Το παιχνίδι των ερωτήσεων

Με κάλεσε η αγαπημένη μου φίλη Madame de la luna να απαντήσω σε ένα ωραίο παιχνίδι ερωτήσεων. Την ευχαριστώ και θα απαντήσω με χιούμορ και ειλικρίνεια.

1. Όνομα: Βασίλης, vasilis, vasilis67, μισό πορτοκάλι
2.Γενέθλια: 24/5
3. Ζώδιο: Δίδυμος
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα κατσαρά
5. Χρώμα ματιών: Πράσινα
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Νομίζω δεν έπαψα ποτέ να ερωτεύομαι
7. Είδος μουσικής που ακούς; Ποιοτική μουσική κάθε είδους (συνήθως μπαλάντες)
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Γκούφυ. Ο απλός (όχι ο άλλος με το φυστίκι)

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; H madame de la luna (στη σελήνη)

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Δoυλειά γμτ

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Το PIN 

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; Μπρούτζινους κύκνους να πετάνε σε σχηματισμό και πίνακες του Σπυρόπουλου

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Το καλύτερο είναι πάνω στο κρεβάτι μου

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Θα έκλεινα το παράθυρο που κάνει ρεύμα και θα έψαχνα μια πειστική δικαιολογία για το σπασμένο βάζο

15. Αγαπημένος αριθμός: 7

16. Αγαπημένο όνομα: Μαρία

17. Τα χόμπι σου: Διαβάζω, γράφω, παίζω μπάσκετ, ακούω -παίζω μουσική

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Σ’ ένα μανιάτικο πύργο να κάνω σχέδιο

19. Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Στην εποχή της αναγέννησης

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Το λάπτοπ

22. Αγαπημένο λουλούδι: Πορτοκαλανθός

23. Αγαπημένη σειρά: Αυτή την εποχή καμία ιδιαίτερα, βλέπω κυρίως ειδησεογραφικές εκπομπές 

24. Αγαπημένη ταινία: Πολίτικη Κουζίνα

25. Αγαπημένο τραγούδι: Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές

 26. Aγαπημένο βιβλίο: Το “Βενετσιάνικο Χρυσάφι”

27. Αγαπημένο ζώο: Δελφίνι

28. Αγαπημένο ρούχο: Τζην με πουκάμισο

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Χατζιδάκις  

30. Αγαπημένο χρώμα: Γαλάζιο -Πορτοκαλί

31. Αγαπημένο φαγητό: Γαρίδες σαγανάκι, ψητά

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Μ’ αρέσει ο Λούκυ Λούκ

33. Κακή συνήθεια: Η κυκλοθυμία μου

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Καλοπροαίρετος

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Αναβλητικότητα

36. Συνηθισμένη ατάκα: Δέν έχω

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Δάσκαλος, εκπαιδευτικός

38. Μεγαλύτερος φόβος: Απώλεια αγαπημένων μου προσώπων

39. Η καλύτερη pizza: Είναι με παρέα φίλων και  μπύρες σε κάποιο ματς στην τηλεόραση

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Καλή συντροφιά

 

 

Κουϊζ (update)

Κάποιες αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια έφερε στο μυαλό μου η σημερινή παρέλαση για την εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου. Mε έχουν καλέσει οι καλές μου φίλες cat on the roof,   maya η μέλισσα και artist claire να βρω και να αναρτήσω παιδικές φωτό και τις ευχαριστώ πολύ.  Μοιράζομαι λοιπόν μαζί σας δυο φωτογραφίες μου σχολικές στην Έκτη επάνω και Πέμπτη Δημοτικού κάτω. Τότε βρισκόμουν στην Κύπρο. Χρονιές 1977-78 και 78-79.

Κουϊζ με παιδιά και για παιδιά. Ποιός είμαι; Το κουϊζ δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται αρχικά. Οι φωτό είναι από διαφορετικά σχολεία και το μόνο ίδιο πρόσωπο είμαι εγώ.

