Τ’ άχραντα χνάρια σου

Τ’ άχραντα χνάρια σου

Όπως τα πέλαγα στολίστηκαν βαπόρια

και στα βουνά κατρακυλήσανε τα άστρα

γυμνό πανί στριφογυρνώ πάνω στα κάστρα

τ’ άχραντα χνάρια σου γυρεύω

τα πελώρια

-

Εκεί η άνοιξη θαμπώνει τα μαγιάτικα

τα πρωινά που καθρεφτίζουνε τον κόσμο

φύλλο χαρτί μοσχοβολά σαν φύλλο δυόσμο

κι η ρίγανη φραγκόσυκα

μανιάτικα

-

Όπως τ’ ατίθασα τα όνειρα τα βράδια

μάγισσα πέτρινη ξετρέλανες το χάρτη

το φως κι ο ήλιος σου χαράζουν απ’ το Μάρτη

καυτά του έρωτα υφάλμυρα

σημάδια

-

Εκεί τ’ απόκρημνα τα βράχια, καταφύγια

στου Ταϋγέτου τις σπηλιές το κρυφαπάντημα

εκεί σκαρώνουνε τα λεύτερα γεφύρια

με την ανάσα, δυο κλαδιά

και φτεροκόπημα

 

Μου θυμίζεις μια μάγισσα

Μου θυμίζεις μια μάγισσα
που σκορπίζει
το βράδυ
μες τα μάτια τη θάλασσα
την αρμύρα
στο χάδι

-

Ένα φάρο στα πέλαγα
το φεγγάρι
επάνω
ένα αγέρι στα σύννεφα
κι ένα αστέρι
που φτάνω

-

Σαν φωτιά που στο πέρασμα
αστροσκόνη
μοιράζει
το κορμί σου σαν κέρασμα
νεραϊδόφτιαχτο
μοιάζει

 

Αν με αφήσεις

Αν με αφήσεις και με ξεχάσεις
-μπορεί να με άφησες ήδη-
ξέχασε και το χρόνο που πέρασε
ξέχασε και το χρόνο που χάθηκε.

Φεύγοντας να ξέρεις πώς,
δεν μπορείς να σκοτώσεις
ό,τι σα νερό
κυλάει λίγο -λίγο

Αφήνεις μια καρδιά που μου ζητά
να την προσφέρω
μαργαριτάρι στη βροχή
Και στις χώρες που δε βρέχει
να την κρύψω στη γη
σαν χρυσάφι και σαν φως.

Εγώ όμως θα κάνω ένα τόπο
που η αγάπη θα βασιλεύει
που η αγάπη θα είναι νόμος
και μια η αρχόντισσά του

Θα σε εφεύρω πάλι
μέσα από τις λέξεις
θα σου μιλώ σα να ‘σαι εκεί
σαν εραστής θα σ’ αγκαλιάσω

Αν οι καρδιές μπορούν ν΄αντέχουν
Πόσες μπορούν ν’ απαρνηθούν;
Σαν ιστορία βασιλιά
που τα ‘χει όλα,
μα θάνατο δεν έχει,
ούτε ζωή
Σαν ηφαίστειο παλιό
τόσο παλιό που ξέχασε
να βγάλει φλόγα,
να καεί….

Ne me quitte pas (Jacues Brel) (If you go away- Aν φύγεις μακριά)
Στο κλιπ ερμηνεύει το τραγούδι φανταστικά η Dee Dee Bridgewater.
Οι παραπάνω στίχοι είναι μια προσπάθεια για ελεύθερη -τελείως ελεύθερη όμως- δική μου απόδοση του τραγουδιού (κάποιων στίχων του) μαζί με δικές μου προσθήκες.

 

Ζωή ροζέ (στα όνειρά της)

Μια ανοιξιάτικη δροσιά κι ανεμοζάλη

σαν κύμα που ‘γινε αφρός

στο ακρογυάλι

 -

Ζωή ροζέ γουλιά γουλιά

τα δειλινά της

κάθε ματιά μου χάνεται

στο λιόγερμά της

Ζωή ροζέ γουλιά γουλιά

από εκείνη

κάθε σταλιά δροσοσταλιά

γαλάζια λίμνη

(Ζωή ροζέ παρακαλώ

στην αγκαλιά της

έχω πνιγεί, έχω κρυφτεί

στα όνειρά της)

-

Αγριολούλουδα της γης και νυχτοπούλια

σαν φέγγισμα της χαραυγής

από την Πούλια

ζωή ροζέ παρακαλώ

στην αγκαλιά της

έχω βρεθεί 

ζωή ροζέ

στα όνειρά της

έχω βρεθεί

ζωή ροζέ

στην αγκαλιά της

ΥΓ1. Οι ανωτέρω στίχοι είναι προσωπικοί μου

ΥΓ2.La vie en rose  -Grace Jones (διασκευή 1977), πρώτη εκτέλεση Έντιθ Πιαφ 1954

 

Τα ίχνη της τρέλας

Το ξέρεις, δεν είναι το κρύο του φετινού Φλεβάρη

που αναζητά το καυτό.

