Μισό πορτοκάλι

Στου ήλιου την αχτίδα (12) 

Ταγκό 

Όπως εκείνο το ταγκό που έσταζε το άρωμα

όπως εκείνο το καυτό το βλέμμα

το μαρμάρωμα

και όσα χάριζαν ρυθμό και την καρδιά

ταξίδευαν

όλα σε κείνο το χορό τα δυο κορμιά μας

γύρευαν

- 

Μισό πορτοκάλι

Αν νιώσω στον κόσμο μισό πορτοκάλι

και ψάξω στο διάβα μου έρωτα

πάλι

θ’ ανοίξω τα μάτια στο φως σου αστέρι

και διάπλατη πόρτα να μπεις

με τ’ αγέρι

-

Μεθυσμένη αγκαλιά 

Με μια αγκαλιά θαλασσινή κι ένα φιλί ακόμα

το χάδι κύμα κι η πνοή ταξίδεμα

στο στόμα

θα ΄τανε νύχτα βροχερή

μια μεθυσμένη ώρα

θα ΄τανε σπίρτο τ’ άγγιγμα μια πυρκαγιά

η μπόρα

-

Παγωμένος καφές 

Στην απόγνωση λες πως σε άφησε πίσω ο χρόνος

παγωμένος καφές

η ζωή  σ’ ένα θέατρο

μόνος

Η ανάμνηση δες

αγαπάς ό,τι εκείνη πηγάζει

αγωνίας στιγμές

κι η ελπίδα ξανά σιγοβράζει

-

Χειμώνιασε

Χειμώνιασε και μια καρδιά

ν΄ ανθίσει περιμένει

Κρυφοκοιτά η άνοιξη

το χιόνι υπομένει

ΥΓ. Όλοι οι στίχοι της σειράς “Στου ήλιου την αχτίδα” αποτέλεσαν  έμμετρα σχόλια πάνω σε ποίηση της  πορτοκαλένιας φίλης μου  Μαρίας Νικολάου

 

Σειρήνες

Στου ήλιου την αχτίδα (11)

Σειρήνες 

Του λυγμού η νότα

η βαριά

σιωπηλά τα άνθη

τα λευκά

τ’ όνομά σου το τραγούδησαν

εκείνες

στην άρπα που φτερούγησαν

σειρήνες

Φρισμένα

Ξεκίνησαν σαν κύματα τα όνειρα

φρισμένα

Κατέληξαν σαν θύματα στην αμμουδιά

θαμμένα

Φονιάς

Έσταξε δάκρυ το φεγγάρι

διάφανο

που ‘μοιαζε αίμα ασημί

περήφανο

Φονιάς τα χείλη που μιλούν

βελούδινα

σαν ροζ στεφάνια που φιλούν

αγκάθινα

Μέδουσα

Υπνωτισμένα αφέθηκα στης Μέδουσας

τη μοίρα

γαλάζια ανάσα στο βυθό απ’ τη ματιά της

πήρα

κι όταν με έδεσε σφιχτά στα κοραλένια

δίχτυα

τα χείλη μάτωσε γλυκά και πλάνεψε

τη νύχτα

ΥΓ. Αpologize (Timbaland)

 

Για τα παιδιά που βιάστηκαν

Θα τριγυρίσω σκόρπιους

στίχους

σε κόσμους άλλους μακρινούς

με μια κιθάρα σκόρπιους

ήχους

σε παραδείσους ταπεινούς

-

Για τα παιδιά που βιάστηκαν

σαν χιόνια που δεν κράτησαν

στρωμένα

Ποτάμια που δεν στάθηκαν

ροδόνερα στα δάχτυλα

κρυμμένα

-

Για τα παιδιά που βιάστηκαν

σαν χρόνια που δε νοιάστηκαν

κανένα

Καράβια που μπαρκάρανε

σταυροί που δεν τους φόρεσαν

καδένα

-

Για κύματα που ξέσπασαν

στα όνειρα που ξέβρασαν

πνιγμένα

σαν φάρμακα που άφησαν

στα ράφια και ξεχάστηκαν

ληγμένα

ΥΓ. Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω (Παντελής Θαλασσινός από τους “Λαθρεπιβάτες”)