Update. H απάντηση  στο κουϊζ. Στην πάνω φωτό είμαι με το καρώ πουκάμισο δίπλα στο δάσκαλο και στην κάτω το ψηλό παιδί 4ο από αριστερά στην πάνω σειρά. Αν κάποιος ήξερε ποιος είμαι στη μία θα με έβρισκε πιο εύκολα στην άλλη. Στις απαντήσεις στο κουϊζ έπεσαν διάνα η Μαριλία και η Ζουζούνα (η Ζουζούνα την έστειλε σε μέηλ) και στη μια φωτό νομίζω και ο Κάβειρος. Η Μαριλία όμως δεν με γνωρίζει προσωπικά, έτσι έχει μεγαλύτερη αξία η απάντησή της. Ένα φιλί και μια αγκαλιά διαδικτυακή σε όσους με έψαξαν έστω και χωρίς επιτυχία και ένα μπράβο επιπλέον στα δυο κορίτσια που με βρήκαν και στις δυο φωτογραφίες.

 

Πώς να πω το σ’ αγαπώ

Σαν ανθοστόλιστο ανοιξιάτικο στεφάνι η  σύγχρονη Ελλάδα όταν ερωτεύεται, γεμάτη από ανθρώπους ευαίσθητους.

Κάποιοι μεταδίδουν την ομορφιά της σκέψης τους μέσα από αέρηδες  διαδικτυακούς κι από χαμόγελα παιδικά. Όπως στα όνειρα…

Από τη Θεσσαλονίκη η φεγγαραγκαλιά με ρώτησε πώς θα ΄λεγα  μ’ ένα τραγούδι το “σ’ αγαπώ”,  ακολούθησε από την Καλαμάτα η Άννα και στο τέλος από την Αθήνα  ο Αντώνιος και η Daisy.

Τους ευχαριστώ. 

Είναι πολύ όμορφο να λες και ν΄ακούς  το “σ’ αγαπώ”. Την δύναμη όμως των λέξεων την κάνουν οι άνθρωποι.

Και είναι φορές που το συναίσθημα μοιάζει να ταξιδεύει ταχύτερα από αυτές.  Αυτό που θα ‘θελα να πω τώρα είναι…

 

Σ’ ακολουθώ (στίχοι- μουσική Μάνος ΛοΪζος)

Σ’ ακολουθώ στην τσέπη σου γλιστράω
σαν διφραγκάκι τόσο δα μικρό
Σ’ ακολουθώ και ξέρω πως χωράω
μες στο λακκάκι που ‘χεις στο λαιμό

-

Έλα κράτησέ με και περπάτησέ με
μες στο μαγικό σου το βυθό
πάρε με μαζί σου στο βαθύ φιλί σου
μη μ’ αφήνεις μόνο θα χαθώ

-

Σ’ ακολουθώ και πάνω σου κολλάω
σαν φανελάκι καλοκαιρινό
Σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω
κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ

 

Παιχνίδια και βιβλία

Είχα προσκλήσεις από την ρενάτα , την υβόννη και την anamella να παίξω ένα παιχνίδι με τα βιβλία με τους ακόλουθους γνωστούς όρους.

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (απο τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το βιβλίο που διαβάζω λοιπόν τώρα είναι το “Μεγάλο Αλγέρι” της Κατερίνας Καριζώνη, ένα υπέροχο μυθιστόρημα.
Στην σελίδα 123 λοιπόν πήγα αλλά επιτρέψτε μου να ξεφύγω από τους στενούς κανόνες και να αναρτήσω λίγες περιόδους πιο κάτω που βγαινει κάποιο νόημα.
“…Η Όλγα ξανακοίταξε τον καθρέφτη. Φαντάστηκε το χέρι του Τζανέτου να χαϊδεύει το εφηβικό της στήθος κι ένιωσε άβολα  και ένοχα. Ίσως να μην του αρέσει…συλλογίστηκε, αλλά την ίδια στιγμή θύμωσε με τον εαυτό της.

- Τι είναι αυτά που σκέφτομαι, μουρμούρισε.

Έδεσε πάλι το στήθος της σφιχτά, ξαναφόρεσε τα μαύρα κορακίσια ρούχα της, έπλεξε την κοτσίδα της και κατέβηκε στο μαγειρειό. Η Σαββίνα πάστωνε τα ορτύκια με αλάτι…”

Επίσης με κάλεσε η φεγγαραγκαλιά να αναρτήσω ένα ποίημα “ενάντια στην ψυχρή πραγματικότητα”. Απο το βιβλίο “Εικονική λογοτεχνία και www.Ποίηση.gr” διαλέγω το “Σονέτο για έναν κόσμο που χάνεται” του Γιώργου Μπίρμπα.

