Τ’ άχραντα χνάρια σου

Όπως τα πέλαγα στολίστηκαν βαπόρια

και στα βουνά κατρακυλήσανε τα άστρα

γυμνό πανί στριφογυρνώ πάνω στα κάστρα

τ’ άχραντα χνάρια σου γυρεύω

τα πελώρια

-

Εκεί η άνοιξη θαμπώνει τα μαγιάτικα

τα πρωινά που καθρεφτίζουνε τον κόσμο

φύλλο χαρτί μοσχοβολά σαν φύλλο δυόσμο

κι η ρίγανη φραγκόσυκα

μανιάτικα

-

Όπως τ’ ατίθασα τα όνειρα τα βράδια

μάγισσα πέτρινη ξετρέλανες το χάρτη

το φως κι ο ήλιος σου χαράζουν απ’ το Μάρτη

καυτά του έρωτα υφάλμυρα

σημάδια

-

Εκεί τ’ απόκρημνα τα βράχια, καταφύγια

στου Ταϋγέτου τις σπηλιές το κρυφαπάντημα

εκεί σκαρώνουνε τα λεύτερα γεφύρια

με την ανάσα, δυο κλαδιά

και φτεροκόπημα

… και καλά μπάνια το ΣΚ

(Περίληψη προηγουμένων. Ο Άγγελος Φωκάς φιλόδοξος νέος επαγγελματίας, με την ευκαιρία της παράδοσης ξενοδοχειακού εξοπλισμού σε μια μονάδα στο Φουρνέ Χανίων θέλει να αγοράσει το ξενοδοχείο. Κάνει αναδρομή στον παλιό του έρωτα με τη Μυράνθη Καλλέργη την κόρη του ιδιοκτήτη που όμως έχει πια χαθεί. Μέσα στις ανθισμένες πορτοκαλιές ο Άγγελος ψυχανεμίζεται ότι η Μυράνθη ζει. Και υπογράφει αμέσως το συμβόλαιο αγοράς του κτήματος και της μονάδας).
Μυράνθη Καλλέργη
Γ΄ -Ο ήχος της στιγμής.
Είχε ήδη νυχτώσει. Οι πορτοκαλανθοί έπαιρναν θέση. Μια αύρα από το Λυβικό πέρασε από το Φραγκοκάστελλο, πήδησε τον Ψηλορείτη κι έπεσε σαν σύννεφο. Ένα σεντόνι που σκέπασε σαν άχνη το κτήμα Καλλέργη στο Φουρνέ. Το φως στο κελάρι έσβησε. Έμεινε ένα άρωμα. Να πολλαπλασιάζεται. Διαπεραστικό…
Ο Άγγελος Φωκάς ήταν πολύ κουρασμένος. Έσφιξε το συμβόλαιο στα χέρια και με το άρωμα των πορτοκαλανθών να έχει αγκαλιάσει την ατμόσφαιρα, κατευθύνθηκε στο δωμάτιό του. Το ξενοδοχείο μέσα στις πρώτες μέρες της άνοιξης ήταν άδειο.
Ανέβηκε αργά τη δρύινη σκάλα και με τρεμάμενα χέρια από τη συγκίνηση άνοιξε την πόρτα, μετά το παράθυρο για να μπει η αύρα από το Καστέλλι με τις ευωδιές του Φουρνέ κι έπεσε στο κρεβάτι. Κοίταξε φευγαλέα το συμβόλαιο για να δώσει εντολή στον λογιστή του να μεταβιβάσει το ποσό στο λογαριασμό του Καλλέργη και με έκπληξή του διαπίστωσε ότι στη θέση του ποσού έγραφε 1 ευρώ . Ο γεροξενοδόχος ουσιαστικά του χάριζε όλη του την περιουσία, όλα αυτά που κανονικά έπρεπε να αφήσει στην κόρη του.
Σηκώθηκε γρήγορα και έψαξε να βρει τον Καλλέργη μέσα στην καταχνιά και τη δροσιά της ανοιξιάτικης νύχτας. Ήταν αδύνατο να δεχθεί ένα τέτοιο δώρο. Οι κόποι μιας ζωής δεν εκχωρούνται έτσι. Όλα τα φώτα του ξενοδοχείου ήταν κλειστά. Ο Άγγελος δεν ήξερε ποια πόρτα να χτυπήσει. Υπήρχε μια απέραντη σιωπή και μόνο ο αέρας από το ανοιχτό παράθυρο έδινε ακούσματα εκείνη τη βραδιά. Γύρισε πίσω και εκεί τον περίμενε μια έκπληξη.
Πάνω στο κομοδίνο του βρήκε το βάζο γεμάτο με πορτοκαλανθούς όπως όταν είχε συναντήσει τη Μυράνθη πριν δέκα χρόνια. Άγγιξε τα εύθραυστα λουλούδια με προσοχή προσπαθώντας να μυρίσει, να ρουφήξει κάτι από την αγαπημένη του. Έκλεισε τα μάτια και τότε…

- Γύρισες τελικά. Καλώς ώρισες Άγγελε. Σε περίμενα.