 

Σκόνη

Στου ήλιου την αχτίδα (10)

Ατίθαση

Στο χάδι σου τα ηφαίστεια αστρόσκονη 

σκορπίζουν

και σαν καμπύλη από φιλιά τη λάβα

ζωγραφίζουν

δεν είναι αλήτης η ψυχή που τ’ άγγιγμα

γυρεύει

είναι η φλόγα απ’ το κορμί που ατίθαση

θεριεύει

Άβατο 

Κι αν έστω ποδοπάτησα το άσυλο

το άβατο

Ακόμα κι άμα έσπασα τον τοίχο

τον αδιάβατο

ξέρω καλά πως την ψυχή με κρίνους

δε γιατρεύεις

δεν ανταλλάζεις τίποτα

μόνο συνταξιδεύεις

Σκόνη

Σαν πάθος που πλημμύρισε

στο άρωμα που μύρισε

το χιόνι

σαν πόλεμος που απέγινε

στην έκρηξη που απέμεινε

η σκόνη

Υπόσχομαι 

Στο γαλανό υπόσχομαι

και στο τραγούδι κλέβω

Στην αγκαλιά σου αφήνομαι

στα σύννεφα

ν’ ανέβω

Δείχνω το δρόμο στο πικρό

στο χωρισμό σκοτάδι

και στην αγάπη το γλυκό

ζωγραφιστό σου

χάδι

(painting “Together” by Joani)

ΥΓ. So beautiful- Chris De Burgh

 

Σε σένα

Στου ήλιου την αχτίδα (9) 

Σε σένα 

Ρωτάς τι έχω αγκαλιά

και τι με ξημερώνει

Σου μίλησα για το μυαλό κι ό,τι το ξεσηκώνει

Ρωτάς τι έχω συντροφιά

και τι με γοητεύει

σου μίλησα για μια ψυχή που την ψυχή γυρεύει

Αντάμωνα τη θάλασσα ταξίδευα

σε σένα

τα χτυποκάρδια κύματα που φτάναν

ένα ένα

Ό,τι γεννάει μέσα μας πάθος

και φαντασία

έρωτας είναι ποίηση είναι

κοσμογονία

Φτερά

Στα δέντρα που γεννήθηκαν σ’ ασπρόμαυρα

φεγγάρια

φτερά αγγέλων πέταξαν με τ’ ανοιχτά 

κλωνάρια

αλήτεψαν στον έρωτα κολάστηκαν

τα δόλια

ζυμώθηκαν στα σύννεφα και σπάσανε

στα βόλια

Βροχή

Σ΄ ενα ποτάμι η βροχή θροϊζει

τα πλατάνια

σε πόλη γκρίζα και υγρή ανθίζει

τα γεράνια

θα στάξω στο μπαλκόνι σου δροσιά

να το μεθύσω

ανάμεσα στις γλάστρες του φιλιά

να σε ποτίσω

Αναπάντεχα

Είδες τη θάλασσα στα μάτια

και προχώρησες

κρατιόμουν σ΄ ένα νήμα

όμως άντεχα

μέχρι που άρπαξες το κύμα

κι αποχώρησες

ένα φθινόπωρο Οκτώβρη

αναπάντεχα

YΓ. Michael Bolton- When a man loves a woman

 

