Γιορτινά χαμόγελα

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» πραγματοποιεί χριστουγεννιάτικο παζάρι στην Αίθουσα του Μετρό στο Σύνταγμα από τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2007 μέχρι και την Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2007 με σκοπό την οικονομική στήριξη των σκοπών του Συλλόγου, καθώς και την αφύπνιση του κόσμου αλλά και του κράτους. Η συμμετοχή όλων είναι απαραίτητη για να συνεχίσει να παρέχει ολοκληρωμένη και ποιοτική φροντίδα στα παιδιά.

Το χριστουγεννιάτικο παζάρι αποτελεί την αρχή μιας σειράς εκδηλώσεων για την επιβίωση του Συλλόγου. Στo πλαίσιo αυτής της εκστρατείας, θα πραγματοποιηθεί ο 2ος Ραδιοτηλεμαραθώνιος στο ALTER από τις 15 έως τις 25 Δεκεμβρίου (in.gr)

Το παζάρι είναι ανοιχτό από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ. Εύχομαι κάθε επιτυχία και η εκστρατεία αυτή να έχει τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα.

Δεν ξέχασα όμως και την πρόσκληση της διδυμίνας συμπατριώτισσάς μου Άννας που την ευχαριστώ, και με την ευκαιρία του χριστουγεννιάτικου παζαριού του Χαμόγελου, μοιράζομαι μαζί σας το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου όπως το έστησε η οικογένεια και κυρίως βέβαια τα παιδιά μου το περασμένο Σάββατο. Στην τελευταία φωτό έχω το αγαπημένο μου στολίδι, δυο περιστέρια ψηλά στο δέντρο για να συμβολίζουν την αγάπη και την ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Να είσαστε όλοι καλά, μην ξεχάσετε αυτές τις μέρες όσοι είσαστε κοντά, να περάσετε μια βόλτα από το Μετρό στο Σύνταγμα, να μοιράζεστε πάντα την αγάπη.

 

Μια βραδιά στην Πατησίων

Έχω ένα παλιό καλό φίλο, το Χρήστο. Κάθε φορά που έρχεται η επέτειος του Πολυτεχνείου τον πλησιάζουμε ή τον παίρνουμε τηλέφωνο και του λέμε χρόνια πολλά. Περισσότερο θέλουμε να τον πειράξουμε.  Τον τσιγκλάμε κυρίως για να μας ξαναπεί την ιστορία.

Όσοι εκεί γύρω δε γνωρίζουν τη μικρή περιπέτεια του Χρήστου στο Πολυτεχνείο αναρωτιούνται προς τι οι ευχές. Εκείνος όμως  δεν το βλέπει σαν πλάκα. Αμέσως συννεφιάζει το πρόσωπό του. Αλλά δε μετανιώνει και μας εμπιστεύεται τα προσωπικά του βιώματα από εκείνη τη νύχτα. 

- Νίκο ήσουν πραγματικά εκείνο το βράδυ στο Πολυτεχνείο;

-Ήμουν, κατά κάποιον τρόπο.

- Μέσα ή απέξω;

- Ήμουν μέσα στο τανκ. Στρατιώτης ήμουν…

Όσοι δεν ξέρουν παγώνουν στιγμιαία. Σιγά-σιγά αρχίζει το ενδιαφέρον να μάθουν περισσότερα. Ο Χρήστος συνεχίζει πρόθυμα παρά το σκοτεινό του ύφος, σα να θέλει να μοιραστεί ένα βάρος κάθε φορά με άλλους:

- Ήμουν 19 χρονών. Υπηρετούσα σε κάποια ίλη τεθωρακισμένων -την πιο καλά εκπαιδευμένη- στο Γουδή.  Η οικογένειά μου ήταν των φρονημάτων που ζητούσαν, έτσι δεν είχαν πρόβλημα μαζί μου. Είχα εκπαιδευτεί μάλιστα να χειρίζομαι τα πυροβόλα του τεθωρακισμένου και φυσικά να το οδηγώ. 

-Πυροβόλησες κείνο το βράδυ; (Η παρέα σκέφτηκε αμέσως το πιο κακό)

-Όχι. Ειλικρινά. (Έσπευσε να δικαιολογηθεί) Και κανένας από κανένα τανκ.

“…Εκείνο το βράδυ μας σήκωσαν από νωρίς το βράδυ. “Να είσαστε σε επιφυλακή” μας είπαν επίσημα και βλοσυρά. Η δε φήμη που κυκλοφορούσε στην ίλη ήταν “Γίνονται φασαρίες στην Πατησίων”. Το μυαλό όλων πήγε στο εύλογο ερώτημα. “Αν χρειαστεί να ρίξουμε;”

Αυτό το ερώτημα μέχρι που πέσαμε ξανά στους κοιτώνες κύκλωνε το μυαλό και προκαλούσε τη συνείδηση όλων. Είχαμε μάθει απέξω κι ανακατωτά το τανκ και τη λειτουργία του αλλά για να πολεμήσουμε κάποιον εχθρό. Εδώ πού θα τα στρέφαμε τα όπλα; Και δεν έχει να κάνει με το πόσο δεξιός, αριστερός ή πατριώτης είσαι. Η συνείδηση δεν έχει χρώμα. Προσπαθούσαμε να ηρεμήσουμε με τη σκέψη ότι πάμε απλώς για επίδειξη, για να δημιουργήσουμε αίσθηση με τον όγκο των τεθωρακισμένων. Ότι θα πηγαίναμε σαν πέρασμα, για περαντζάδα, για μια βόλτα στην Πατησίων.

Σε μια στιγμή πράγματι μπήκαμε στα τανκς και αρχίσαμε τις βόλτες στην πόλη. Δεν ξέραμε πολλά. Ούτε πόσα άρματα θα έβγαιναν έξω. Εγώ βγήκα μαζί με άλλα έντεκα τανκς. Γυρίσαμε για λίγο στην Αλεξάνδρας και παρατηρούσαμε ανθρώπους στα παράθυρα σαν σκιά με το φως του δωματίου πίσω, να ανοίγουν τις κουρτίνες αργά και μετά να τις κλείνουν απότομα. Αυτή η σκηνή ακόμα και τώρα στα ξαφνικά έρχεται στο νου μου. Τότε κατάλαβα τη “δύναμη” που σου προσέδιδε το άρμα. Συγχρόνως κατάλαβα και τι σημαίνει κρατική τρομοκρατία.

