#
Κάποιο παράθυρο του τρένου μ έχει πάρει
και αλητεύω στην τροχιά του αποσπερίτη
στο χέρι τ άφιλτρο τσιγάρο μου, φεγγάρι
λαθρεπιβάτη εισιτήριο στη λήθη
Κάποια λεπτά έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει
Κάποιο απόβραδο σε ράγες μ’ έχει δέσει
μα οργανώνω τη φυγή μου στο περίπου
τα μάτια κλείνουν στο τραγούδι που σ’ αρέσει
και κάνω πάλι του γιαλού σου τον περίπλου
Κάποια λεπτά έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει
#
Μουσική & ερμηνεία : Νίκος Μανωλάς
Στίχοι : Βασίλης Πουλημενάκος
(Πίνακας: “Enjoying the pleasures of the night”, Fabian Perez)
ΥΓ. O στίχος “Το εισιτήριο” διαγωνίσθηκε στον 1ο Διαγωνισμό Στίχου της Μουσικής Άμιλλας το 2010 και πήρε την τιμητική 4η θέση ανάμεσα σε 125 συμμετοχές. Είχε πρωτοδημοσιευτεί εδώ το Νοέμβριο του 2009.
Astrofegia
10 Σεπτεμβρίου 2011 at 4:51 μμ
Μου αρέσει πολύ η μουσική του! Μπράβο και συγχαρητήρια για την θέση που κατέκτησε!
Πολλά φιλιά και την ευχή να περάσεις ένα όμορφο Σ/Κ, από μένα για σένα Βασίλη!
vasilis
12 Σεπτεμβρίου 2011 at 6:33 πμ
Καλημέρα Αστροφεγγιά μου! Η μουσική του Μανωλά έχει κάποια συγκεκριμένα στοιχεία που επαναλαβάνονται σε κάθε του δουλειά. Η εσωτερικότητα, η μελαγχολία, ο αισθησιασμός διαπλέκονται με τη φωνή και την προσωπικότητα που βγάζει. Σε ευχαριστώ γενικότερα για την εκτίμηση στους στίχους μου.Πολλά φιλιά!
Τελευταίος
13 Σεπτεμβρίου 2011 at 8:56 πμ
Μπράβο Βασίλη. Πάρα πολύ όμορφο!
Εύχομαι και πρωτιά την επόμενη φορά
Καλημέρα.
vasilis
13 Σεπτεμβρίου 2011 at 12:49 μμ
Να ‘σαι καλά φίλε τελευταίε. !
Αθανασία
17 Σεπτεμβρίου 2011 at 9:26 πμ
Γειάσου καλέ μου….πολύυ ωραίοι οι στίχοι σου….μπράβο…βλέπω όσο πάς και προοδέυεις…χαίρομαι που ασχολείσαι, συχνά με τη στιχουργική…φιλάκια…πολύ ωραίο….
vasilis
20 Σεπτεμβρίου 2011 at 6:12 πμ
Kαλημέρα Αθανασία! Κάτι πιο μελαγχολικό αυτό. Να σαι καλά, φιλιά!.
maria i.
6 Οκτωβρίου 2011 at 6:55 μμ
Βασίλη, βλέπω ότι έχεις μια ιδιαίτερη ικανότητα να μας ταξιδεύεις -και με τα τρένα, ειδικότερα-. Το διήγημά σου μου θυμισε ένα του Ι. Καλβίνο, το ξέρεις;
χαιρετώ, όλα καλά να ταξιδέψουν!
vasilis
9 Οκτωβρίου 2011 at 9:27 μμ
Μαρία μου σε ευχαριστώ! Πώς φαίνεται ότι με έχεις διαβάσει …από παλιά! Πράγματι το τρένο έχει μια ξεχωριστή λογική για μένα σαν μέσο με πολλούς συμβολισμούς, κάνεις ένα δεύτερο ταξίδι, έχεις το συναίσθημα της ελευθερίας.. Εννοείς ο στίχος μου θυμίζει του Καλβίνο; όχι δεν το έχω διαβάσει, θα το ψάξω! Φιλιά και καλή εβδομάδα!
maria i.
11 Οκτωβρίου 2011 at 5:58 μμ
όχι, δεν αναφέρομαι στον στίχο, αλλά στο διήγημα του ηλεκτρονικού βιβλίου.Του Καλβίνο, είναι το πρώτο στη σειρά από τους “Δύσκολους Έρωτες”.
Ναι, σε έχω διαβάσει από παλιά. Αλλά ο κάθε γράφων έχει τις δικές του εμμονές που είναι και το δακτυλικό του αποτύπωμα. Τα ταξίδια και τα τρένα είναι και για μένα απελευθέρωση γιατί ενώ είναι κανείς ακίνητος σου δίνουν τη δυνατότητα να ξεδιπλώνεις τη σκέψη σου. Η κίνηση στον χώρο, νομίζω ότι δίνει την ευκαιρία στον ταξιδιώτη να κινηθεί στον χρόνο και στην φαντασία
σε χαιρετώ
vasilis
12 Οκτωβρίου 2011 at 4:48 μμ
Μμμ! Ενδιαφέρον αυτό για τον Καλβίνο! Λες να βρω την παράλληλη σκέψη μου; Αυτές λοιπόν οι εμμονές που λες Μαρία, μάλλον είναι ένα ταξίδι του μυαλού που δεν ελέγχεται. Ο στίχος και το διήγημα γράφτηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και χωρίς τις ίδιες προσλαμβάνουσες να το πω έτσι. Στο τελος του διηγήματος σκέφτηκα να προσθέσω μια στροφή από τον στίχο όταν ανακάλυψα ότι κάπως ταίριαζαν οι ιστορίες που έκρυβαν. Όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό σαν άποψη κι ας χρησιμοποιούνται τα ίδια υλικά. Το διήγημα είναι μια νεανική εκτόνωση με μηνύματα απελευθέρωσης, ο δε στίχος είναι μελαγχολικός μιλάει για την ελευθερία, για την δι-έξοδο που όμως δεν έρχεται, συγχρόνως η έλξη της φυλακής σου τελικά σε αγκιστρώνει στην ίδια διαδρομή.
Καλό βράδυ.
Yγ.update. Διάβασα λίγα σε μια κριτική για την ερωτική ιστορία του Καλβίνο. Παράλληλη σκέψη λοιπόν.. Θα έλεγα ότι το ίδιο το τρένο με το ρυθμό και την διαδρομή του, προδιαθέτει ερωτικά, σε ένα παιχνίδι με το άγνωστο…Με αυτά Μαρία ξαναθυμήθηκα το διήγημά μου και πόσταρα μια πολύ όμορφη κριτική που μου έγινε.. που αναδεικνύει και το ερώτημα αν η ιστορία είναι αληθινή…