Πίσω από την πλάτη του μια φωνή βαθιά και θηλυκή που του θύμιζε τόσα…Όλα σαν ταινία πια επέστρεφαν στο μυαλό του. Το πράσινο ποδήλατο, το σακίδιο, τα αμπέλια και η αέρινη Μυράνθη, εκείνο το τρελόπλασμα που δεν είχε σταματημό, τα κρασιά στο κελάρι, το χαρτάκι με το σημείωμά της… Ήταν εκείνη, η φωνή της τόσο αξέχαστη αλλά και τόσο διαφορετική, φωνή ώριμη αλλά και ζεστή.
Δίστασε να γυρίσει να την δει. Φοβήθηκε μήπως το όνειρο χαθεί. Μήπως δει μια οπτασία και πως η Μυράνθη τον επισκέπτεται τις νυχτερινές ώρες απλά για να τον συντροφεύει, σαν πνεύμα που όμως δεν έχει βρει ακόμα ησυχία. Όλα αυτά που είχε καταλήξει ότι δεν ισχύουν, κυριαρχούν πάλι στην σκέψη του. Έκανε μια ευχή…
Αισθάνθηκε ένα χέρι στον ώμο.

- Κοίταξέ με. Άγγιξε με.

Γύρισε το πρόσωπο αλλά τα μάτια του παρέμειναν κλειστά. Έφερε τ’ ακροδάχτυλα πάνω σε ένα σώμα που έβγαζε μια ονειρική πνοή, ένιωσε μια ανάσα κι ένα άρωμα γνώριμο. Χάιδεψε τα μακριά της μαλλιά. Τα βλέφαρα και τα χείλη. Πέρασε με το πάνω μέρος της παλάμης του όλο το πρόσωπο της και σκούπισε ένα δάκρυ χαράς που δειλά ξεπήδησε.
Όταν άνοιξε τα μάτια του είδε μια υπέροχη κοπέλα με ξανθά μαλλιά και γαλαζοπράσινα μάτια, ντυμένη με ένα πορτοκαλί μακρύ φουστάνι. Του χαμογέλασε.

-Λοιπόν; Τι λέτε κύριε … Φωκά;

Η Μυράνθη είχε πάρει για λίγο το κοριτσίστικο πειραχτικό ύφος που τότε τον κατέκτησε.

-Είναι αλήθεια.

Δεν τον άφησε να ξαναμιλήσει. Τον έπιασε απαλά από το πρόσωπο και τον τράβηξε. Χαρίζοντάς του σε ένα φιλί όλα όσα του όφειλε δέκα ολόκληρα χρόνια. Τη ζωή της. Την χαμένη ζωή της. Και τον έρωτά της. Το μοναδικό αντάλλαγμα για όσα φτερούγιζαν μέσα της για εκείνον. Τον πορτοκαλανθό των ονείρων της.

Σώμα και ψυχή σε μια βραδιά ανείπωτη και ανεπανάληπτη.
Και ήχους του χάρισε.
Από έναν χτύπο καρδιάς που ακούστηκε διπλός.
Από το φτεροκόπημα που κάνουν τα αγριοπούλια.
Από δυο ανάσες που ενώθηκαν.
Από τη λέξη ενός λουλουδιού στον αέρα.
Από τη “στιγμή” της.