Περάσαμε μπροστά από το Πολυτεχνείο . Σε αντίθεση με τους φιλήσυχους και τρομαγμένους πολίτες εκείνοι  οι φοιτητές μας κοιτούσαν περίεργα από άκρη σ’ άκρη με τα χέρια στη μέση και χαμογελούσαν. Υπήρχαν μάλιστα και κάποιοι που μας καλούσαν να αφήσουμε τα τανκς και να πάμε μαζί τους.

Εμείς τελικά σταθήκαμε στη γωνιά του Μουσείου. Είχαν ακροβολιστεί πολλά τανκς. Κάποιος από μας τελικά έσπασε την πόρτα του Πολυτεχνείου και μπήκε μέσα. Εκεί άρχισαν να τελειώνουν όλα. Κλείσαμε τα μάτια και παρακαλούσαμε τουλάχιστον να μην έχουμε θύματα.

Μερικές φορές βλέπω τη γνωστή σκηνή με τον Κινέζο φοιτητή που στέκεται ακίνητος μπροστά στο τανκ στο Πεκίνο, έτοιμος να θυσιαστεί για την ελευθερία και τις ιδέες του και σκέφτομαι τι θα έκανα αν μου τύχαινε ανάλογη περίπτωση τότε την 17 Νοέμβρη 1973. Αναλογίζομαι το χαμόγελο των φοιτητών εκείνης της βραδιάς στο Πολυτεχνείο. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αντίσταση που μπορεί κάποιος να κάνει σ’ ένα ανελεύθερο καθεστώς είναι να του χαμογελάσει περήφανα, να μην φοβηθεί, να δείξει ανωτερότητα, να σταθεί όρθιος σαν δέντρο. Απ’ αυτά που δε σπάνε στους αέρηδες…”

Κάθε που μιλάω με το Χρήστο για εκείνη τη βραδιά, μαθαίνω περισσότερα για το “Πολυτεχνείο”. Και με κάνουν περήφανο εκείνα τα ατρόμητα νεανικά χαμόγελα των φοιτητών μπροστά στις κάνες των όπλων αλλά και η αναγνώριση του αγώνα τους από κάποιον που βρέθηκε “απέναντι” εκείνη τη βραδιά στην Πατησίων.

ΥΓ. Ο δρόμος (Μάνος Λοϊζος-Λευτέρης Παπαδόπουλος)

 

Των δυο ευρώ τα γιασεμιά

Στην Ελλάδα έχουμε το χαρακτηριστικό να είμαστε υπερβολικοί. Όπως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, έτσι και απογοητευόμαστε.  Η ψηφοφορία που γίνεται σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, σε ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας, είναι πραγματικά εντυπωσιακή, σημαντική και απόλυτα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά πράγματα. Επιτρέψτε μου λοιπόν, να καταθέσω μια προσωπική άποψη που έχω για τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Η αλήθεια είναι ότι έχει δημιουργηθεί μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα σήμερα Κυριακή μεσημέρι 11 Νοεμβρίου. Θεωρώ όμως ότι πολύ εύκολα το ΠΑΣΟΚ μεταπήδησε από τη λογική των κλειστών ψηφοφοριών των 3-5.000 αντιπροσώπων-με τις γνωστές υπόγειες διεργασίες, συμφωνίες και συμμαχίες- στο απόλυτο άνοιγμα στην κοινωνία.  Έχω παρατηρήσει ακόμα και σε απλές εσωκομματικές ψηφοφορίες τοπικού ή νομαρχιακού επιπέδου να προσέρχονται να ψηφίσουν άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το κόμμα (αναφέρομαι και στα δύο μεγάλα), πολίτες που εκ των πραγμάτων δεν το ψηφίζουν διότι πολύ απλά πιστεύουν αλλού. Έχοντας όμως μια ανθρώπινη, φιλική, επαγγελματική, τοπικιστική ή άλλη σχέση συμφέροντος με κάποιον υποψήφιο, αντί κάποιων ευρώ για να είναι “ταμειακώς εντάξει”, (μπορούν να) μετέχουν σε εσωτερικές εκλογές και η ψήφος τους έχει την ίδια αξία με το παραδοσιακό μέλος.

Κι όταν λέω το παραδοσιακό μέλος εννοώ αυτό το αγνό μέλος που εργάστηκε επι σειρά ετών για την παραγωγή και διάδοση των ιδεών της παράταξης, αυτόν που αγωνίστηκε στις πορείες, στα αμφιθέατρα και στους εργασιακούς χώρους. Αυτόν που σηκώθηκε τις νύχτες για να κάνει αφισσοκόλληση, που λερώθηκε με μπογιές για να κάνει πανώ και με το φόβο της αστυνομίας να γράψει συνθήματα στους τοίχους. Αυτόν που δεν πληρώθηκε και δεν πλήρωσε ποτέ για να εκφράζει ελεύθερα τις ιδέες του. Αυτόν που δεν πήγε την τελευταία στιγμή ανάλογα με τον αέρα. Αυτόν που υπερασπίστηκε την παράταξή του και σε περιόδους δύσκολες πολιτικά, τότε που κανείς δεν ήθελε να εκδηλωθεί. 

Αυτός που δεν επιζήτησε ποτέ καρέκλες και εξουσία σήμερα δεν ξέρω πώς αισθάνεται. Αυτό που ξέρω ειναι ότι σήμερα αποτιμάται με δυο (2) ευρώ.

Περάσαμε λοιπόν στην εποχή της “μη πολιτικής”; Πάμε και με άλλους (τους λέμε φίλους) για να φαινόμαστε πολλοί, “μπούγιο”;  Για να έχει ανάλογη αξία η όποια εκλογή; Αλλά μετά την ημέρα της ψηφοφορίας τι θα γίνει; Μήπως κάτι σαν “πού σε ξέρω πού σε είδα” και από τα δύο μέρη; Ο όποιος αρχηγός -γιατί για εκλογή αρχηγού μιλάμε-  θα είναι εκλεγμένος (και) από άτομα που την άλλη μέρα θα αποσυρθούν, θα εξαφανισθούν.

