Mariah forever

… και καλά μπάνια το ΣΚ

 

Θάλασσες

“Ενα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω…”

Ένας απο τους μεγαλύτερους Έλληνες Κύπριους μουσουργούς δεν είναι από σήμερα κοντά μας. Χτυπημένος από την επάρατη αρρώστεια ο Μάριος Τόκας γεννημένος στη Λεμεσό της Κύπρου πριν 54 χρόνια, έφυγε για το τελευταίο του ταξίδι σε “θάλασσες” και “ουρανούς”.

Προώθησε την φιλία μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και το τραγούδι του ”Η δική μου η πατρίδα” αποτελεί ύμνο για την ένωση της πατρίδας και του νησιού του. Η μουσική του ήταν από τις σημαντικότερες της γενιάς του και οι στίχοι με τους οποίους την έντυνε σπάνιοι και μοναδικοί. Έμειναν ιστορικά τα τραγούδια που έγραψε ειδικά για τον Δημ. Μητροπάνο τα “Λαδάδικα”, για τον Γιάννη Πάριο, Μανώλη Μητσιά, Στέλιο Διονυσίου, Δημητρα Γαλάνη όπως και γι άλλους. Θα αφήσει ανεκπλήρωτο κενό. Καλό σου ταξίδι Μάριε…

Χρόνια Πολλά και Χριστός Ανέστη σε όλους τους φίλους και τις φίλες μου

Θάλασσες (Μάριος Τόκας- Σαράντης Αλιβιζάτος)

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες
και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες:
Θα σ’ αγαπώ με τα καλοκαίρια
με τρικυμίες και με βροχές
με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια
θα ονειρεύεσαι ό,τι θες

Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω, απόψε να μεθύσω
Τα καλοκαίρια πες μου πώς μπορώ
μονάχος μου να ζήσω
Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω
σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω,
θα βγω να σε ζητήσω

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες
και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες:
Θα σ’ αγαπώ, μη μου συννεφιάζεις
σαν αμαρτία και σαν γιορτή
Μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις
όσα με λόγια δε σου ‘χω πει

 

 

Rainbow

Από τα πρώτα συγκροτήματα που λάτρεψα ήταν οι Rainbow. Mε την μαγεία της ηλεκτρικής κιθάρας του Ritchie Blackmore που έδινε άλλο ηχόχρωμα στο σκληρό ροκ. Aς ξαναθυμηθούμε από τη δεκαετία του ‘70 το “Temple of The King”… Οne day in the year of the fox…

One day in the year of the fox
Came a time remembered well
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell

One day in the year of the fox
When the bell began to ring
Meant the time had cometh
For one to go
To the temple of the king

There in the middle of the circle he stands
Searching, seeking
With just one touch of his trembling hand
The answer will be found

Daylight waits while the old man sings
Heaven help me
And then like the rush of a thousand wings
It shines upon the one
And the day had just begun

One day in the year of the fox
Came a time remembered well
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell

One day in the year of the fox
When the bell began to sing
It meant the time had come
For the one to go
To the temple of the king

There in the middle of the people
He stands
Seeing, feeling
With just a wave of a strong right hand
He’s gone
To the temple of the king

Far from the circle at the edge of the world
He’s hoping, wondering
Thinking back from the stories he’s heard
Of what he’s going to see

There in middle of the circle it lies
Heaven help me
Then all could see by the shine in his eyes
The answer had been found

Back with the people in the circle
He stands
Giving, feeling
With just one touch of a strong right hand
They know
Of the temple and the king

 

Από μένα

…για όλες τις αναγνώστριές μου, με αγάπη

ΥΓ. Beggin’ (Frankie Valli- The Four Seasons)

 

Face à la mer

Αντικρύζοντας τη θάλασσα

όφειλα να μεγαλώσω

αντικρύζοντας τη γη

όφειλα  να πεθάνω 

ξυπνώ 

κάνοντας το τελευταίο μου όνειρο

ΥΓ. Calogero / Passi - Face à la mer (Αντικρύζοντας τη θάλασσα)

Face à la mer

j’aurais dû grandir

Face contre terre

j’aurais pu mourir

Je me relève

Je prends mon dernier rêve.

