόσμο για να γίνει βουδιστής μοναχός. Η θρησκεία έπαιζε πάντα ρόλο στα τραγούδια του, κυρίως ο ανθρωποκεντρισμός που έβγαζαν. Την δεκαετία του 2000 ξαναγύρισε στα εγκόσμια αλλά και στη δισκογραφία με δυο δίσκους το “Τen new songs” και το “Dear Heather” -που ήταν ο τελευταίος του το 2004 -στους οποίους η βοηθητική συμμετοχή των γυναικών στα φωνητικά ήταν έντονη.

Τα τελευταία χρόνια  περιοδεύει με τα τραγούδια του σαν ένας παράξενος ταξιδιώτης με ένα καπέλο, το blue raincoat και τις βαλίτσες του, υμνώντας τον έρωτα και τον άνθρωπο στα πέρατα του κόσμου. Εχει γράψει 10 ποιητικές συλλογές και μυθιστορήματα, στα ελληνικά κυκλοφορεί το μυθιστόρημα “Το αγαπημένο παιχνίδι” (Τhe favourite game). Στη μουσική παρουσίασε 14 προσωπικούς δίσκους και 3 συλλογές με best of.

ΥΓ. Στοιχεία για την ανάρτηση πήρα από  άρθρο του musicheaven.gr.