(Περίληψη του προηγούμενου: Ο Άγγελος Φωκάς, ένας 35άρης ανερχόμενος επαγγελματίας αποφασίζει να αγοράσει μια ξενοδοχειακή μονάδα στο Φουρνέ των Χανίων με τη σκέψη του όμως στην Μυράνθη Καλλέργη την κόρη του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου που ερωτεύτηκε πριν δέκα χρόνια όταν έκανε διακοπές στο νησί. Μετά από συζήτηση με τον ξενοδόχο συμπεραίνει ότι η Μυράνθη που γνώρισε δεν ήταν παρά ένα πνεύμα. Ενός 17χρονου κοριτσιού που έφυγε από τον κόσμο πριν προλάβει να γνωρίσει τις χαρές της ζωής. Ο Άγγελος πιστεύει ότι η αγαπημένη του Μυράνθη ξαναζεί στους πορτοκαλανθούς και κάνει αισθητή την παρουσία της απλόχερα και μεθυστικά στον αέρα, στους καρπούς και στους ανθρώπους…)
Μυράνθη Καλλέργη
- Β΄ Μυράνθη
… Το στόμα του καλύφθηκε από μια δύναμη υγρή, ερωτική. Ανάμικτη με γεύσεις από κρητικό ρακόμελο και φρεσκοστιμένο πορτοκάλι. Το μπουμπούκι άνοιξε, κόλλησε στα χείλη του, ο μίσχος λύγισε και τον αγκάλιασε μαζί με το κλωνάρι. Μια παράξενη εικόνα που χάθηκε μόνο αφού ο Άγγελος ρούφηξε σαν αδηφάγα μέλισσα τον τελευταίο κόκκο γύρης κι αφού το λουλούδι μετάγγισε όλη του την ευωδιά και γεύση.
Απέμεινε να ξαπλώνει πάνω στην κρήσσα γη, μόνος πλάι σε ένα δέντρο. Με τα χέρια του να χαϊδεύουν το χώμα. Και τ’ ασπρολούλουδα πεσμένα γύρω, στα γόνατα και στο στήθος - όπως όταν κάτι τινάζει τα δέντρα. Σαν μάτια που ταξίδεψαν στ’ όνειρο και κατέβασαν τα βλέφαρα. Σαν παραδείσια πουλιά που ήπιαν νερό και στάθηκαν να ξαποστάσουν.
Όταν συνήλθε ήταν σχεδόν βέβαιος ότι μέσα σε όλα αυτά υπήρχε η Μυράνθη, το κορίτσι που αγάπησε πριν καν γνωρίσει, πριν το ανιχνεύσει, πριν το αγγίξει με τα δάχτυλα, πριν ανακαλύψει τα κρυφά μονοπάτια της ψυχής και της λαχτάρας της. Ακόμα και τώρα που του είπαν ότι δεν ζει στον κόσμο του, τον έλκει, τον καλεί κοντά της με τον τρόπο που μόνο μια γυναίκα ξέρει.
- Μια γυναίκα; αναρωτήθηκε φωναχτά αυτή τη φορά ο Άγγελος Φωκάς και έλαμψαν τα μάτια του…
Έτρεξε πάλι πίσω στο κελάρι με τα κρασιά και βρήκε γονατιστό και δακρυσμένο τον Καλλέργη να κρατάει ένα μπουκάλι “Μυράνθη” στην αγκαλιά του.
- Το ξενοδοχείο λέγεται “Μυράνθη Καλλέργη” και το όνομά της το γράφει ο τηλεφωνικός κατάλογος και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί. Παντού εμφανίζεται σε όλα τα sites στο διαδίκτυο. Σα να ανήκει σ’ εκείνη το ξενοδοχείο. Πείτε μου την αλήθεια. Τι συμβαίνει με την Μυράνθη;
- Σου είπα την αλήθεια Άγγελε, χάθηκε πριν δέκα χρόνια περίπου. Τρεις μήνες πριν εμφανισθείς εδώ.
- Τι εννοείτε ότι χάθηκε; Θέλετε να πείτε ότι δεν είστε σίγουρος ότι πέθανε;
- Εξαφανίσθηκε. Σα ν’ άνοιξε η γη και την κατάπιε. Ψάξαμε παντού σε όλη την Κρήτη σε όλο τον κόσμο. Δεν βρέθηκε ποτέ και πουθενά κανένα ίχνος της.
- Έχω την αίσθηση ότι δεν μου τα λέτε όλα.
Ο Άγγελος άρχισε να εκνευρίζεται και προσπαθώντας να μάθει την αλήθεια γίνεται επιθετικός, ίσως άδικα στον Καλλέργη.
-Ένας πατέρας δεν θα πίστευε ποτέ το θάνατο του παιδιού του Άγγελε αν δε δει με τα μάτια του. Όμως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα γονιό να έχει χάσει το παιδί του, να μην ξέρει που βρίσκεται, αν ζει … Εδώ στο κελάρι αισθάνομαι κοντά της…