-

(Faced with the sea

I should have grown

Face against earth

I would have been able to die

I get up again

I take my last dream. )

 

Hello my love

Με κάλεσε  το αγαπητό μου αστροπελέκι να διαλέξω τα τραγούδια

που με αγγίζουν και την ευχαριστώ πολύ. Η μουσική είναι μια από

τις αδυναμίες μου. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ανάλογα με την διάθεση

αλλάζει και η προτίμηση στα τραγούδια.

Η σημερινή εποχή μου αναζητάει πιο ήπιες μουσικές εκδοχές, πιο

ήσυχες, αλλά και ένα δυνατό καλό κομμάτι μπορεί να με συνεπάρει.

Τις τελευταίες μέρες ακούω αρκετά  το Koop Island Blues ειδικά τις

νύχτες και μπορώ να πω ότι με αγγίζει.

Εχω γράψει στη  ζωή μου πολλές ώρες “πτήσης” με τη “Θάλασσα

πλατιά” του Μάνου σε στίχους του Γιώργου Ρούσσου, ένα τραγούδι

που με ηρεμεί. Καταθέτω την ερμηνεία του τραγουδιού στο κλιπ από

την Δόμνα Κουντούρη.

Θάλασσα πλατιά

σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις….

Κύματα πουλιά

στα ταξίδια σας που πάτε

τα αλαργινά

την κρυφή μου λύπη πάρτε

κι απο ‘κει μακριά

να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά

 

Work your magic 2

Πράξη Δεύτερη
Σου είπα ότι θα περιμένω. Σου είπα πώς θα ντυθώ. Με ένα χάδι μάλλινο, ζεστό. Από εκείνα που κράτησα. Από τα παιδικά μου χρόνια. Θα στο ΄δινα. Κι ένα φιλί. Θα στο ‘κλεβα. Και θ’ αρρώσταινα.

Ήρθα νωρίς. Για να περιμένω. Όσα είσαι. Όσα δίνεις, όσα αέρινα αφήνεις. Σε κύματα. Μέσα στην κίνηση της Αθήνας και στο άγχος της καθημερινότητας.

Ύστερα είδα κάποια που σου μοιάζει. Την κοίταξα, με κοίταξε. Της χαμογέλασα.

Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Δεν σε ξέρω ακόμα. Ή μήπως σε ξέρω; Λες να σ’ έμαθα; Δεν ξέρω αν το θέλω.

Είμαι αμήχανος. Ψάχνω να βρω κάτι να με κεντρίσει. Αδύνατο.

Όταν σε είδα με ξανακέρδισες. Με το χαμόγελο. Τελικά αυτό είσαι πρώτα. Ένα χαμόγελο. Που βρήκε χώρο. Να αποδράσει.

Περίμενα να χάσει η μαγεία. Να υποκύψει. Να κερδίσει το σκληρό. Το αληθινό.

Μετά είδα δυο χέρια ατέλειωτα και παιδικά να απλώνονται.

Μετά δυο μάτια να γυαλίζουν.

Κι ύστερα ένιωσα τον ήχο μιας ανάσας.

Δεν ξέρω τι έκανες. Τι σκέφτηκες. Τι πήρες. Τι πήρα.

Ένα ξέρω. Η μαγεία κέρδισε….

…ξέρεις, μερικά τραγούδια ήταν έτσι. Μαγικά. Από πάντα.

Είδα στης θάλασσας τα χάδια,

είδα ασάλευτη να μένει η αμμουδιά

δώσ μου τον μήνα που χω άδεια,

δώσ μου την άδεια σου καρδιά

να νοικιάζω τα βράδυα

Πράξη Πρώτη
Με περίμενες. Όπως πάντα.

Με μάτια βαμμένα έντονα. Σε αγκάλιασα. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Με οδήγησες στη θέση μου. Ο θεατής σου. Τότε ο πρώτος. Όταν μου τραγούδησες στο τηλέφωνο. Τώρα ο επόμενος.

Στη σκηνή είσαι αλλού. Είσαι ηθοποιός. Είσαι άλλη εκεί πάνω. Μεταφέρεσαι και υποκρίνεσαι.

Βγάζοντας όμως πάντα την ίδια ψυχή.

Κάποια στιγμή με κοιτάζεις.
Έχεις το βλέμμα που πάντα φανταζόμουν.
Όπως σκεφτόμουν πάντα αυτή τη στιγμή.
Μετά από δεκεπέντε χρόνια.
Αλλά να είσαι εκεί πάνω. Στο βάθρο σου.
Εκεί που αισθάνεσαι. Και είσαι. Νικήτρια.