Πράσινο

Στου ήλιου την αχτίδα (

Δώδεκα

Σαν μια ματιά που τάραξε της λίμνης τη γαλήνη

σαν μια καρδιά που έπεσε στου έρωτα τη δίνη

μ’ ένα κλαδί ζωγράφιζα ονόματα στην άκρη

κι εσύ πέταγες βότσαλα

δώδεκα

κι ένα δάκρυ

Φορεμένο

Στη μια στιγμή μαρμάρωσε και θάμπωσε ο καθρέφτης

ένας φονιάς ο έρωτας ο επισκέπτης-κλέφτης

κόκκινο τριαντάφυλλο στο πάθος

μυρωμένο

σαν αίμα από συναίσθημα στο στήθος

φορεμένο

Φεγγάρι

Θυμίσου απόψε όταν βρεις του έρωτα σημάδι

φτεροκοπώντας σαν πουλί κι ανάσα στο σκοτάδι

να το απλώσεις στη βραδιά μαζί με τ΄ όνειρό της

να το κεντήσεις στην καρδιά

και στο παράθυρο της

Έκσταση

Στριφτό τσιγάρο το φιλί στα καπνισμένα χείλη

κάφτρα λαθραία το κορμί που χνώτιζε την ύλη

παραδομένη έκσταση σε φλογισμένο σώμα

οξειδωμένη έλιωνε

και έσβηνε

στο στόμα

Πράσινο

Αγνάντευα τον ήλιο τ΄ απογεύματα

ταξίδευα στη θάλασσα στα ψέμματα

στα χρώματα

μα ο καιρός μου ταίριασε

μονάχα πράσινο

κι εκείνο

φθινοπώριασε

ΥΓ. Tina Arena- I want to know what love is 

 

Νυχτωδία

Στου ήλιου τη αχτίδα (7)

Κυκλάμινα

Φίλησα τα κυκλάμινα που στόλιζαν τα χείλη

χάιδεψα το ανάσεμα με πλάνεψε το δείλι

πήρα μαλλιά χρυσάνθεμα γαλάζιο από τα μάτια

και έχτισα στο κύμα σου του έρωτα παλάτια 

Μπαλάντα

Μια πεταλούδα σκοτεινή κλεισμένη σε κουκούλι

μύρισε αγάπη κι έγινε λευκό θαλασσοπούλι

με ένα τριαντάφυλλο στο χρόνο ταξιδεύει

ωδή μπαλάντα γυρισμού στα χείλη, που μαγεύει

Πάλι

Θα μάζευα του ουρανού τ’ αστέρια σε καλάθι

θα σε ταξίδευα μακριά στης θάλασσας τα βάθη

αν μ΄αγαπούσες θα ΄κλεινα τις πίκρες σε μπουκάλι

να μ΄αγαπήσεις θά ‘θελα αν αγαπήσεις πάλι

Νυχτωδία

Δροσοσταλίδες έσταξες γαλάζια μαργαρίτα

κι ένα λιβάδι έστρωσες στη γη για καληνύχτα

σόλο κιθάρα και φωνή, άλλων καιρών καντάδα

μια νυχτωδία θηλυκή σπαρμένη φεγγαράδα

Κομμάτια

Αν δίνεις χρώμα θα ‘παιρνα λίγο απ’ τη ματιά σου

αν δίνεις χρόνο θα ‘παιρνα λίγο απ’  τη βραδιά σου

αν όμως δώσεις την ψυχή περιστεριού σε λέξεις 

τον εαυτό μου θα ΄κοβα κομμάτια να διαλέξεις

ΥΓ. Secret Garden -Nocturne (Norway 1995)

 

Πορτοκαλένια

Στου ήλιου την αχτίδα (6) 

Ταξίδι

Η απουσία άγρυπνη της μοναξιάς αχνάρι

κάνω στ΄αστέρια μια ευχή η νύχτα να με πάρει

να ανταμώσω τη δροσιά του λουλουδιού τη χάρη

να επιτρέψω στη ζωή ταξίδι στο φεγγάρι

Ανασεμιά

Δυο στάλες έρωτα δροσιά του ανέμου

μια ανασεμιά του ονείρου βρες μου

μαργαριτάρια φιλιά στα χέρια

κλείνω τα βλέφαρα φέρε τ΄αστέρια

Λαμπρινή

Ποιά νύχτα σε ξημέρωσε και τ΄άστρα γοητεύεις;

όταν ανοίγεις τα φτερά σκορπίζεσαι, χαϊδεύεις

αποτυπώνω τη μορφή σου στ’ άρωμα που αφήνεις

μια πεταλούδα λαμπρινή με χρώμα της σελήνης

Πορτοκαλένια

Στάλα μελιού της θάλασσας, αλατοζαχαρένια

άρωμα χρώμα φόρεμα δροσιά πορτοκαλένια

νεράιδα μου φεγγαρινή μοιάζεις με νύχτα χάλκινη

νυχοπατώντας στη χορδή του έρωτα, τη χάρτινη 

Τετράγωνα

Στα τετράγωνα της μνήμης στα ταξίδια του μυαλού

σαν κομμάτιασμα σελήνης στα παιχνίδια του νερού

σκόρπια αγάπη θλίψη ελπίδα σαν τραγούδι μακρινό

κι ένα φως μία αχτίδα από αστέρι βορεινό 

ΥΓ. Βella Luna -Jason Mraz

Mystery the moon
A hole in the sky
A supernatural nightlight
So full but often right
A pair of eyes a closing one
A chosen child in golden sun
A marble dog that chases cars
To farthest reaches of the beach and far beyond into the swimming sea of stars….