Ο Άγγελος τον διέκοψε απότομα.
-Γιατί έφυγε η Μυράνθη από το σπίτι;
Ο Καλλέργης ταράχθηκε…δεν μίλησε όμως. Ο Φωκάς συνέχισε…
- Το ξενοδοχείο και το κτήμα σάς είπα ότι θα το αγοράσω. Όταν υπογράψουμε τα συμβόλαια πρέπει να μου πείτε όλη την αλήθεια.
Ο ξενοδόχος είχε έτοιμα τα συμβόλαια και το στυλό στην τσέπη του. Για πρώτη φορά χαμογέλασε. Η τιμή του ξενοδοχείου ήταν μοναδικά χαμηλή. Παράξενο. Χαιρόταν ενώ ήταν έτοιμος να δώσει σε εξευτελιστική τιμή ένα συγκρότημα που βρισκόταν σε πλήρη άνθιση. Πήρε το επίσημο ύφος του .
-Υπογράψτε κύριε Φωκά και θα σας ανήκουν όλα.
Ο Άγγελος βιαστικά υπέγραψε και παρά την εμπορική και γραφειοκρατική διαστροφή του, δεν κοίταξε ποσά και λεπτομέρειες.
-Λοιπόν σας ακούω. Την Μυράνθη τη διώξατε, δεν εξαφανίσθηκε μόνη της. Τα λέω καλά;
- Την εποχή εκείνη, η πανσιόν και το κτήμα με τα αμπέλια δεν πήγαιναν καλά. Η μητέρα της είχε πεθάνει πριν κάποια χρόνια και μόνος μου δεν μπορούσα να την μεγαλώσω όπως της άξιζε. Είχα μεγάλη αγάπη στην Μυράνθη κι εκείνη το ίδιο σε μένα. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για εκείνη. Είχε πια μεγαλώσει, ήταν στα 17.
- Ήταν μόλις 17 κύριε Καλλέργη.
-Την έβλεπα πώς έτρεχε, ήταν ζωηρή, ένας άνεμος ήταν. Από την άλλη μεριά κι εγώ μεγάλωνα, φοβήθηκα μη γίνει κάτι και μείνει μόνη…
- Κατάλαβα. Και αποφασίσατε να την παντρέψετε με κάποιον που δεν ήθελε… Αυτό είναι για σας τίμιο και σωστό; Να την δώσετε στον οποιονδήποτε πριν καν αισθανθεί τι σημαίνει ζωή;
- Όχι Άγγελε! Ο άνθρωπος που την ζήτησε ήταν προκομένος, κοπέλι πρώτης τάξεως… Τι λέω όμως; έχεις δίκιο, τα κατάλαβα αυτά πολύ καλά αλλά ήταν αργά… θέλω να ξέρεις ότι ήθελα μόνο να είναι ευτυχισμένη…
- Αυτό που ξέρω κύριε Καλλέργη είναι ότι η Μυράνθη έφυγε και σας άφησε πλούτη. Χάσατε τη ζεστασιά και την αγάπη της μονάκριβης κόρης σας αλλά τελικά η επιχείρηση έκανε τεράστια επιτυχία. Αλήθεια γιατί την πουλάτε τόσο φθηνά; Δεν πίστεψα ξέρετε εκείνο το επιχείρημα που μου είπατε… Έχω όμως την απορία. Γιατί; Τώρα που υπογράψαμε τα συμβόλαια. Πείτε μου.
-Όταν έφυγε η Μυράνθη ήρθε μια νύχτα -πες σαν όραμα- και μου είπε ότι θα έχει αυτόν που θέλει εκείνη αλλά και με την δική μου έγκριση. Δεν ήξερα πώς θα γίνει αυτό αφού είχε εξαφανισθεί και τι σήμαινε ο γρίφος. Αυτό το κτήμα Άγγελε έχει ακόμα την ανάσα της, πίστεψέ το την αισθάνομαι και κάθε φορά που το πλησιάζεις εσύ γίνεται πιο ανθηρό. Ξέρω ότι είναι τρελό αλλά σκέφτηκα ότι θέλει εσένα, γι αυτό σου ζήτησα να πάρεις δικό σου και το συγκρότημα και το χτήμα. Έχω μια ελπίδα στο πίσω μέρος της ψυχής μου ότι έτσι η Μυράνθη θα με συγχωρέσει και θα εμφανισθεί πάλι ζωντανή και με σένα δίπλα της. Την έχεις δει κι εσύ, έτσι δεν είναι; Πες μου ότι την έχεις δει…
Ο Άγγελος Φωκάς έγνεψε θετικά, γονάτισε κι αυτός. Άγγιξε ένα μπουκάλι και με τον Καλλέργη έκαναν μαζί μια βουβή προσευχή. Είχε ήδη νυχτώσει. Οι πορτοκαλανθοί έπαιρναν θέση. Μια αύρα από το Λυβικό πέρασε από το Φραγκοκάστελο, πήδησε τον Ψηλορείτη κι έπεσε σαν σύννεφο. Ένα σεντόνι που σκέπασε σαν άχνη το κτήμα Καλλέργη στο Φουρνέ. Το φως στο κελάρι έσβησε. Έμεινε ένα άρωμα. Να πολλαπλασιάζεται. Διαπεραστικό…