Σμίγεις τα μάτια και με αγκαλιάζεις με το βλέμμα. Είσαι μοναδική. Όταν τραγούδησες έμοιαζε να κινείται το θέατρο.

Με μάγεψες. Πάλι.

Σε χειροκρότησα. Όπως όλοι.

Γέλασα. Όπως όλοι.

Και δάκρυσα. Μόνος….

…ξέρεις, μερικά τραγούδια ήταν έτσι. Μαγικά. Από πάντα.

Είδα μια κόκκινη σελήνη

είδα δυο σύννεφα να φεύγουν μακριά

μάτια που ο έρωτας τα κλείνει

μάτια παράξενα κι υγρά

μα δεν ήταν να γίνει
 

 Αυλαία

Καληνύχτα. Μπορείτε να πηγαίνετε.

Η παράσταση τελείωσε…

…καλή μου φίλη…

…ξέρεις, μερικά τραγούδια….

…Πάντα τα χείλη σου ήταν ρόδινα

είχα δεν είχα σώμα στο ‘δινα

πάντα

για πάντα

μαζί…

ΥΓ. Οι χρωματιστοί στίχοι είναι από το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη “Σελήνη”, που έχει τραγουδήσει η Σοφία Χρήστου και στην επόμενη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη θα το ερμηνεύσει η καλή μου φίλη και υπέροχη ηθοποιός- τραγουδίστρια και μέλος του μουσικού θιάσου “Σπείρα- Σπείρα” Ελεάννα Καραντίνου

UPDATE ΥΓ.  Η φωτό είναι λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση “Πόσο σ’ αγαπώ …επιθεώρηση” με τον Σταμάτη Κραουνάκη, την “Σπείρα Σπείρα” και την Πωλίνα στη μουσική σκηνή της Αθηναϊδας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις του καλού θεάτρου και της μουσικής. Έχει πολύ γέλιο, αλλά και στιγμές συγκίνησης, μοναδικές ερμηνείες ρόλων και τραγουδιών. Στην μέση στο πιάνο κυριαρχεί η πληθωρική φυσιογνωμία του Σταμάτη, οι μοναδικοί μονόλογοι και διάλογοι είναι σχεδόν όλοι δικοί του. Ένα στήσιμο θεατρικό με υπογραφή  Κραουνάκη. Η παράσταση έχει μεγάλη και μοναδική επιτυχία.

 

Πόσο σ’ αγαπώ

Ο Σταμάτης και η σπείρα του προκαλούν και επιτίθενται.

Στη Μουσική Σκηνή της Αθηναϊδας στην αρχή της Ιεράς Οδού, ο Σταμάτης Κραουνάκης μαζί με την “Σπείρα - Σπείρα” ανεβάζουν μια πρωτότυπη επιθεώρηση με πολλά αγαπημένα τραγούδια του συνθέτη.

Στην πραγματικότητα μόνος τους σκοπός είναι αφού ξεγυμνωθούν εκείνοι να περιγελάσουν εμάς. Ντυμένοι μόνο με αυταπάρνηση πάνε να επιτεθούν στα μεγάλα συμφέροντα και στους ισχυρούς -και τσουπωτούς- οικονομικο- εκδοτικούς πόλους. Και θρασύτατα ζητούν συνενόχους.

Την παράσταση την έβγαλαν “Πόσο σ’ αγαπώ… Επιθεώρηση”. Ξεκινάνε δηλαδή με φανερή την ειρωνική διάθεση για το μουσικό θέατρο κάτι σαν αδιάφορη αντιμετώπιση μιας άσχημης πλήν τίμιας Μαρίας.

Μετά μπουκάρουν στη μακαριότητά μας και σκιαγραφούν φιγούρες της καθημερινής ζωής. Από τις παντός είδους κατίνες μέχρι τους δικούς μας blogers τολμάνε να περιεργάζονται αυτοί οι μυστήριοι και περίεργοι τυπάδες.