“Ως αν μια στάλα ζωντανή

Με βούλες μαύρες έχοντας κατάστικτο

Σώμα όμορφο σε χρώμα άλικο

Προσμένει την ανατολή

-

Τον κύκλο άλλης μιας μέρας να δεχθεί

καθώς ο ήλιος το φως σκορπά διάχυτο

Στο λευκό οδεύοντας απ’ το βαθύ το κίτρινο

Τη φωτίζει ως αν υπέροχο κουμπί

-

Πάνω σε δέντρα που το κάθε τους το φύλλο

Οι κορμοί και των κλαριών το ξύλο

Χρώματα καθάρια έχουνε και λαμπερά !

-

Στα ελάχιστα της πόλης άλση

Την πασχαλίτσα έχουμε σχεδόν ξεχάσει

Σ’  έναν κόσμο που σβήνουμε αργά και σταθερά !

-

Στην φωτογραφία είναι η απάντηση στην αποκάλυψη των παιχνιδιών μας που με κάλεσε η αγριοκερασοζουζούνα. Μια πορτοκαλένια νεράιδα στο αμάξι μου κρεμασμένη εκεί από τον Γενάρη και δεν θέλω … γέλια και υπαινιγμούς.  

Δεν θέλω να καλέσω για παιχνίδια πολλούς άλλους γιατί ξέρω ότι κι εγώ δεν προλαβαίνω να ανταποκρίνομαι πάντα και γι αυτό ζητώ συγνώμη. Θέλω όμως να προσκαλέσω τη Μadame de la Luna  στο παιχνίδι σχετικά με την σελίδα 123 από το βιβλίο που διαβάζει και στο ποίημα ενάντια στην ψυχρή πραγματικότητα. Αν μπορεί φυσικά και θέλει θα είχε για μένα ενδιαφέρον η συμμετοχή της.

 

Τα εφτά κακά της μοίρας μου

Αφήνω τις ιστορίες μου για αργότερα και με την ευκαιρία του Σαββατοκύριακου θα ασχοληθώ με μπλογκοπαίχνιδο. Με προσκάλεσε λοιπόν η Άννα, το αγαπημένο πατριωτάκι μου, να γράψω τα εφτά κακά της μοίρας μου και την ευχαριστώ που με διάλεξε.

Πρέπει να βρω λοιπόν αυτά τα άσχημα που με συντροφεύουν. Αυτά που μάλλον θα ήταν καλύτερο να μην είχα. Που δεν με κολακεύουν ιδιαίτερα. Είναι δύσκολο να μιλήσεις ειλικρινά για τα άσχημα σου. Για τα ελαττώματά σου. Για αυτά που σε χαλάνε γύρω σου. Μερικά όμως τα έχω ήδη πει οπότε δεν αποτελούν είδηση.

1) Κατ’ αρχήν είμαι απερίγραπτα κυκλοθυμικός. Μπορώ να εκνευριστώ από μια κατάσταση και μέσα σε μια ώρα να το έχω ξεχάσει και να είμαι μες την χαρά. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να χαλάσει η διάθεσή μου από μια κουβέντα που θα ακούσω ή από κάποιο δυσάρεστο νέο. Αυτό είναι αδυναμία.

2) Είμαι πολύ αυθόρμητος και πολλές φορές γίνομαι υπερβολικά παιδί. Τότε ξεφεύγοντας από τα συνήθη της ηλικίας μου,  μ’ αρέσει να αστειεύομαι, να διαβάζω και να λέω παραμύθια, γενικά να χαίρομαι ξέγνοιαστα τη ζωή. Έχω βέβαια την “αίσθηση του εδάφους” και όλα γίνονται με μέτρο, όμως αυτό το χαρακτηριστικό μου τελικά παρεξηγείται και με κακοχαρακτηρίζει.

3) Είμαι εγωϊστής σε θέματα δικά μου. Δεν θέλω να με γλείφουν όπως δεν επιτρέπω και να με μειώνουν. Και τότε θυμώνω. Είναι ελάττωμα ίσως, όμως θέλω να μου φέρονται αντίστοιχα.