(συνεχίζεται και τελειώνει στο επόμενο)

Μυράνθη Καλλέργη
Α’ Πορτοκαλανθός

«Μεθυστική η μυρωδιά των ανθών…”
Ήταν πολλές οι σκέψεις αλλά περισσότερες οι αισθήσεις που τον αγκάλιαζαν εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα που βρέθηκε έπειτα από δέκα χρόνια στα μέρη της. Οδηγούσε ένα καφέ καντέτ που νοίκιασε λίγο έξω από τη Σούδα. Συνόδευε ένα καμιόνι με ξενοδοχειακό εξοπλισμό με προορισμό ένα πορτοκαλοχώρι, το Φουρνέ και την τουριστική μονάδα «Μυράνθη». Στο βάθος του μυαλού του τριγύριζε η πρόταση από τον ιδιοκτήτη της να αγοράσει το ξενοδοχείο μαζί με το κτήμα σε απίστευτη τιμή.
Είχε από καιρό συνειδητοποιήσει ότι μεγαλώνοντας έγινε πιόνι του συστήματος και κυνηγός του χρήματος, αλλά υπήρχε κι ένας πιο δικός του λόγος, συναισθηματικός, που τον παρότρυνε ν’ αγοράσει αυτό το κτήμα. Προχωρούσε πατώντας ελάχιστα το γκάζι για την ασφάλεια του πανάκριβου εμπορεύματος. Αργά όπως τότε, το καλοκαίρι που σαν 25άρης με το σακίδιο στον ώμο, στα δρομάκια ανάμεσα από τα δέντρα, γύριζε με ένα πράσινο ποδήλατο όλη την Κρήτη.
Το τιμόνι ταίριαζε τις στροφές του Ομαλού, όταν το βλέμμα του, μην αντέχοντας, ξέφυγε σε κείνο που τον είχε συνεπάρει. Σε μια ατέλειωτη έκταση τη γη σκέπαζε ένα χαλί πράσινο. Στολισμένο με μικρές λευκές βούλες, που το δειλινό που ‘γερνε στις αητοκορφές του Ψηλορείτη χάριζε λάμψη μ’ ένα ζωηρό φως κι έκανε τ’ ασπρολούλουδα να μοιάζουν με πορτοκαλί καναρίνια έτοιμα να πετάξουν. Ξανοίγοντας στον ουρανό έβγαζαν μια αλησμόνητη μυρωδιά που έκανε ζωντανότερη την εικόνα αυτού του παραδείσου και δεν τον ξεχνάς ποτέ, αρκεί να τον διαβείς μια φορά ανασαίνοντας την άνοιξη στην πλάση του.
……………
Σα να’ ναι τώρα τη θυμάται. Όπως τώρα ήταν σούρουπο. Έτρεχε σαν αγρίμι στα χωράφια. Ανάμεσα στ’ αμπέλια και ύστερα απέναντι από το δρόμο, στους πορτοκαλεώνες που εκείνο τον καιρό ήταν λίγοι και τ’ άρωμα τους ελαφρύ. Συμπέρανε με πρόχειρο συλλογισμό ότι το αμπέλι δεν απέδιδε κέρδος όσο τα πορτοκάλια, γι αυτό άλλαξαν το είδος της παραγωγής. Τώρα, στα έσχατα φώτα της μέρας με τον ήλιο να καρφώνει τα μάτια, μια λευκή σκιά στη μορφή της τον τριγυρίζει σαν διάφανη οπτασία.
Μέσα του είχε μείνει ζωγραφιστή φιγούρα το ξανθό κορίτσι των 17 ετών που έτρεχε ανάμεσα στ’ αμπέλια όπως ο άνεμος και το άρωμά της πνοή από ροζακί σταφύλι να σκορπάει στον αέρα. Όταν την είδε να διασταυρώνει το δρόμο, σταμάτησε και της φώναξε:
-Σας παρακαλώ, επειδή μάλλον έχω χαθεί, υπάρχει κάποιο μέρος να περάσω το βράδυ;
-Υπάρχει μια πανσιόν εδώ κοντά. Μπορείτε να περάσετε με το ποδήλατο μέσα από τις πορτοκαλιές;
Θυμάται ότι τότε δεν τον ενοχλούσε τίποτα. Δεν τον πείραζαν οι αναποδιές. Κατέβηκε από το ποδήλατο. Όμως εκείνη έβαλε όλη της τη φόρα και έγινε άπιαστη. Ακολούθησε τα βήματά της και όταν μετά από δέκα λεπτά έφτασε στην πανσιόν, την είδε να στέκεται στην εξώπορτα και να του χαμογελάει.
-Έγινες καπνός και δεν μου είπες ούτε το όνομά σου.