Και για τις πυρκαγιές έχουν άποψη και το πρόβλημα των δανείων, των υποχρεωμένων πολιτών και των υπερχεωμένων πιστωτικών προσπαθούν να λύσουν ως έμπειροι αναλυτές. Επιδεικνύοντας και πολιτικό ρομαντισμό κάνουν αναφορά και στις προδομένες γενιές.

Πιστεύουν μάλιστα ότι ξέρουν και το φάρμακο για την έλλειψη επικοινωνίας και μας το πλασάρουν λες κι εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Ψάχνουν και για τα χαμένα μας όνειρα υποκρινόμενοι τους επιθεωρητές κλουζώ πουλώντας μας εκδούλευση, αλλά δεν μας λένε γιατί πάντα όταν είναι να τα πιάσουμε κάτι συμβαίνει και χάνουμε το τρένο. Αυτό όμως δε λέγεται θίασος.

Μιλάμε για τσίρκο και ηθοποιούς ακροβάτες αλλά με περίσσεια ευαισθησίας. Ζογκλέρ που ανακατεύουν κομμάτια συγκίνησης και ακατάσχετου γέλιου και τα περιφέρουν στην αίθουσα.

Συμμετέχουν χωρίς να μας ρωτήσουν και χωρίς αιδώ:

Σταμάτης Κραουνάκης, πολυχώρος (μην πυροβολείτε τον πιανίστα, υπάρχει κι ο μπάρμαν)

Αργυρώ Καπαρού, υπεύθυνη (μεγάλη -και καλά- προσωπικότης του έντεχνου)

Ελεάννα Καραντίνου, θιασάρχης (η πλέον ένοχη περίπτωση θηλυκού)

Ρούλη Καραλισιώτη, ηθοποιός (έχει σημασία να το δηλώνεις και να μη ντρέπεσαι)

Δάφνη Λέμπερου, τραγουδίστρια (του λαϊκού ρεπερτορίου)

Βασίλης Μοσχονάς, τραγουδιστής (η νέα φίρμα στις πίστες)

Χρήστος Μουστάκας, κωμικός (καμία σχέση γενικώς που λένε)

Γιώργος Νανούρης,ηθοποιός (φάρος, εκπέμπει τέχνη)

Πωλίνα, μεγάλη αρτίστα, (ήταν κάποτε σοβαρή ρε γμτ, τι να πω)

Γιώργος Στιβανάκης ηθοποιός που χορεύει (ή χορευτής που υποκρίνεται) 

Παρθένα Χοροζίδου, δραματική σε ό,τι κάνει (τηλ. 6948- ………)

Μέσα σ’ όλα γιορτάζει κιόλας ο Σταμάτης την Πέμπτη 8-11 και προσκαλεί κόσμο το βράδυ στην Αθηναϊδα. Εγώ τι να πω μετά από αυτά στον ευαίσθητο μουσικοσυνθέτη που κοσμεί με την παρουσία του το ελληνικό τραγούδι και τη μουσική σκηνή.

Χρόνια Πολλά και Καλή Επιτυχία.

 

Ελεγεία

Ένα καταπληκτικό τραγούδι άκουσα χθες στον προκριματικό του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 2007.

Λέγεται “Ελεγεία”

Ο τελικός είναι αύριο βράδυ Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2007

Ελεγεία

Μουσική : Αντώνης Κυζούλης

Στίχοι: Δανάη Μαστρογιάννη

Ερμηνεία: Ειρήνη Τουμπάκη

- 

Έξω φυσάει ο αέρας κι η φωνή σου

τρέχει σαν άπιαστο πουλί στα σκοτεινά

το φως του δρόμου χαράζει τη μορφή σου

σε μια σκιά που πάνω μου ακουμπά

-

R 

Κρυφοκοιτάζουν οι ψυχές στον ουρανό

πίσω από τ’ αστέρια

τα μάτια τους να αντικρύσω πώς μπορώ

είσαι μακριά

-

Κοίτα η νύχτα πώς κρύβει το φεγγάρι

κάτω απ΄τα σύννεφα και την υγρή νοτιά

μόνο ένας φάρος στο βάθος σα λυχνάρι

το δρόμο σου φωτίζει εκεί ψηλά.