4) Αποφεύγω τους γιατρούς και τα φάρμακα όπως ο διάολος το λιβάνι. Θεωρώ ότι η δημοφιλής άποψη “θα περάσει μόνο του” είναι η υγιεστέρα των θεραπειών. Τα δε φάρμακα πιστεύω ότι εθίζουν τον οργανισμό στην “βοήθεια” και δεν τον αφήνουν να αντιδρά μόνος του. Το κακό σε αυτό είναι ότι πολλά χρειάζονται πράγματι ιατρική βοήθεια και με την αδιαφορία μπορεί να προκαλέσουν αλυσιδωτά προβλήματα. Ομοίως και οι τακτικές εξετάσεις που πρέπει να γίνονται. Αλλά εγώ …πολύ δύσκολα.

5) Είμαι ξεχασιάρης και ενίοτε αφηρημένος ταξιδεύοντας στην κοσμάρα μου. Ειδικά κάποιους κωδικούς στα μπλογκ κι ότι έχει να κάνει με αριθμούς και τηλέφωνα αν δεν τους γράψω κάπου δεν τους θυμάμαι. Τις προάλλες είχα ξεχάσει τον τριψήφιο αριθμό που ξεκλειδώνει ένας χαρτοφύλακάς μου. Ευτυχώς τον θυμήθηκα μετά όμως από μέρες.

6) Ένας κακός μπελάς είναι η δουλειά μου. Να βρίσκομαι καθημερινά μπλεγμένος με ανταγωνισμούς, συμφέροντα και εργολαβίες, με υπολογισμούς και ακρίβειες χιλιοστών. Την κάνω γιατί αυτήν σπούδασα κι έμαθα και πρέπει να βγάλω τα προς το ζην. Την έχω προσαρμόσει όμως προς την κατεύθυνση της θεωρητικής μου πλευράς. Κρατάω σαν σημαντικότερη κυρίως την σχεδιαστική παράμετρο, της δημιουργίας.

7) Η υπερβολική ενασχόληση με το μπλόγκιγκ και το ίντερνετ. Μου καταναλώνει πολλές ώρες από αλλού, όμως με ευχαριστεί το γράψιμο και το διάβασμα,  μου αρέσει να επικοινωνώ με παρόμοια μυαλά, κι έχω εισπράξει φιλία, αγάπη και εκτίμηση που λέω χαλάλι…

Φυσικά έχω και προτερήματα και ευχάριστα γύρω μου, έτσι; Κι από τα καλά της μοίρας μου είσαστε κι εσείς που με διαβάζετε…

 

Στα βράχια

Με κάλεσε ο φίλος μου ο lockheart να παραθέσω τρία ποιήματα που μου αρέσουν πολύ στα πλαίσια ενός μπλογκοπαίχνιδου ποίησης. Επέλεξα αυτά τα τρία που ακολουθούν γιατί αφορούν τρεις διαφορετικές εποχές…

Στα βράχια - ποίημα της Γκράτσιας  Σπύρου Δεπούντη

Στα βράχια μας μοίρανε

αλάτι ο αγέρας

και τώρα που λείπεις

η μοναξιά με κύκλωσε σαν κύμα

-

Τα κύματα στάθηκαν στ’ ακροδάχτυλα μου

ψιθυρίζοντάς μου πώς θα ΄ρθεις

κι εγώ στο παραθύρι να σε καρτερώ

μέσα σ΄ έναν αιώνα από νύχτες

Η Μαρίνα των βράχων -απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

- Μα πού γύριζες;

Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

Σου’ λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό

τις φωτεινές του μέρες

Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων

‘Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους

Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

‘Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα

Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού

Και τ’ άρωμα των γυακίνθων.

- Μα πού γύριζες;

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα

‘Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε

Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομά του

Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών

‘Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας . -

Στην έκσταση του έρωτα (ποίημα της Μαρίας Νικολάου)

Στην τρέλα επάνω

κυλίστηκε το κορμί

Σε ιδρωμένα σεντόνια

και ξύλινα πατώματα που μύριζαν

ανάσα πόθου.

.

Σ’ εκείνο το κρυστάλλινο ποτήρι

με τις τελευταίες γουλιές

απ’ το καπνιστό σου ουίσκι

και το χνώτο σου που έδινε

κόκκινους τρελαμένους χτύπους

στην καρδιά μου..