-Το γράφει η ταμπέλα.
- “Μυράνθη”;
Πλησίασε την πανσιόν προσέχοντας την καλλίγραμμη επιγραφή μέχρι που ένας σοβαρός πενηντάρης τύπος βγήκε από τη ρεσεψιόν και του συστήθηκε με συγκρατημένο χαμόγελο.
-Καλησπέρα. Βρίσκεστε στον αμπελώνα Καλλέργη. Είμαι ο ιδιοκτήτης αυτού του ξενοδοχείου. Πώς βρεθήκατε εδώ; Δεν είναι συνηθισμένο πέρασμα για τουρίστες.
- Κάνω το γύρο της Κρήτης και με τράβηξε η μυρωδιά από τ’ αμπέλια.
- Να και κάτι ευχάριστο. Τα σταφύλια μάς έφεραν έναν πελάτη. Μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε. Και να περιηγηθείτε στο κτήμα. Καλή διαμονή κύριε…
- Φωκάς. Άγγελος Φωκάς.
Στην άκρη του ματιού του πρόσεξε την Μυράνθη να τρέχει στα κρυφά κι από τις γωνίες, σε ένα υπόγειο. Άφησε τα πράγματά του στη ρεσεψιόν και αποφάσισε να την ακολουθήσει. Πατούσε προσεκτικά τα ξύλινα σκαλοπάτια βαστώντας τις κουπαστές, γιατί έτριζαν επικίνδυνα. Από το βάθος η φωνή της έσπασε τη σιωπή.
- Μη φοβάσαι και να πέσεις δεν παθαίνεις τίποτα.
- Τι είναι εδώ μέσα;
- Σαν τι σου μοιάζει; Κελάρι είναι κύριε …Φωκά. Γεμάτο κρασιά.
Δεν πρόλαβε να αναρωτηθεί πώς μπόρεσε να ακούσει το όνομά του. Είδε την ατέλειωτη σειρά με βαρέλια και μπουκάλια που όλα ανέγραφαν τον ίδιο τίτλο “Μυράνθη” σα να τον προκαλούσαν. Κατέβηκε πιο γρήγορα και άρχισε να περιεργάζεται τα μπουκάλια και μετά να χαϊδεύει τα δρύινα βαρέλια. Πήρε ένα μικρό ποτήρι που βρήκε κι άνοιξε μια κάνουλα. Έφερε στη μύτη του το κρασί. Το χρώμα και η ευωδιά του ήταν τόσο καινούργια, αλλά του προξενούσαν ένα παράξενο συναίσθημα, σαν σκηνή που είχε ξαναζήσει.
Γύρισε να δει την κοπέλα όμως εκείνη είχε ήδη εξαφανισθεί. Τακτοποιήθηκε στο δωμάτιο και όταν το βράδυ έκλεισε τα μάτια του, ονειρεύτηκε μια νεράιδα βγαλμένη από το Φραγκοκάστελλο, κόρη κάποιου δροσουλίτη, να πετάει με το λευκό της φουστάνι πάνω από τα αμπέλια και τις πορτοκαλιές και να αφήνει πίσω της στο φόντο του σκοταδιού, ίχνη αστραφτερά σαν νεραϊδόσκονη κι ένα άρωμα τόσο βαθύ και μεθυστικό όπως του κελαριού, μόνο που αυτή η σκόνη έσπερνε άρωμα πορτοκαλανθού κι ένα χρώμα που ζάλιζε όπου το αντίκρυζες.
Το πρωϊ βρήκε δίπλα του, ένα κλαδί πορτοκαλιάς και από κάτω ένα σημείωμα προσεκτικά διπλωμένο.
“Την επόμενη φορά. Θα σε περιμένω Άγγελε. Σ’ αγαπώ…”
Όταν ξημέρωσε γύρισε την πανσιόν και όλο τη κτήμα ψάχνοντας για την Μυράνθη. Όμως εκείνη δεν βρισκόταν πουθενά κι εκείνος δεν ήθελε να ρωτήσει για εκείνη. Κράτησε το σημείωμα. Και μια υπόσχεση που δεν ήξερε αν έπρεπε να την πάρει σοβαρά και τι μπορούσε να σημαίνει.
…………..
Μετά από δέκα χρόνια η τύχη κι ένα τηλεφώνημα τα έφεραν να ξαναβρεθεί στα Χανιά. Αγωνιούσε να την δει, ίσως να τον περίμενε ίσως και όχι, αλλά σίγουρα θα τη συναντούσε μεγαλύτερη, μετρημένη, αλλά και ευαίσθητη. Κράτησε πάντα εκείνο το σημείωμα, κρυμμένο καλά σε κάποιο κουτί με γράμματα και φωτογραφίες. Και τώρα κρυμμένο στην τσέπη του σαν φυλαχτό κι ενωτικό των χρόνων, λόγος λίγος αλλά ικανός για να την ψάξει πάλι. Τόσα χρόνια αγάπη κι ελπίδα καρφιτσωμένες μαζί σ’ ένα σημείωμα. Μόνο που τώρα με μια καλή δουλειά στα χέρια του και αγοράζοντας το ξενοδοχείο, ένιωθε να θέλει την Μυράνθη αληθινά. Ήταν έτοιμος αν ήταν τα πράγματα θετικά να προχωρήσει για όλα…