-

Μια γραμμή η ζωή σου 

μες στα δύο μου χέρια 

σαν ελεγεία μιλά στον ουρανό

είσαι μακριά…

ΥΓ. Τα 10 τραγούδια που επιλέχθηκαν για τον τελικό είναι με τη σειρά που θα εμφανισθούν:

1. “Κοίτα με“, Συνθέτης- Στιχουργός: Ανδριανός Νόνης, Ερμηνεύτρια: Λίζα Ανδρέου
2. “Αγάπη είναι“, Συνθέτης: Diveno, Στιχουργός και Ερμηνευτής: Κόμης Χ, φωνητικά: Βασιλική Αλεξίου
3. “Θα πρέπει να ’ταν αγάπη”, Συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής: Άρης Σαμολαδάς
4. “Αρετούσα”, Συνθέτης: Γιάννης Μελαμπιανάκης, Στιχουργός: Βασιλική Κνήτου, Ερμηνεύτρια: Δήμητρα Λιγοψυχάκη
5. “Δε φοβάμαι στο φωνάζω”, Συνθέτης: Απόστολος Παπαδόπουλος, Στιχουργός: Παναγιώτης Γκονιάρης, Ερμηνευτές: ΠΛΗΝ ΕΝΟΣ (Δημήτρης Γεωργουλίδης, Παναγιώτης Γκονιάρης)
6. “Η γάτα”, Συνθέτης και Στιχουργός: Μάριος Τσικνής, Ερμηνεύτρια: Ασπασία Θεοφίλου
7. “Ελεγεία”, Συνθέτης: Αντώνης Κυζούλης, Στιχουργός: Δανάη Μαστρογιάννη, Ερμηνεύτρια: Ειρήνη Τουμπάκη
8. “Πονώ που δεν πονώ για σένα”, Συνθέτης: Σάκης Κοντονικόλας, Στιχουργός: Λίτσα Παπαφιλίππου- Κώττα, Ερμηνευτής: Φώτης Θεοδωρίδης
9. “Δώδεκα μπαγλαμαδάκια”, Συνθέτης και Στιχουργός: Χρήστος Πετρίδης, Ερμηνεύτρια: Καλομοίρα Καστροπούλου
10. “Τα στολίδια μας”, Συνθέτης και Στιχουργός: Ντίνος Χερουβείμ, Ερμηνεύτρια: Μαριάννα Παπαμακαρίου.

Update : Για την ιστορία να αναφέρουμε και τους νικητές του Φεστιβάλ:

1ο Βραβείο καλύτερου τραγουδιού: “Αγάπη είναι”

2ο Βραβείο καλύτερου τραγουδιού: “Ελεγεία”

3ο Βραβείο καλύτερο τραγουδιού: “Αρετούσα”

Ειδικό βραβείο για την καλύτερη σύνθεση: “Ελεγεία”

Ειδικό βραβείο για τους καλύτερους στίχους: “Αρετούσα”

Ειδικό βραβείο για την καλύτερη ερμηνεία: “Αρετούσα”

 

Ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις

Στη δεκαετία του ‘70 ένα νέος ηθοποιός έκανε την εμφάνισή του στην Ελληνική Τηλεόραση στην ΕΡΤ του τότε. Σε διάφορες σειρές, αλλά τη ζωή του σημάδεψε στο 1975 το  “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, που ήταν πολύ νωρίς και το κύκνειο άσμα της μικρής έτσι κι αλλιώς καλλιτεχνικής ζωής του.

Ο Αλέξης Γκόλφης ή “Μανωλιός” όπως εμφανιζόταν στη σειρά λατρεύτηκε κυρίως από τον γυναικόκοσμο, λόγω της ομορφιάς του αλλά κυρίως λόγω της λιτής βιβλικής μορφής που παρουσίαζε. Μετά τη επιτυχία εξαφανίστηκε από το χώρο του θεάματος.

Άρχισε ο κατήφορος. Η απώλεια της μητέρας του, η έξωση από το σπίτι, τα ναρκωτικά. Βρήκε καταφύγιο σε μια εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία, στα Πατήσια, ένα κομμάτι ψωμί από την ενορία του στο συσσίτιο αστέγων και έτσι κατόρθωσε να δραπετεύσει από τον απατηλό κόσμο της άσπρης σκόνης. Μοναδική παρηγοριά όμως μέσα στη μοναξιά του ήταν το αλκοόλ.