 

Άγιος

Στου ήλιου την αχτίδα (5) 

Μάσκα

Αίσθημα διαβατάρικο ζευγάρια ανιχνεύει

η θάλασσα τον γέννησε η νύχτα τον ζηλεύει

έρωτας ακυβέρνητος λατρεύει κι απειλείται

μια μάσκα που προδίδεται με πάθος εκδικείται

Ακολουθία

Νότες του πάθους άλικες στα χείλη στολισμένες

ανάσες που τυλίγονται μ’ αστέρια κεντημένες

μια συναυλία μυστική ερωτευμένο νάζι

ακολουθία μουσική σαν κύμα που αδειάζει

Κόρη

Πέρα απ΄τον ορίζοντα εκεί που η μέρα βγαίνει

γεννήθηκε σε σύννεφο μια κόρη ονειρεμένη

όταν αγγίζει χρώματα βρέχει στη γη ελπίδα

όταν αγγίζει την ψυχή στέλνει του ήλιου αχτίδα

Ιχνηλάτης

Μέσα στα φύλλα της καρδιάς ποτάμι τριγυρίζει

ψάχνει σε θρύψαλα σιωπής ήχους ζωής μυρίζει

άμμο διαλέγει απ ΄το βυθό απ΄το νερό λουλούδι

σαν ιχνηλάτης κυνηγός συνθέτης σε τραγούδι

Άγιος

Σαν ψιθυράκι ξεκινά αθόρυβο σαν ψέμα

στη φλέβα γίνεται κραυγή και κόκκινο σαν αίμα

σπονδή στον Άγιο Έρωτα προσκύνημα στο πάθος

του παραδείσου η μορφή, της κόλασης το λάθος

ΥΓ. Souvenirs -Ντέμης Ρούσσος (Παρ΄το φεγγάρι)

 

Ρόδο

Στου ήλιου την αχτίδα (4) 

Καλημέρα

Κάνε τον ήχο μουσική

θα φύγει η νύχτα κι η βροχή με τον αγέρα

όταν γι αγάπη τραγουδάς

σε συννεφάκι σεργιανάς μια καλημέρα

Λυπάμαι

Λυπάμαι γιατί διέγραψες τροχιά από φεγγάρι

κι ένα παιδί παράτησες ζητιάνο στα φανάρι

λυπάμαι γιατί δε μπορώ να παίξω με παιχνίδια

ν’ αγγίξω τ΄ακροδάχτυλα που γράφουνε στολίδια

Ρόδο

Θα σε κουρσέψω θάλασσα τα δίχτυα μου απλώνω

στο σκίρτημα από τα φιλιά, τ’ αγκάθια σου γαντζώνω

σ’ ένα κατάρτι αόρατο σε δένω από γαλέρα

ελεύθερη κι αιχμάλωτη σαν ρόδο στον αγέρα

Κλειδί

Σώμα που εγκαταλείφθηκε απ΄την ψυχή χαμένο

πνιγμένο πλοίο σε καπνό κι αέρα πεθαμένο

ξίφος που σκίζει την καρδιά κατάστηθα περνώντας

κι όλο γυρίζει σαν κλειδί τη σάρκα αιμορραγώντας

Παζαρεύω

Σταγόνες χείλη δειλινού χρωματιστές σου κλέβω

ένα γαλάζιο ουρανό σε λέξεις παζαρεύω

απ ΄το συναίσθημα αφρό, απ’ του πελάγου κύμα

να τα πουλήσω στη ζωή, δύο φιλιά στο ποίημα

ΥΓ. Vangelis -1492 Conquest to paradise