-

Σε δυο χείλη λαθραία κυλίστηκε

το φιλί μου..

Στον καπνό του στριφτού σου τσιγάρου

και στην καύτρα που καύτρα μου

έγινε και έσβησε..

-.

Σε έναν έρωτα μυστικό

κυλίστηκε παραδομένη η ύλη μας

Σε ψιθύρους μικρού τριζονιού

μες στη νύχτα

και στο κύμα που έσβηνε

των αέναων πόθων μας

τις στιγμές

-

Μες στους κύκλους των ματιών σου

κυλίστηκα

σε βυθούς αρχέγονης λατρείας

και οξειδώθηκα

στην έκσταση…

 

Wallpaper και σειρές

Η garbofanoula η μικρή μου φίλη με κάλεσε να παρουσιάσω και να μιλήσω για το wallpaper που στολίζει την επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου.

Λοιπόν στο γραφείο κάθε λίγους μήνες αλλάζω την εικόνα… Τώρα έχω το Καστελλόριζο. Μ’ αρέσει ο ιδιαίτερος τρόπος κατασκευήςτων σπιτιών, τα χρώματα, η θάλασσα, οι βάρκες, η προκυμαία. Το γεγονός ότι βρίσκεται στην εσχατιά της Ελλάδος, σχεδόν εκτός Αιγαίου, σαν μικρό σημείωμα καρφιτσωμένο στο χάρτη με γοητεύει.

-

Επίσης πήρα πρόσκληση από το …αστροπελέκι την αδελφή μου τη μικρή και την Διηάνειρα τη αγαπημένη μου φίλη, να γράψω για τις σειρές που παρακολουθώ στην τηλεόραση. Τώρα μου αρέσουν περισσότερο οι σειρές αυτοτελών επεισοδίων που με ξεκουράζουν και με διασκεδάζουν χωρίς να πρέπει να εχω δει το προηγούμενο.

Τώρα με το blogging δεν βλέπω συχνά, αν παρακολουθώ κάτι φέτος όμως σε σειρά συνέχειας, είναι το “Φίλα τον βάτραχό σου” γιατί έχει μια ιστορία σαν από παραμύθι. Παρά τις αμέτρητες επαναλήψεις όταν πέφτω στην ώρα που προβάλλονται βλέπω καιξαναβλέπω κωμικές σειρές σαν το “Κωνσταντίνου και Ελένης” του Ρώμα με τον απίστευτο καθηγητή, τη μοναδική γκαρσόνα αλλά και με τον φίλο του “καζανόβα” Μάνθο και την γκαρσόνα β΄.

Όλες οι καλές κωμικές δουλειές του Μπέζου κυρίως ως Δόγκανος στο “Εκείνες κι Εγώ” αλλά σαν Κάκκαλος στο “Της Ελλάδος τα Παιδιά” με διασκεδάζουν. Πέρισυ από το “Παραπέντε” δεν έχανα συνέχεια. Συγκινούμαι αρκετά με το “Πάμε πακέτο” της Βίκυς Χατζηβασιλείου που αναλαμβάνει να φέρνει αγαπημένα πρόσωπα από το παρελθόν απομακρυσμένα αλλά ποτέ ξεχασμένα, ενώ ξεκαρδίζομαι με τον Mr. Bean, τις γκριμάτσες και την “καταστροφή” του… όλα τα σκετσάκια

του τα έχω σε βίντεο.

 

Ποιός είσαι φίλε;

Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, είναι το “Φίλε”του Γιάννη

Σπανού που τραγούδησε μοναδικά η Τάνια Τσανακλίδου κι έχει

να κάνει με την φυσική  ανάγκη του ανθρώπου για συντροφιά και

κουβέντα.

Σήμερα ξέρω -ζώντας μαζί σας στην μπλογκόσφαιρα- ότι  είναι 

πολύ δυνατή αυτή η ανάγκη και παράγει ποικίλα αποτελέσματα.

Δημιουργεί απλόχερα συναισθήματα αλλά  και εικόνες. Φοβάμαι

πολλές φορές όμως ότι είναι πλαστές. Γιατί η  ανωνυμία που 

συνοδεύει πολλούς από εμάς μπορεί να εξυψώνει τη  φαντασία.