Λένε ότι δεν συμβιβάσθηκε με τα κυκλώματα της τέχνης, άλλοι λένε ότι ο μόνος που έφταιγε ήταν ο ίδιος και τα “πάθη του”, άλλοι πάλι είπαν ότι το σήριαλ τον επηρέασε πολύ στον τρόπο σκέψης. Υπάρχουν και άλλοι που λένε ότι όσοι ενσάρκωσαν τον Ιησού στο χώρο του θεάματος, τούς βρήκαν αργότερα πολλά δεινά ή ένας γρήγορος θάνατος. Εγώ λέω ότι η απάντηση βρίσκεται ανάμεσα σε όλα.

Πριν κάποια χρόνια είχε ακουστεί πάλι το όνομά του και είχε ζητηθεί για να του δοθεί κάποια σύνταξη από το κράτος, μιας και ήταν άνεργος, ή  κάποια άλλη βοήθεια από τον σύλλογο των ηθοποιών αλλά φαίνεται ήταν τόσο μικρή η προσφορά του που δεν άξιζε για κάτι τέτοιο και μάλλον δικαίως δεν του δόθηκε τιμητική σύνταξη.

Απλά ξενίζει το γεγονός ότι ένας ηθοποιός “ζεν πρεμιέ” έστω και για μια σειρά με μεγάλη όμως επιτυχία, ο “Ιησούς με το αγγελικό πρόσωπο” όπως τον αποκαλούσαν, με λαμπρά διαγραφόμενο μέλλον, που κάποτε παραμιλούσαν οι γυναίκες για εκείνον, καταλήγει ρακοσυλλέκτης και βρίσκεται να γυροφέρνει στις πλατείες, άστεγος στο δρόμο.

Ξενίζει επίσης το γεγονός ότι ο Αλέξης Γκόλφης πέθανε στα 59 έχοντας βαδίσει τον δικό του Γολγοθά πριν καμιά 15 μέρες σε ένα ντιβάνι του Ερρίκος Ντυνάν όπου πήγε μόνος του να ζητήσει βοήθεια ένα βράδυ που δεν αισθανόταν καλά και πέθανε εκεί πριν προλάβει να τον δει κανείς και έστω να τον καταγράψει. Έμεινε στα αζήτητα του νεκροτομείου από τότε ως προχθες 10 Οκτώβρη αφού κανείς δεν ήξερε ποιός είναι. Κάπου είχε μια γυναίκα που συζούσε, κάπου μια αδελφή.  Αλλά δεν τον έψαξαν ιδιαίτερα. Κάπου θα ΄ναι σκέφθηκαν.

Τελικά κατά σύμπτωση (;)  έτυχε να δεί το πτώμα του ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσαύτης να τον αναγνωρίσει, αφού είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Ιγγλέση (φωτό), συμπρωταγωνίστρια του Αλέξη Γκόλφη τότε στη σειρά και έτσι έγινε χθες -επιτέλους- η κηδεία του με  έξοδα της ΕΡΤ.

«Ημουν ένας ροκ… Χριστός», είχε πει σε συνέντευξή του στο “ΕΘΝΟΣ”. «Οι άνθρωποι στον δρόμο δεν με έβλεπαν σαν τον Αλέξη Γκόλφη, αλλά με αντιμετώπιζαν σαν… θεάνθρωπο. Αργότερα δεν ήθελα να προσβάλω την εικόνα που είχα δημιουργήσει με τον Χριστό με κάποια άλλη δουλειά. Ετσι στράφηκα στη μουσική. Οργάνωνα συναυλίες και έφτιαξα κλαμπ που έγιναν φυτώρια για μουσικούς, όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ετσι έμεινα μία δεκαετία στην αφάνεια.Αν ξαναζούσα τη ζωή μου, θα ήθελα έναν σύντροφο ή πολλά λεφτά, αν και ξέρω πως ό,τι σου δίνει η ζωή, σου το παίρνει πάλι πίσω»… Τραγική ειρωνία. Ο Αλέξης Γκόλφης είχε την ίδια κατάληξη με τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

ΥΓ. Κάποια αγαπημένη μου φίλη που διακονεί το θέατρο, μου είπε ότι ένας ηθοποιός για να “αντέξει το σκοινί” πρέπει     να αντέξει στο κρύο -ζεστό. Στην αγάπη και στο χειροκρότημα του κοινού πάνω στη σκηνή και στην αδιαφορία του εκτός. Γέλα παλιάτσο δηλαδή…