Στο κτήμα Καλλέργη που πλέον πλημμύριζε από πορτοκαλιές, τον υποδέχθηκε στα σκαλιά σε ένα μεγάλο και σύγχρονο ξενοδοχείο, ο ίδιος ο Καλλέργης χαρούμενος για τη συνάντηση.
- Καλώς ορίσατε. Καλησπέρα. Φέρατε τον εξοπλισμό μας, κύριε …
- Φωκάς.
- Κύριε Φωκά, φυσικά σας θυμάμαι και μάλιστα πολύ καλά.
- Μετά από δέκα χρόνια κ. Καλλέργη;
- Πώς θα μπορούσα να μη σας θυμάμαι; Από εκείνον τον καιρό όλα εδώ άλλαξαν. Τίποτα δεν έμεινε ίδιο.
Ο Άγγελος Φωκάς κοντοστάθηκε αλλά μετά από μικρή παύση ρώτησε.
- Η Μυράνθη πού είναι;
O Καλλέργης τον κοίταξε παράξενα. Αλλά ο Άγγελος συνέχισε.
-…Η κοπέλα που έχετε δώσει το όνομα του ξενοδοχείου, η κόρη σας.
- Η Μυράνθη; Ελάτε μαζί μου.
Τον πήγε στο κελάρι. Τα σκαλοπάτια ήταν πια από μπετόν, αλλά είχαν μείνει πλέον μόνο μερικές δεκάδες από τα μπουκάλια “Μυράνθη” και τα βαρέλια άδεια και γερμένα στο πλάι έμοιαζαν να νοσταλγούν την παλιά εποχή.
- Ό,τι έχει απομείνει από εκείνη κ. Φωκά. Τα έχω κρατήσει αυτά τα μπουκάλια για σας. Δηλαδή για τον αγοραστή του κτήματος θέλω να πω. Θυμάμαι πόσο σας άρεσε η γεύση του κρασιού μας. Όταν ήρθατε εδώ κάνοντας το γύρο του νησιού, είχαν περάσει τρεις μήνες από τότε που τη χάσαμε. Το κρασί αυτό πήρε το όνομά της, επειδή και τα αμπέλια έπαιρναν άρωμα από την Μυράνθη. Ξέρετε της άρεσε να τρέχει ανάμεσα στα σταφύλια.
- Το ξέρω.
- Μα δεν προλάβατε να την γνωρίσετε.
- Το κατάλαβα κύριε Καλλέργη.
- Από τότε σαν από παραξενιά της φύσης άρχισαν τα αμπέλια να μαραίνονται και να αναπτύσσονται ραγδαία…
- Οι πορτοκαλιές.
- Ναι. Τα πορτοκάλια όμως αυτά έγιναν ανάρπαστα στις αγορές, η δε πανσιόν κατακλύστηκε από πελατεία, την αναπτύξαμε σε ξενοδοχείο 4 αστέρων. Απίστευτο δεν είναι; Και όλα ξεκίνησαν αμέσως μετά την επίσκεψή σας. Δεν έκανα παιδιά εκτός της Μυράνθης και θα ήθελα ειλικρινά να πάρετε εσείς το κτήμα. Φέρεται σα να σας αποζητάει. Τόσα χρόνια έμαθα να καταλαβαίνω τα δέντρα, τα άνθη, τους καρπούς. Αυτές τις μέρες που ξέραμε ότι θα ερχόσασταν, τις βλέπω τις πορτοκαλιές πιο ανθισμένες από ποτέ.
- Παρακαλώ να το δώσετε σε μένα. Μείνετε ήσυχος. Θα το προσέχω σα να είναι εκείνη.
Ο Άγγελος βγήκε από το κελάρι μαρμαρωμένος και με ανάμικτα συναισθήματα περπάτησε στο κτήμα. Βούλιαξε τα βήματά του στο νωπό χώμα, έβγαλε από την τσέπη του το κιτρινισμένο πια χαρτάκι κι άρχισε να το σκίζει να το κάνει κομματάκια κι αυτά να τα παίρνει ο άνεμος, να τα σκορπίζει στις κορφές από τις πορτοκαλιές και τα λουλούδια τους να αναδύουν το πιο ερωτικό τους άρωμα.
Πλησίασε ένα άνθος πορτοκαλιάς. Άγγιξε τα πέταλα του, σκούπισε μια δροσοσταλίδα που έμοιαζε δάκρυ χαράς. Έκλεισε τα μάτια. Και το φίλησε.