Μπορεί να εξιδανικεύει κάποιον μόνο από μια εικόνα ή μερικά

ζευγάρια αρμονικά ταιριασμένες λέξεις. Πληγώνει όμως την

αλήθεια που κουβαλάμε. Αυτή που τελικά έστω και με μια μικρή

κάλυψη, οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπο να την εμφανίζουμε…

Η φίλη μου η “ζουφίτσα” με κάλεσε να αποκαλύψω την ιστορία του

άβαταρ, του εικονιδίου δηλαδή που με συνοδεύει εδώ και κάποιους

μήνες. Την ευχαριστώ και ανταποκρίνομαι ευχαρίστως…

Λοιπόν όπως καταλάβατε ήδη δεν είμαι ο Gerard Butler του

άβαταρ…Ο ηθοποιός που έκανε τον Λεωνίδα στους “300″ και

βλέπετε σε όλες τις φωτό εκτός από τη δεύτερη που είναι ο

Ewan MacGregor όπως ενημερώθηκα αργότερα…

Άν ήμουν όμως ο Gerard (ή ο Εwan ή κάπως έτσι) να ξέρετε ότι τον

ίδιο χρόνο, διάθεση και ανάγκη να κάνω μπλογκ δεν θα τον είχα…

Κάποια μέρα έψαχνα  σε ένα site με διάφορες εικόνες για άβαταρ

και το βρήκα. Ένα ζεστό πρόσωπο  που αργότερα κατάλαβα ότι

ήταν επώνυμος. Μόνο που έχει διαφορά η εικόνα του στην ταινία

σαν Σπαρτιάτης Λεωνίδας από την πραγματική του.

Στην φωτό που ακολουθεί είμαι εγώ (ο πιο μελαχροινός) με

μερικούς καλούς φίλους, που μοιραζόμασταν τον ίδιο θάλαμο και

υπηρετούσαμε μαζί στη Σπάρτη (στο στρατόπεδο με τις λεύκες)

πριν αρκετά χρόνια, κοντά στο Ξηροκάμπι μετά από μια σκληρή

μέρα εκπαίδευσης.

Με τον έναν ειδικά στην φωτό είμασταν κολλητοί από την εποχή

των σπουδών  μου. 

Να είσαι καλά παλιόφιλε Στέργιε όπου κι αν είσαι.

Να λοιπόν που έχω κάποια σχέση με τον Butler. Τη Σπάρτη. 

Μόνο που εγώ είμαι από εκεί και υπηρέτησα εκεί στ’ αλήθεια…

  

ΥΓ. Ποιος είσαι, φίλε

δε σε ξέρω, φίλε

πες μου τ’ όνομά σου

άλλα λόγια δε ρωτώ απόψε.

Τσιγάρο, φίλε

τη φωτιά σου δως μου

κάθισε κοντά μου

λίγο έτσι για να ζεσταθώ

και πάλι απόψε

…φίλε

 

Hello my love

Με κάλεσε  το αγαπητό μου αστροπελέκι να διαλέξω τα τραγούδια

που με αγγίζουν και την ευχαριστώ πολύ. Η μουσική είναι μια από

τις αδυναμίες μου. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ανάλογα με την διάθεση

αλλάζει και η προτίμηση στα τραγούδια.

Η σημερινή εποχή μου αναζητάει πιο ήπιες μουσικές εκδοχές, πιο

ήσυχες, αλλά και ένα δυνατό καλό κομμάτι μπορεί να με συνεπάρει.

Τις τελευταίες μέρες ακούω αρκετά  το Koop Island Blues ειδικά τις

νύχτες και μπορώ να πω ότι με αγγίζει.

Εχω γράψει στη  ζωή μου πολλές ώρες “πτήσης” με τη “Θάλασσα

πλατιά” του Μάνου σε στίχους του Γιώργου Ρούσσου, ένα τραγούδι

που με ηρεμεί. Καταθέτω την ερμηνεία του τραγουδιού στο κλιπ από

την Δόμνα Κουντούρη.

Θάλασσα πλατιά

σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις….