Το ξέρεις, δεν είναι οι νύχτες οι πλάνες

που τους πόθους ανασύρoυν.

Δεν είμαστε καν εμείς. Μην το ψάχνεις.

-

Κορμιά άδεια από νου, ζώα, τέρατα θαλάσσια

που καταπίνονται μοιάζουν εκείνα

σαν μια περιπέτεια πάνω στα κύματα και στους βυθούς

χωρίς λογική,

χωρίς αύριο.

Εμείς μείναμε σκιές υγρές γυμνές σκέτες δίπλα τους.

Κι από εκείνα

η στιγμή μονάχα φαίνεται που περνά

και φλέγεται.

-

Το ξέρεις δεν είναι οι νύχτες,

δεν είναι το κρύο του φετινού Φλεβάρη.

Στα χείλη και στο λάρυγγα,

μέσα από το τρυφερό λακκάκι σου

θα τριγυρίζουν το πρωί τα ίχνη της τρέλας,

να θυμίζουν τη σκιά μου.

Και συ θα ψάχνεις

να με πιεις, να με πνίξεις, να με σβήσεις

σ’ ένα ποτήρι

μάταια

(στην Υβόννη)

(painting “The Kiss” by Gustav Klimt)

 

Ερωτικό

Μικρό μου γιασεμί

μπράτσα

θα σου χαρίσω

τις νύχτες αγκαλιά

να ‘χεις κλαριά να κρύβεσαι

-

Σαν αργαλειού μια σαϊτιά

καυτό αγέρι θα μαι

χαλί το σώμα

κάνε

στο χρόνο δρασκελιά

-

..απ’ του λαιμού

το δέρμα

ανασεμιά και γέρμα…

-

Μικρό μου γιασεμί,

χείλη

θα σου χαρίσω να στάζουν

δειλινά

να ‘χεις φιλιά να πνίγεσαι

-

Ποτάμι κέρασμα κυλά

στου στήθους σου

τα κοίλα

λίκνο κι ανατριχίλα

ριγιά

λιγοθυμιά

-

…σαν αμαρτία θύτες

του ποταμού σου

οι κοίτες…

 

Δώσε μου χρώμα

Τη λάμψη που κοιμήθηκε

σ’ αστέρι και ταξίδεψε

στον κόσμο

Τη νύχτα που πλημμύρισε

και μύρισε βασιλικό

και δυόσμο

-

Δώσε μου χρώμα απ’ τα φιλιά

που αντέχουνε στο χρόνο

να ζωγραφίσω των χειλιών σου τ’ άγγιγμα

και μόνο

Δώσε μου χρώμα απ’ τα πουλιά

που ρότα δεν αλλάζουν

να ζωγραφίσω δυο ψυχές που σαν σταγόνες

μοιάζουν

-

Τον έρωτα που φύσηξε

τον άνεμο στου όνειρου

το δείλι

Το πάθος που ορκίστηκε

τα σώματα στα σύννεφα

να στείλει

-

Δώσε μου χρώμα του γυαλού

στο ξέσπασμα στο βράχο

μία στιγμή θαλασσινή

για συντροφιά μου

να ‘χω

Δώσε μου χρώμα απ’ την καρδιά

κι από το αίμα λίγο

να ζωγραφίσω μια φορά

το “σ’ αγαπώ”

πριν φύγω

(paintng “sunset” by amy williams)

 

Στα βράχια

Με κάλεσε ο φίλος μου ο lockheart να παραθέσω τρία ποιήματα που μου αρέσουν πολύ στα πλαίσια ενός μπλογκοπαίχνιδου ποίησης. Επέλεξα αυτά τα τρία που ακολουθούν γιατί αφορούν τρεις διαφορετικές εποχές…

Στα βράχια - ποίημα της Γκράτσιας  Σπύρου Δεπούντη

Στα βράχια μας μοίρανε

αλάτι ο αγέρας

και τώρα που λείπεις

η μοναξιά με κύκλωσε σαν κύμα

-

Τα κύματα στάθηκαν στ’ ακροδάχτυλα μου

ψιθυρίζοντάς μου πώς θα ΄ρθεις

κι εγώ στο παραθύρι να σε καρτερώ

μέσα σ΄ έναν αιώνα από νύχτες

Η Μαρίνα των βράχων -απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

- Μα πού γύριζες;

Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

Σου’ λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό

τις φωτεινές του μέρες

Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων

‘Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους

Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

‘Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα

Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού

Και τ’ άρωμα των γυακίνθων.