Άκουσα ότι τα εγγεγραμμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι 350.000 περίπου. Για μένα η εσωκομματική εκλογή ανάδειξης αρχηγού έπρεπε να αρκεστεί σε αυτά. Και πάλι πολλά είναι. Θα έπρεπε μάλιστα να έχουν και ένα διάστημα 6 μηνών ελάχιστης παρουσίας, συνειδητοποίησης και εργασίας στο εσωτερικό του. Να μη συμμετέχουν οι ευκαιριακοί.  Αυτό λέω. Αυτό είναι αγκάλιασμα της βάσης. Και πιο ουσιαστικό. Το παν για να λειτουργήσει ορθά ένας μηχανισμός είναι κάποιοι ελάχιστοι κανόνες.  Όταν από τα 5.000 πηγαίνεις στην απευθείας εκλογή από 250-350.000 μέλη είναι ένα ουσιαστικό άνοιγμα στα μέλη και στη βάση. Και τους δίνεις αξία.  Όταν συμμετέχει ο οποιοσδήποτε, δεν μιλάμε για πολιτικό κόμμα, πολύ περισσότερο δεν μιλάμε για κίνημα με καθορισμένες ιδεολογικές κατευθύνσεις, τουλάχιστον όχι με την έννοια που το ξέραμε.

Είμαι της άποψης ότι αυτές οι διαδικασίες μπορεί να εντυπωσιάζουν -γίνονται και στην Ιταλία και στην Αμερική-, οδηγούν όμως στο τέλος των κομματικών οργανώσεων. Ενδεχομένως και στο τέλος των συγκεκριμένων και καθορισμένων ιδεολογιών. Στο τέλος της ανάγκης του μέλους. Δεν έχει λόγο πλέον κάποιος να εργάζεται, να αφιερώνει κόπο, χρόνο και διάθεση αφού η αξία όλων αυτών αποτιμάται με δυο ευρώ. Εκτός αν είναι ψώνιο, εξουσιομανής ή ιδιοτελής.

Ίσως όμως να κάνω και λάθος. Να είναι καλύτερα και πιο καθαρά έτσι.  Χωρίς τα (παραδοσιακού τύπου) μέλη. Μια άλλη συζήτηση φυσικά χρειάζεται μετά. Το μέλλον σίγουρα θα δείξει το λάθος και το σωστό.

Επί των υποψηφιοτήτων δεν κάνω κρίση αν και με ενόχλησε ο τρόπος, η αντιμαχία και η φρασεολογία του προεκλογικού αγώνα. Ας εκλέξουν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ τον καλύτερο αρχηγό, τον καλύτερο επικεφαλής. Να μην κρίνουν μόνο με το βλέμμα στην εξουσία, ούτε μόνο στο όνομα, αλλά κυρίως στην ψυχή του κινήματος, στο βαθύ του κυρίαρχο ιδεολογικό στίγμα. Να ευχηθώ επίσης οι εκτός ΠΑΣΟΚ να μην επηρεάσουν την εκλογή. Γιατί στο φινάλε, την όποια νίκη στη συνέχεια θα τη διαχειριστούν τα απλά, παραδοσιακά μέλη. Και το κίνημα θα το λειτουργήσουν οι αφανείς εργάτες. Των δυο ευρώ τα γιασεμιά.

 

Alors, c’ est la guerre

Έχουμε συνηθίσει όταν αναφερόμαστε στην 28η Οκτωβρίου να μιλάμε για το ”Όχι” και την αντίσταση της Ελλάδας στην απειλούμενη προέλαση της Ιταλίας στο ελληνικό έδαφος . Ποιά ήταν όμως η ακριβής στιχομυθία μεταξύ Grazzi και Μεταξά και τι έγραφε στο “δια ταύτα” το περίφημο τελεσίγραφο όπως και ποιά ήταν η ακριβής απάντηση δεν είναι αρκετά γνωστά.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το πολιτικό περιβάλλον της εποχής, ο τορπιλισμός της “Έλλης” στην Τήνο τον προηγούμενο δεκαπενταύγουστο και ότι ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν δικτάτορας στην Ελλάδα με σχετικά φιλικές εμπορικές σχέσεις και με την φασιστική Ιταλία -μέχρι τον άνανδρο τορπιλισμό- αλλά και με τη ναζιστική Γερμανία. Εφάρμοζε μάλιστα παρόμοιες προπαγανδιστικές μεθόδους για την “διαπαιδαγώγηση” των νέων μέσω της Ε.Ο.Ν. εκείνης της εποχής, όπως και τον κλασσικό χαιρετισμό που χρησιμοποιούσαν οι ναζί, με την υπερύψωση του δεξιού χεριού.  Χρεώνεται επίσης την απαρχή των πολιτικών διώξεων στην Ελλάδα με τις εξορίες των αντιφρονούντων στα ξερονήσια του Αιγαίου.  Οι πολιτικοί αυτοί κρατούμενοι μάλιστα ήταν οι πρώτοι που ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο να πολεμήσουν τον επίδοξο κατακτητή, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι μόνο με την ενότητα καταγράφονται “έπη” και επιτυχίες. Αντιθετα με το εμφύλιο μίσος που στην περίπτωση της Ελλάδας το μόνο που κατέγραψε ήταν ο σπαραγμός που ακολούθησε και προκάλεσε περισότερα θύματα από όσα ο πόλεμος του ‘40 και η  γερμανική κατοχή μαζί με τα μπλόκα, τις εκτελέσεις και τους νεκρούς από την πείνα. Και μέχρι σήμερα δηλητηριάζει τις ψυχές των ανθρώπων. Επίσης δεν μειώνεται η αξία του “Όχι” από το γεγονός ότι ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας, όπως και δεν αμνηστεύεται για τον ίδιο λόγο η προγενέστερη αντιδημοκρατική θητεία του. Έτερον εκάτερον.

Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα, την περίοδο του πολέμου, Emanuele Grazzi , παρέδωσε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940 ένα τελεσίγραφο εκ μέρους της Ιταλίας που καταλήγει ως εξής: (αναφέρεται στο βιβλίο του «Η αρχή του τέλους. Η επιχείρηση κατά της Ελλάδος», έκδοση Εστίας, Αθήνα 1980) 

“….Όθεν η Ιταλική Κυβέρνησις κατέληξεν εις την απόφασιν να ζητήση από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν - ως εγγύησιν δια την ουδετερότητα της Ελλάδος και ως εγγύησιν δια την ασφάλειαν της Ιταλίας - το δικαίωμα να καταλάβη δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων δια την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους.
Η Ιταλική κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως μη εναντιωθή εις την κατάληψιν ταύτην και όπως μη παρεμποδίση την ελευθέραν διέλευσιν των στρατευμάτων των προοριζομένων να την πραγματοποιήσωσι. Τα στρατεύματα ταύτα δεν παρουσιάζονται ως εχθροί του ελληνικού λαού και η Ιταλική Κυβέρνησις δεν προτίθεται ποσώς, δια της προσωρινής κατοχής στρατηγικών τινών σημείων, επιβαλλομένης υπό της ανάγκης των περιστάσεων και εχούσης καθαρώς αμυντικόν χαρακτήρα, να θίξη οπωσδήποτε την κυριαρχίαν και την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος.
Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως δώσει αυθωρεί εις τας στρατιωτικάς αρχάς, τας αναγκαίας διαταγάς ίνα η κατοχή αύτη δυνηθή να πραγματοποιηθή κατά ειρηνικόν τρόπον. Εάν τα ιταλικά στρατεύματα ήθελον συναντήσει αντίστασιν, η αντίστασις αυτή θα καμφθή δια των όπλων και η Ελληνική Κυβέρνησις θα έφερε τας ευθύνας αι οποίαι ήθελον προκύψει εκ τούτου…”

Με άλλα λόγια η φασιστική Ιταλία, θεωρούσε ”ουδέτερη” την Ελλάδα. Απλά ήθελε να …καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία μας μόνο και μόνο προς αντιμετώπιση του ενός εχθρού, της Αγγλίας. Με περισσή αλαζονεία και θεωρώντας τη Ελλάδα ως τον φτωχό συγγενή που θα “κατάπινε” το παραμύθι περί ανεξαρτησίας και θα υποκύπταμε στον ωμό (εκ)βιασμό,  “για να κρατήσουμε την ουδετερότητά μας”, οι Ιταλοί επιχείρησαν εναντίον της Ελλάδας κυρίως να αποδείξουν ότι είχαν στρατό μάχιμο και ικανό να νικά. 

Ώρα 05.30. Η απάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού, μπροστά σ’ αυτήν την πρόκληση ήταν σαν έτοιμη από καιρό, παρά την ιδεολογική του συγγένεια και την στρατιωτικά άνιση μάχη με την Ιταλία. Σε άπταιστα γαλλικά (και η γλώσσα που χρησιμοποίησε έπαιξε ρόλο) και ερμηνεύοντας πλήρως το συναίσθημα του απλού Έλληνα πολίτη, αποκρίθηκε στον Γκράτσι:

-«Alors, c ‘ est la guerre », « Πόλεμος λοιπόν »

 

Πλανητική συνείδηση

 

15-10-2007 Blog Action Day για το περιβάλλον

Είναι γνωστό σε όλους ότι ο άνθρωπος πλέον παίζει καθοριστικό παράγοντα στην μεταβολή των κλιματολογικών συνθηκών της Γης. Φαινόμενα όπως «η υπερθέρμανση του πλανήτη», «το φαινόμενο του θερμοκηπίου», «η τρύπα του όζοντος», «το Ελ Νίνιο», «η άνοδος της στάθμης των ωκεανών» σε παγκόσμιο επίπεδο και «η ερημοποίηση», «η λειψυδρία», «η νιτρορύπανση» και «η υφαλμύρωση» σε τοπικό επίπεδο είναι ορισμοί και θέματα συζήτησης για όλους τους πολίτες.

Η ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

               Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι η γη βρίσκεται στην θερμότερη περίοδο της τουλάχιστον για περισσότερο από μια χιλιετία. Το έτος 1998 αποτέλεσε έτος ρεκόρ θερμοκρασίας με τα 1997 και 1995 να ακολουθούν. Η θερμοκρασία του πλανήτη έχει αυξηθεί σημαντικά κατά το τέλος του 20^ου αιώνα – τουλάχιστον 0,25^ο C κατά δεκαετία και στην Σιβηρία και Αρκτική κατά 5^ο C – γεγονός που εξηγεί την παγκόσμια συνεχή και ταχεία τήξη των πάγων. Οι πάγοι στην Αρκτική έχουν μειωθεί σε πάχος κατά 42% εν σχέση με μετρήσεις πριν από 40 χρόνια, ενώ αιώνιοι παγετώνες σε όλη την υφήλιο έχουν υποχωρήσει αισθητά με αυτόν του όρους Κιλιμάντζαρο στην Αφρική να έχει χάσει το 82% του όγκου του, σε σχέση με μετρήσεις πριν από 90 χρόνια.

 ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ

Η πλειοψηφία  των επιστημόνων πιστεύει ότι η πρόσφατη αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη οφείλεται βασικά στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό αν και αποτελεί θεμελιώδες φυσικό φαινόμενο για την διατήρηση της ζωής στην Γη, τα τελευταία 200 χρόνια οι λόγοι που το επιτείνουν, λειτουργούν αρνητικά για την φύση. Συγκεκριμένα, το φαινόμενο δημιουργείται από ορισμένα αέρια όπως οι υδρατμοί, το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο που δημιουργούν ένα προστατευτικό στρώμα στην ατμόσφαιρα και δεν επιτρέπει στην θερμοκρασία της επιφάνειας του πλανήτη να εξέλθει όλη από την ατμόσφαιρα, όπως ακριβώς και σε ένα θερμοκήπιο το γυαλί επιτρέπει στην ηλιακή ακτινοβολία να μπει μέσα σε αυτό, αλλά δεν αφήνει την ζεστή να φύγει έκτος. Με αυτόν τον τρόπο η επιφάνεια του πλανήτη διατηρείται θερμή αλλιώς θα πάγωνε. Αντίστροφα αν όλη η θερμότητα (ή τουλάχιστον όση πρέπει) της επιφάνειας δεν μπορεί να βγει μέσα από την ατμόσφαιρα τότε η ζέστη θα προκαλέσει προβλήματα λόγω υπερθέρμανσης γενικά στους ζώντες οργανισμούς του πλανήτη.

Σε κάθε περίπτωση η προστασία του πλανήτη μας, του περιβάλλοντός μας, του οξυγόνου από τα δάση, η εξοικονόμηση ενέργειας και των φυσικών υδατικών πόρων πρέπει να γίνεται πρωταρχικό μάθημα στα σχολεία και μέλημα στην καθημερινότητά μας. Για να μπορέσουν να έχουν ζωή οι επόμενες γενιές πρέπει να παλέψουμε από τώρα. Να αποκτήσουμε αυτό που λέγεται  “Πλανητική συνείδηση”.  Από χθες αν γινόταν. 