Κύματα πουλιά

στα ταξίδια σας που πάτε

τα αλαργινά

την κρυφή μου λύπη πάρτε

κι απο ‘κει μακριά

να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά

 

Μεθύσι

Είναι δύσκολο. Φαίνεται και κάπως ψεύτικο να πεις με ύφος καρδιναλίου τι σε μαγεύει, τι σε μεθά στη ζωή, τι σε κάνει να χαζεύεις πάνω του. Γιατί τα πιο μεθυστικά πράγματα είναι αυτά που ζουν δευτερόλεπτα. Μια εικόνα που φεύγει βιαστική. Ένα φιλί είναι το μεθύσι. Δεν λογαριάζεται με λίγο ή πολύ.  Μια μέρα είναι που περνάς σαν περιπέτεια. Μια στιγμή που ζεις έντονα. Τότε μεθάς. Ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα στο παιχνίδι του φίλου μου του Αντώνιου.

Μην παίρνεις πάντα τοις μετρητοίς ό,τι γράφω. Μάθε ότι δεν πίνω ιδιαίτερα. Εντάξει για ένα μπουκάλι “Μυράνθη” απ’ το κελάρι μου, δεν θα έλεγα όχι. Και το τσιγάρο κομμένο το ‘χω, εδώ και χρόνια. Ούτε να το μυρίσω. Ένα καλό βιβλίο; Όχι τόσο, μου αρέσει, άλλα από τα πιο πολλά διαβάζω αποσπάσματα. Λίγα με συγκινούν ολόκληρα. Ένα αργόσυρτο ηλιοβασίλεμα; Ναι, μερικά καλοκαιρινά απογεύματα μένω και παρακολουθώ το ταξίδι που κάνει μέσα στα σύννεφα και μετά κρύβεται πίσω από βουνά και θάλασσες. Το ίδιο και μια κόκκινη σελήνη, μια γαλάζια θάλασσα, ένα γκρίζο σύννεφο, τα χρώματά τους, το χάσιμο στον ορίζοντα. Δεν τρελλαίνομαι όμως. Πόσο μπορούν εξάλλου να μεθύσουν μόνα τους απλά στοιχεία της φύσεως. Μοναξιά είναι. Εγώ μεθάω νηφάλιος. Τα πρωϊνά, να το θυμάσαι αυτό…

Επιμένεις τώρα να σου δώσω απάντηση. Και θες να είμαι ειλικρινής. Εντάξει λοιπόν. Πρόσεξε σκηνικό. Και προσπάθησε να με καταλάβεις.

Ξυπνάς το πρωϊ. Μάτια μισάνοιχτα. Βαδίζεις κουτουλώντας στην κλασσική κατεύθυνση. Ρίχνεις μπόλικο νερό μπας και αλλάξει η μούρη σου και μαζί σου ξυπνήσουν και κάποια εκατομμύρια κύτταρα που εξακολουθούν να κοιμούνται. Κοιτάζεις τον βρεγμένο εαυτό σου στον καθρέφτη. Με τα νερά να βρέχουν τα φρύδια, τα ματοτσίνορα, να κυλάνε σαν ρυάκια από τ’ αυλάκια των ρυτίδων, να κατεβαίνουν στη μύτη, να στάζει το στόμα. Το αξύριστο πηγούνι. Τι αστείος που είσαι έτσι; Δες κάτι όμορφο που θα μπορούσε να είναι μεθυστικό. Κάθε φορά που αντικρύζω έτσι το πρόσωπό μου, μοιάζει με άλλο. Πιο νεανικό και όμορφο. Σα να τονίζονται τα χρώματα από τα μάτια, σαν ένα fake πρόσωπο, με τα νερά να καλύπτουν τις χαρακιές από τα χρόνια. Κι ας ξέρεις ότι αν σε φλερτάρει κάτι δειλά, κρυφά και φανερά εκείνα είναι. Μη γελιέσαι φίλε μου ψεύτη. Μούσκεμα ή όχι κάποιου οι κρόταφοι αρχίζουν να γκριζάρουν.  Θα μου πεις για τον Νικοπολίδη και τον άλλον με το μαρτίνι…πως τον λένε τον Κλούνεϊ. Καλά εντάξει γι αυτό τα γράφω ρε συ κι εγώ. Φτιάξε με στα λόγια. Δώσε μου ταξίδι, μην κάθεσαι. Πάρε με από τον Gerald Butler στο άβαταρ, ταξίδεψέ με κι ύστερα φέρε με ανάμεσα σε δυο χέρια που θα σου πω. Εκεί θα ζαλιστώ. Και θα μεθύσω.