- Μα πού γύριζες;

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα

‘Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε

Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομά του

Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών

‘Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας . -

Στην έκσταση του έρωτα (ποίημα της Μαρίας Νικολάου)

Στην τρέλα επάνω

κυλίστηκε το κορμί

Σε ιδρωμένα σεντόνια

και ξύλινα πατώματα που μύριζαν

ανάσα πόθου.

.

Σ’ εκείνο το κρυστάλλινο ποτήρι

με τις τελευταίες γουλιές

απ’ το καπνιστό σου ουίσκι

και το χνώτο σου που έδινε

κόκκινους τρελαμένους χτύπους

στην καρδιά μου..

-

Σε δυο χείλη λαθραία κυλίστηκε

το φιλί μου..

Στον καπνό του στριφτού σου τσιγάρου

και στην καύτρα που καύτρα μου

έγινε και έσβησε..

-.

Σε έναν έρωτα μυστικό

κυλίστηκε παραδομένη η ύλη μας

Σε ψιθύρους μικρού τριζονιού

μες στη νύχτα

και στο κύμα που έσβηνε

των αέναων πόθων μας

τις στιγμές

-

Μες στους κύκλους των ματιών σου

κυλίστηκα

σε βυθούς αρχέγονης λατρείας

και οξειδώθηκα

στην έκσταση…

 

Μισό πορτοκάλι

Στου ήλιου την αχτίδα (12) 

Ταγκό 

Όπως εκείνο το ταγκό που έσταζε το άρωμα

όπως εκείνο το καυτό το βλέμμα

το μαρμάρωμα

και όσα χάριζαν ρυθμό και την καρδιά

ταξίδευαν

όλα σε κείνο το χορό τα δυο κορμιά μας

γύρευαν

- 

Μισό πορτοκάλι

Αν νιώσω στον κόσμο μισό πορτοκάλι

και ψάξω στο διάβα μου έρωτα

πάλι

θ’ ανοίξω τα μάτια στο φως σου αστέρι

και διάπλατη πόρτα να μπεις

με τ’ αγέρι

-

Μεθυσμένη αγκαλιά 

Με μια αγκαλιά θαλασσινή κι ένα φιλί ακόμα

το χάδι κύμα κι η πνοή ταξίδεμα

στο στόμα

θα ΄τανε νύχτα βροχερή

μια μεθυσμένη ώρα

θα ΄τανε σπίρτο τ’ άγγιγμα μια πυρκαγιά

η μπόρα

-

Παγωμένος καφές 

Στην απόγνωση λες πως σε άφησε πίσω ο χρόνος

παγωμένος καφές

η ζωή  σ’ ένα θέατρο

μόνος

Η ανάμνηση δες

αγαπάς ό,τι εκείνη πηγάζει

αγωνίας στιγμές

κι η ελπίδα ξανά σιγοβράζει

-

Χειμώνιασε

Χειμώνιασε και μια καρδιά

ν΄ ανθίσει περιμένει

Κρυφοκοιτά η άνοιξη

το χιόνι υπομένει

ΥΓ. Όλοι οι στίχοι της σειράς “Στου ήλιου την αχτίδα” αποτέλεσαν  έμμετρα σχόλια πάνω σε ποίηση της  πορτοκαλένιας φίλης μου  Μαρίας Νικολάου

 

Πρώτη σελίδα

Τρίτη λωρίδα αργοπέρασμα η ζωή

ξενυχτισμένη

με το ξημέρωμα στα σύννεφα χωρίς

να περιμένει

-

Εφημερίδα που δεν πρόλαβε να βγει

συμπληρωμένη

πρώτη σελίδα σ’  ένα διάβασμα λευκή

και τσακισμένη

-

Γύρνα σελίδα στην αγιάτρευτη πληγή

που σε πεθαίνει

πρώτη σελίδα κάνε ό,τι την ψυχή

ξανανασαίνει

μία αγάπη που φαντάστηκες μικρή

μικρή θα μένει

πρώτη σελίδα κάνε ό,τι στην ψυχή

ξανανασαίνει