“Όταν χτυπάει η καμπάνα μη ρωτάς για ποιον χτυπάει . Για σένα είναι  που χτυπάει” 

Έρνεστ Χεμινγουέι

 

Ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις

Στη δεκαετία του ‘70 ένα νέος ηθοποιός έκανε την εμφάνισή του στην Ελληνική Τηλεόραση στην ΕΡΤ του τότε. Σε διάφορες σειρές, αλλά τη ζωή του σημάδεψε στο 1975 το  “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, που ήταν πολύ νωρίς και το κύκνειο άσμα της μικρής έτσι κι αλλιώς καλλιτεχνικής ζωής του.

Ο Αλέξης Γκόλφης ή “Μανωλιός” όπως εμφανιζόταν στη σειρά λατρεύτηκε κυρίως από τον γυναικόκοσμο, λόγω της ομορφιάς του αλλά κυρίως λόγω της λιτής βιβλικής μορφής που παρουσίαζε. Μετά τη επιτυχία εξαφανίστηκε από το χώρο του θεάματος.

Άρχισε ο κατήφορος. Η απώλεια της μητέρας του, η έξωση από το σπίτι, τα ναρκωτικά. Βρήκε καταφύγιο σε μια εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία, στα Πατήσια, ένα κομμάτι ψωμί από την ενορία του στο συσσίτιο αστέγων και έτσι κατόρθωσε να δραπετεύσει από τον απατηλό κόσμο της άσπρης σκόνης. Μοναδική παρηγοριά όμως μέσα στη μοναξιά του ήταν το αλκοόλ.

Λένε ότι δεν συμβιβάσθηκε με τα κυκλώματα της τέχνης, άλλοι λένε ότι ο μόνος που έφταιγε ήταν ο ίδιος και τα “πάθη του”, άλλοι πάλι είπαν ότι το σήριαλ τον επηρέασε πολύ στον τρόπο σκέψης. Υπάρχουν και άλλοι που λένε ότι όσοι ενσάρκωσαν τον Ιησού στο χώρο του θεάματος, τούς βρήκαν αργότερα πολλά δεινά ή ένας γρήγορος θάνατος. Εγώ λέω ότι η απάντηση βρίσκεται ανάμεσα σε όλα.

Πριν κάποια χρόνια είχε ακουστεί πάλι το όνομά του και είχε ζητηθεί για να του δοθεί κάποια σύνταξη από το κράτος, μιας και ήταν άνεργος, ή  κάποια άλλη βοήθεια από τον σύλλογο των ηθοποιών αλλά φαίνεται ήταν τόσο μικρή η προσφορά του που δεν άξιζε για κάτι τέτοιο και μάλλον δικαίως δεν του δόθηκε τιμητική σύνταξη.

Απλά ξενίζει το γεγονός ότι ένας ηθοποιός “ζεν πρεμιέ” έστω και για μια σειρά με μεγάλη όμως επιτυχία, ο “Ιησούς με το αγγελικό πρόσωπο” όπως τον αποκαλούσαν, με λαμπρά διαγραφόμενο μέλλον, που κάποτε παραμιλούσαν οι γυναίκες για εκείνον, καταλήγει ρακοσυλλέκτης και βρίσκεται να γυροφέρνει στις πλατείες, άστεγος στο δρόμο.

Ξενίζει επίσης το γεγονός ότι ο Αλέξης Γκόλφης πέθανε στα 59 έχοντας βαδίσει τον δικό του Γολγοθά πριν καμιά 15 μέρες σε ένα ντιβάνι του Ερρίκος Ντυνάν όπου πήγε μόνος του να ζητήσει βοήθεια ένα βράδυ που δεν αισθανόταν καλά και πέθανε εκεί πριν προλάβει να τον δει κανείς και έστω να τον καταγράψει. Έμεινε στα αζήτητα του νεκροτομείου από τότε ως προχθες 10 Οκτώβρη αφού κανείς δεν ήξερε ποιός είναι. Κάπου είχε μια γυναίκα που συζούσε, κάπου μια αδελφή.  Αλλά δεν τον έψαξαν ιδιαίτερα. Κάπου θα ΄ναι σκέφθηκαν.

Τελικά κατά σύμπτωση (;)  έτυχε να δεί το πτώμα του ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσαύτης να τον αναγνωρίσει, αφού είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Ιγγλέση (φωτό), συμπρωταγωνίστρια του Αλέξη Γκόλφη τότε στη σειρά και έτσι έγινε χθες -επιτέλους- η κηδεία του με  έξοδα της ΕΡΤ.

«Ημουν ένας ροκ… Χριστός», είχε πει σε συνέντευξή του στο “ΕΘΝΟΣ”. «Οι άνθρωποι στον δρόμο δεν με έβλεπαν σαν τον Αλέξη Γκόλφη, αλλά με αντιμετώπιζαν σαν… θεάνθρωπο. Αργότερα δεν ήθελα να προσβάλω την εικόνα που είχα δημιουργήσει με τον Χριστό με κάποια άλλη δουλειά. Ετσι στράφηκα στη μουσική. Οργάνωνα συναυλίες και έφτιαξα κλαμπ που έγιναν φυτώρια για μουσικούς, όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ετσι έμεινα μία δεκαετία στην αφάνεια.Αν ξαναζούσα τη ζωή μου, θα ήθελα έναν σύντροφο ή πολλά λεφτά, αν και ξέρω πως ό,τι σου δίνει η ζωή, σου το παίρνει πάλι πίσω»… Τραγική ειρωνία. Ο Αλέξης Γκόλφης είχε την ίδια κατάληξη με τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

ΥΓ. Κάποια αγαπημένη μου φίλη που διακονεί το θέατρο, μου είπε ότι ένας ηθοποιός για να “αντέξει το σκοινί” πρέπει     να αντέξει στο κρύο -ζεστό. Στην αγάπη και στο χειροκρότημα του κοινού πάνω στη σκηνή και στην αδιαφορία του εκτός. Γέλα παλιάτσο δηλαδή…

 

Το κλείσιμο του κύκλου

Οι χθεσινές εκλογές είχαν αποτελέσματα με ποικίλες αναγνώσεις. Η απόσταση των πολιτών γενικά από τα κόμματα που είχε αποτυπωθεί τις προηγούμενες μέρες και το γενικά ήπιο προεκλογικό κλίμα, προδιέγραφε μια βραδιά με εκπλήξεις. Εκδηλώθηκε αποχή 26% που σημαίνει 6% περισσότερο απ’ ότι συνήθως. Και φυσικά βγήκαν συμπεράσματα θετικά για κάποιους και αρνητικά για άλλους. Μερικά αποτελέσματα θυμίζουν επαναφορά στα πρώτα χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

1) Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει είναι η διατήρηση του Κώστα Καραμανλή στην πρωθυπουργία με σχετική άνεση παρά το γεγονός ότι είχε σημαντική μείωση η ΝΔ (41,8 έναντι 45,4 το 2004) και σχετικά προβληματική πλειοψηφία στη βουλή  (152 έδρες) λόγω του αναλογικότερου εκλογικού συστήματος. Παρά τα προβλήματα που του δημιουργούσαν κατα καιρούς διάφοροι υπουργοί του, ο Καραμανλής αποδείχθηκε άλλη μια φορά το δυνατό χαρτί της Ν.Δ. και η διαφορά των 3,7 μονάδων από τον δεύτερο ήταν η μέγιστη δυνατή αναλόγως των συνθηκών. Είναι η πρώτη φορά μετά το 1977 που εκλέγεται δεύτερη συνεχόμενη φορά πρωθυπουργός από τη Ν.Δ.

2) Η σημαντική πτώση στο 38,1% (από το 40,6 το 2004) σε συνδυασμό με τις 102 έδρες αποτελεί το χειρότερο αποτέλεσμα για το ΠΑΣΟΚ επίσης από 1977. Και η ήττα είναι μεγαλύτερη αν σκεφτεί κανείς ότι δεν ήταν κυβερνητική η φθορά αλλά δομική και βαθιά πολιτική. Είναι προφανές ότι χρειάζεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης άλλη πολιτική για να ξανακερδίσει τους φίλους του και ο Γιώργος Παπανδρέου άλλο χώρο για να δράσει. Αν και κατά την άποψή μου η λογική των μεγάλων πολυσυλλεκτικών κομμάτων και του αρχηγού “αυθεντία” δεν έχει πιά απήχηση σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία.

3) Η μεγάλη άνοδος-νίκη της αριστεράς κατακτώντας το μεν ΚΚΕ 22 έδρες και 8,2% (από 5.8% το 2004) το δε ΣΥΡΙΖΑ 14 έδρες και 5,0% (από 3,3% το 2004) δίνει συνολικά ποσοστό πάνω από 13 % κάτι επίσης σπάνιο για την δυναμική της αριστεράς που θυμίζει πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.  Επίσης σημαντική η επίδοση (και ελέω πυρκαγιών) του κόμματος των Οικολόγων- Πρασίνων με 1,1%. Ενώ η Δημοκρατική Αναγέννηση του Παπαθεμελή με το 0,8% δεν έπεισε.

5) Η παρουσία του ΛΑΟΣ στη Βουλή με 3,8% και 10 έδρες είναι ένα ερώτημα. Όμως πρέπει επίσης να δεχθούμε ότι φέρνει εποχές πάλι 1977 όταν ήταν και οι τελευταίες κονοβουλευτικές στιγμές της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αν και ο Καρατζαφέρης δε νομίζω ότι θα αφήσει να εκδηλωθούν ακρότητες.

Μοιάζουν όλα να γυρίζουν στο τότε σαν ένας κύκλος. Μακάρι η επόμενη μέρα να αναδείξει αυτά που ενώνουν τους Έλληνες και όχι αυτά που τους χώριζαν εκείνη την εποχή.  Από τα δεύτερα έχουμε χορτάσει. Ένα βήμα μπροστά χρειαζόμαστε.  Και όχι από βαρβάρους ανάμεσά μας.

 

Από τις 7 το πρωϊ ψηφίζουμε!

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2007. Στις βουλευτικές εκλογές συμμετέχουν 21 κόμματα και καλή θα ήταν για τους αναποφάσιστους μια επίσκεψη στις ιστοσελίδες των κομμάτων έστω την τελευταία στιγμή πριν πάνε να ψηφίσουν. Ας είναι αυτές οι εκλογές αφορμή για να απαλλαγούμε από βάρη του παρελθόντος, όπως η ψήφος από παράδοση, φόβο ή ρουσφέτι. Να εξετάσουμε με κριτικό μάτι τα προγράμματα και τις υποσχέσεις όλων των κομμάτων και των υποψηφίων.

ΝΔ  ΠΑΣΟΚ ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ   ΛΑΟΣ  Δημοκρατική Αναγέννηση Οικολόγοι Πράσινοι Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά Φιλελεύθερη Συμμαχία   Κόμμα Φιλελευθέρων  Δημοσθένης Βεργής «Έλληνες Οικολόγοι»   Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΣΚΕ) Ένωση Κεντρώων Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας  Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ) Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστικό – Λενινιστικό)

Νέο Κόμμα Σωτηρίας «Χριστιανική Δημοκρατία» (χωρίς ιστοσελίδα- με συνδυασμούς στην Α΄ Αθηνών και Δράμας)
Δημοκρατική Παγκόσμιος Ελλάς (χωρίς ιστοσελίδα -κατεβάζει συνδυασμούς στην Α΄και Β΄ Αθηνών)
Περιφερειακή Αστική Ανάπτυξη (χωρίς ιστοσελίδα- κατέρχεται μόνο στη Β΄ Αθηνών)
Φως - Αλήθεια – Δικαιοσύνη (χωρίς ιστοσελίδα- κατεβάζει συνδυασμούς στην Α΄και Β΄ Αθηνών)

Αθανάσιος Δασκαλόπουλος (μεμονωμένος υποψήφιος)

Παρατήρηση:
Αν πάτε ορεξάτοι να ψηφίσετε τα κόμματα: “Χριστοπιστία”, “Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Β’ (Ε.Α.Μ. Β’)”, “Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα”, “Οικολόγοι Εναλλακτικοί (Μ. Δερτούζος)”, “Οραμα Τοπικά Κοινοβούλια” και “Οργή Λαού (Ο.ΛΑ.) με Δημοψηφίσματα - Αμεση Δημοκρατία”, που είχαν καταθέσει δηλώσεις συμμετοχής στις εκλογές , θα πρέπει να ψάξετε για άλλον εκλεκτό.  Στις εκλογές δεν μετέχουν αφού δεν κατέθεσαν συνδυασμούς.

 

Η μοίχεια ψήφος

Πλησιάζει λοιπόν η μέρα της Κυριακής των εκλογών. Της μέγιστης ευθύνης μας γι αυτόν που θα μας κυβερνήσει και για τους εκλεκτούς μας 300  βουλευτές. Διαμορφώνουμε το πολιτικό σκηνικό. Με την ψήφο μας. Αλλά και με την αποχή μας. Με τα συνειδητά μας λευκά και άκυρα. Φυσικά θα προηγηθούν οι παραδοσιακές καφενειακές εκτιμήσεις μας αφού ενδόμυχα λίγο πολύ σε μια τέτοια περίοδο σιγοβράζει μέσα μας το “τριπάκι” της πολιτικολογίας. Αποφάσισα. Αλλά προτάσεις υπερψήφισης ή καταψήφισης και προγνωστικά δημόσια δεν θα κάνω. Αποφάσισα να μιλήσω για τις εκλογές, όχι με την κατευθυνόμενη λογική των ΜΜΕ, των δημοσκοπήσεων και τις στρατηγικές των κομμάτων, αλλά σύμφωνα με τη προσωπική μου άποψη, απελευθερώνοντας και όχι κατευθύνοντας.

Θα μπορούσα και να μιλήσω για το «λίγο» των αρχηγών. Να εκφραστώ με καταστροφικές λέξεις για τον έναν και τον άλλον. Δεν θα το κάνω. Το πιο εύκολο στην Ελλάδα είναι να βρεις τα αρνητικά του αντιπάλου. Κι αν δεν βρεις ή δεν θες να βρεις, τότε ασχολείσαι με τη βιτρίνα του.

Μπορώ εύκολα ακόμα να μπω στη λογική του χαρακτηρισμού ως άσχετων και απαίδευτων γόνων πολιτικών τζακιών, για τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου επειδή οφείλουν να τα γνωρίζουν και να τα προβλέπουν όλα αλλά και πάλι τέτοιοι χαρακτηρισμοί στερούνται ικανής πολιτικής αντιπρότασης και ουσιαστικού διακυβεύματος. Πόσο παρθένοι είμαστε (εμείς οι άλλοι) για να πείσουμε ποιόν;  Και για τα στελέχη μας ποιός θα εγγυηθεί της ικανότητας ή της τιμιότητάς τους; Το χρώμα τους; Σαν άνθρωποι έχουμε διαφορές. Γιατί όμως να θεωρούμε ότι εμείς (οι όποιοι εμείς) κυβερνούμε ή θα κυβερνούσαμε καλύτερα και να το θέτουμε έτσι μόνο του σαν επιχείρημα; Λευκή επιταγή;

Μπορώ να αντιπολιτευτώ και την Αλέκα Παπαρήγα γιατί ενώ κόπτεται για το δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας εκείνη στέλνει το παιδί της σε ιδιωτικό. Αλλά και πάλι αφού προσφέρεται αυτή η λύση στον πολίτη και ενδεχομένως κι εγώ να την έκανα αν μπορούσα, πώς να την κατηγορήσω; Για τον Αλέκο Αλαβάνο μπορώ να αντδράσω για τα υπερβολικά περιουσιακά του στοιχεία που δεν συμβαδίζουν με αριστερή διαδρομή, αλλά και πάλι πού φταίει εκείνος, τα έκλεψε; Δικά του είναι κι έχει δικαίωμα όπως κάθε Έλληνας πολίτης και να τα χαίρεται και να εκφράζεται πολιτικά όπως εκείνος επιλέγει.

Να ψέξω και τον Καρατζαφέρη για λαϊκισμό και για ακραίες θέσεις αλλά κι εγώ που θέλω να θεωρούμαι (και καλά) «μεσαίος» και να είμαι υπέρμαχος της δημοκρατικής (τρομάρα μου) σκέψης, έχω πιάσει τον εαυτό μου σε στιγμές αγανάκτησης και να γίνεται λαϊκιστής και να υπερθεματίζει (ειδικά τις ομιλίες στο Ευρωκοινοβούλιο).  Πώς να πω και για τον Παπαθεμελή ή τον Λεβέντη κάτι αρνητικό όταν βρίσκω λογικές τις σκέψεις του ενός και τις εκρήξεις του άλλου;

Θέλω να καταλήξω στο εξής: Η βάση της συζήτησης για την ψήφο στα κόμματα για να είναι πειστική πρέπει να έχει πολιτικές θέσεις και διαφορές στο πλαίσιο και στο όραμα. Να προάγει τον ελεύθερο και δημοκρατικό διάλογο και να παράγει. Ο προεκλογικός αγώνας εκεί πρέπει να τοποθετείται. Και όταν θέλουμε να κάνουμε ουσιαστική πολιτική «κριτική» ας σκεφτούμε πρώτα τι θα κάναμε εμείς στη θέση του άλλου. Του όποιου άλλου.

Η άποψή μου είναι ότι τα δύο κόμματα εξουσίας αποτελούν την διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος. Ο Γ. Ράλλης στα απομνημονεύματά του έγραψε για ένα διάλογο που είχε με τον βασικό διαμορφωτή και υπεύθυνο για την εγκαθίδρυση του σύγχρονου πολιτεύματος τον Κων. Καραμανλή, όταν εκείνος έβλεπε τον Ανδρέα Παπανδρέου να έρχεται με φόρα το 1981. Μέσες άκρες, κάπως έτσι ήταν ο διάλογος:
- Γιατί δεν αντιδράτε, δεν λέτε κάτι κ. Πρόεδρε, για το ΠΑΣΟΚ; Πάει για νίκη.
- Γιατί στην Ελλάδα θα υπάρχει πάντα ο ένας που θα μαζεύει και ο άλλος που θα μοιράζει. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ είναι για να μοιράζει. Και ήρθε η ώρα που θα εκλεγεί για να μοιράσει.

Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά. Στην δεκαετία ‘80 το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κυβέρνησε, έδωσε δικαίως ότι μπορούσε να δώσει, κοίταξε τους επί χρόνια αποκλεισμένους και με το χρόνο απομυθοποιήθηκε. Το ταμείο εξάλλου δεν μένει εσαεί γεμάτο. Και ως ήταν επόμενο εκλέχθηκε εκείνος που έπρεπε να «μαζέψει». Στην δεκαετία ‘90 στην εποχή του Κώστα Μητσοτάκη η ΝΔ είχε ήδη απαλλαγεί από ακραία στοιχεία ή τουλάχιστον τα σιώπησε, έφερε φιλελεύθερο πνεύμα αλλά από τη «φήμη» του κόμματος του σκληρού με τον πολίτη, δεν μπόρεσε να απαλλαγεί εύκολα. Το ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη έμεινε το ίδιο …σχεδόν με το ΚΚΕ το σημερινό.  Άλλαξε η επίθεσή του. Πρώτα εναντίον κυρίως της δεξιάς. Τώρα εναντίον και των δύο κομμάτων εξουσίας. Λογικό είναι, ισοπεδωτικής όμως λογικής, αλλά και από μία άλλη άποψη ισόρροπο. Το πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσωτερικού του Λεωνίδα Κύρκου μεταλλάχθηκε ομαλά και έγινε ένα αριστερό οικολογικό ευρωπαϊκό κόμμα που το λένε τώρα πότε ΣΥΝ και πότε ΣΥΡΙΖΑ με τα θετικά του αλλά και την πολλές φορές ανώφελη πολυγνωμία του. Η ακροδεξιά δεν πιάνει ούτως ή άλλως στην Ελλάδα. Έσβησε στις στάχτες, στις εξορίες και στις φυλακές που άφησε αποχωρώντας ταπεινωμένη το ‘74, το ΛΑΟΣ δεν περιορίζει πλέον εκεί την κατεύθυνση της πολιτικής γλώσσας του, η δε ελάχιστη συζήτηση που γίνεται περί μοναρχίας αποτελεί πλέον περισσότερο ρομαντική νοσταλγικότητα παρά πολιτική εναλλακτική πρόταση.

Θα μπορούσα να πω με ασφάλεια ότι ο νέος Καραμανλής είναι πιο ανοιχτόμυαλος από τον θείο του, λιγότερο σκληρός από τον Μητσοτάκη κι ας δεν είναι “ηγέτης”. Όπως να πω αντίστοιχα τα ίδια και για τον νέο Παπανδρέου και επιπλέον ότι είναι πιο οικονόμος από τον πατέρα του, περισσότερο εκσυγχρονιστής από τον Σημίτη κι ας δεν είναι “ρήτορας”. Και να πω με τη μέγιστη σιγουριά ότι μια συνεργασία αυτών των δύο νέων πολιτικών με τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις και την διεθνή τους εμβέλεια θα έλυνε πολλά από τα χρονίζοντα προβλήματα της χώρας. Ξέρω ότι είναι πρόταση προς το παρόν ανεφάρμοστη ή ότι συνδέεται με την επαναφορά ατόμων από το παρελθόν. Όμως μόνο έτσι μπορούν να γίνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και να διοικηθεί η χώρα με διαφάνεια και με τους ικανότερους. Θα έδινε ακόμα στην αριστερά τη δυνατότητα να κάνει πλέον υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση, να φέρει πραγματοποιήσιμες και ρεαλιστικές προτάσεις και να ετοιμαστεί για εκλογές όχι με σημαία την «τιμωρία» του ανθυποψηφίου αλλά με ουσιαστικές εναλλακτικές πολιτικές εφαρμογές. Και κάποια στιγμή θα της δώσει ο ελληνικός λαός εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ή συγκυβέρνησης όχι ως «τσόντα» και φτωχός συγγενής αλλά με το σπαθί της και σε ισότιμη βάση.

Εν κατακλείδι να πω ότι πέρα από το ποιος θα πάρει την πρωτιά, πέρα από το πώς επιλέγει ο καθένας μας να ενεργήσει ή να αντιδράσει την επόμενη Κυριακή στα πολιτικά πράγματα, μοιάζει να αχνοφαίνεται η ώρα των συνειδητών επαφών των κομμάτων, μοιάζει να πλησιάζει η στιγμή ενός ουσιαστικού και όχι από σκοπιμότητα περιορισμού του «δικομματισμού». Το αναλογικότερο εκλογικό σύστημα ευνοεί την άλλη, την μοίχεια σκέψη. Το ξεκόλλημα από την δεδομένη ψήφο. Και από τη ζημιογόνα και εμφυλιοπολεμική έχθρα για τον όποιον αισθανόμαστε πολιτικό αντίπαλο. Σαν ολοκλήρωση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Σαν ανανέωση της πολιτικής  ζωής και συμβατότητας. Και αυτή η νέα επαφή έστω και ως μοίχεια σκέψη δεν μπορεί να τρομάζει. Η ψήφος στο μέχρι χθες αντίπαλο μεγάλο κόμμα, στο μικρό δεξιό, κεντρώο, αριστερό και οικολογικό, δεν μπορεί να αποτελεί “προδοσία” και “χαμένη”.

Σε κάθε όμως περίπτωση  την επομένη των εκλογών θα βρεθούμε έτσι κι αλλιώς όλοι και πάλι μαζί. Στη δουλειά, στο δρόμο, στα αμφιθέατρα, στη διασκέδαση, στα blogs. Και οι χαμογελαστοί και οι σκυθρωποί. Και αυτοί που ψήφισαν και αυτοί που έριξαν λευκό, άκυρο ή απείχαν.  Οι εκλογές είναι γιορτή και κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας και η πολιτική γίνεται θελκτική στους πολίτες και λειτουργεί σαν θετική ενέργεια όταν ενώνει, δημιουργεί, παράγει και προσθέτει.

(painitng “Casanova ’s visit” by Brian Mc Carthy)

 

Οι χαμένοι

Η επόμενη μέρα κάθε αναμέτρησης βρίσκει τους αναλυτές να ψάχνουν τους κερδισμένους.

Δεν χρειάζεται να κουράζονται.

Ας ψάξουν τους χαμένους.

ΥΓ. Οδός Ελλήνων (Ερμην. Βασ. Παπακωνσταντίνου, Μουσική Χρ. Κροκίδης, Στίχοι Βασ. Γιαννόπουλος)

Οδός Ελλήνων οδός εκείνων

που ξέρουν να ονειρεύονται που υπερηφανεύονται

πώς είναι και οι πρώτοι

μακάρι να ΄ναι πρώτοι…