(συνεχίζεται)

Μου θυμίζεις μια μάγισσα
που σκορπίζει
το βράδυ
μες τα μάτια τη θάλασσα
την αρμύρα
στο χάδι

-

Ένα φάρο στα πέλαγα
το φεγγάρι
επάνω
ένα αγέρι στα σύννεφα
κι ένα αστέρι
που φτάνω

-

Σαν φωτιά που στο πέρασμα
αστροσκόνη
μοιράζει
το κορμί σου σαν κέρασμα
νεραϊδόφτιαχτο
μοιάζει

Ο Θανάσης ο ακέπ ήταν ένας συνηθισμένος φοιτητής αλλά όπως αρκετοί, βαθιά πολιτικοποιημένος και σίγουρος για τις απόψεις του. Κατσαρομάλης, με φουντωτά μαλλιά -της μόδας τότε- ξερακιανός στην όψη, με σιγανή ομιλία μέσα από τα δόντια, που δύσκολα τον καταλάβαινες όταν τα έλεγε μαζεμένα.
Τον γνώρισα στο ΤΕΙ, πρέπει να ήταν το 1987 ή το 1988. Είμασταν σε άλλο εξάμηνο αλλά και οι δυο στη ΣΤΕΦ Πολιτικοί, μάλλον “περασμένο εξάμηνο” θα τον χαρακτήριζα, όπως λέγαμε τότε τους παλιούς που τους ξεπέρασε η σχολή. Συνήθιζα να περνάω να τον παίρνω από το σπίτι ή από το μάθημά του και πηγαίναμε στη Λέσχη για φαγητό.
Στα εικοσιδυό του χρόνια πρέπει να ήταν, αλλά είχε ξεκινήσει από τα 18 για σπουδές από τα Μουδανιά της Χαλκιδικής, με τον πατέρα του ψαρά, που τον περιέγραφε μάλιστα να μαλώνει με τα κύματα κάθε βράδυ και πρωϊ για να φέρει στο σπίτι τον επιούσιο.
Πολλά απογεύματα τα βήματα με έβγαζαν πάλι στο σπίτι του. Δεν ήταν δύσκολο να το βρω την πρώτη φορά. Η γκαρσονιέρα του στον ημιώροφο “ακουγόταν” από μακριά. Γιατί ο Θανάσης ο ακέπ εκτός από τις πολιτικές του εμμονές, ήταν φανατικός των πνευστών και του σαξοφώνου ιδιαίτερα. Μ΄αυτό λοιπόν πάλευε με τις ώρες, παρά με τα μαθήματα.
Τον τοίχο του δωματίου κοσμούσε μια μακρόστενη χάρτινη καλλιγραφία του, στερεωμένη με πινέζες στις άκρες. Είχε ζωγραφίσει με μαύρο πενάκι δύο κόσμους σε δυο βουνά. Στον ένα κόσμο τον σκοτεινό οι άνθρωποι σκοτώνονταν από πολέμους. Στον άλλο κυβερνούσαν ο ήλιος, η αγάπη, τα παιδιά και το παιχνίδι. Ανάμεσα σ’ αυτά τα βουνά είχε σχεδιάσει ένα τεράστιο σαξόφωνο σαν μια γέφυρα που ενώνει τους δυο κόσμους και πάνω του ζευγάρια και οικογένειες που σιγά σιγά περνούσαν από τον κακό στον καλό κόσμο.
Στις φοιτητικές εκλογές κατέβαινε πάντα με ένα δικό του ψηφοδέλτιο ανεξάρτητο, που έπαιρνε από δέκα ως είκοσι ψήφους. Στην αρχή ήταν μόνος του, μετά βρήκε ομοιδεάτη και είχε παρέα στον αγώνα του. Πολλά σαββατοκύριακα κατέβαινε στη Θεσσαλονίκη και χωνόταν στα γραφεία του ΑΚΕΠ. Ποτέ δεν γράφτηκε στο αγαπημένο του κόμμα -”με κοιτούσαν παράξενα”, μου είχε πει. Αλλά μόνο ζητούσε και έπαιρνε πέντε-δέκα αφίσες του κόμματος και μερικά φειγ-βολάν με τις θέσεις του. Αυτή ήταν όλη του η σχέση με το ΑΚΕΠ.
Πιστός στην ιδεολογία του, έβρισκε το κατάλληλο σημείο για να τύχουν καλής θέασης από τους φοιτητές και με ιδιαίτερη φροντίδα για να μην του σκιστούν, τις καρφίτσωνε. Ένα μόνιμο παράπονο είχε, ότι ενώ τον ήξεραν όλοι οι δαπίτες, οι πασπίτες και οι άλλοι, θα βρισκόταν κάποιο καλόπαιδο που την επόμενη ή μεθεπόμενη μέρα θα του χαλούσε την καλοβαλμένη και μονάκριβη αφίσα.
Ένα άλλο παράπονό του ήταν ότι δεν τον άφηναν να μιλάει αρκετά στις Γεν. Συνελεύσεις. Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι ήταν κουραστικός και ο τρόπος και το ύφος που τα έλεγε. Με το που ξεκινούσε και περνούσε ένα λεπτό, οι φοιτητές πίεζαν φορτικά για να μας απαλλάξει από το λόγο του και να συνεχίσει ο επόμενος.
Κάναμε αρκετή παρέα με τον Θανάση. Μου μίλαγε συνεχώς για τις ιδέες του, για την επανάσταση που πλησιάζει, για τον εργατικό κόσμο που δεν πρέπει να τον εκπροσωπεί το ΚΚΕ γιατί βλέπεις εκείνο καλύπτει και δικαιολογεί τους μικροέμπορους, για τον “υπαρκτό σοσιαλισμό” που βρίσκεται ακόμα στην αρχή, για τη νέα φιλεργατική πολιτική που χρειάζεται ο κόσμος. Και όλα αυτά με το χαμόγελο. ΄Ισως γιατί του άρεσε που είχε απέναντί του κάποιον που τον άκουγε κι ας μην συμφωνούσε.
Τελικά ο Θανάσης ήταν από τα πιο δημοκρατικά και ειλικρινή άτομα που γνώρισα ποτέ. Άντεχε την διαφορετική άποψη. Ποτέ δεν θύμωσε για κάτι αντίθετο που του έλεγες. Ποτέ δεν το μέτραγε στα αρνητικά σου. Ούτε σε πρόσβαλλε γιατί είσαι αλλού. Του αρκούσε να τον αφήνεις να μιλάει για τα “δικά” του, για να κερδίσεις την εκτίμηση και τη φιλία του. Τον είχα προσέξει απέναντι σε καθηγητές να είναι σεβαστικός αλλά και γενικότερα ήταν ένα απόλυτα ευγενικό και συνεσταλμένο άτομο. Όταν έπαιρνα πτυχίο κι έφευγα από τη Σχολή, ο Θανάσης που ακόμα εκεί ήταν, μου έκανε δώρο μια φωτοτυπία της ζωγραφιάς με το σαξόφωνο.
Βλέποντας τις τελευταίες μέρες όλα αυτά τα θλιβερά που γίνονται με τους φοιτητές και τους καθηγητές, έρχονται ξανά στο νου μου εκείνες οι -πιο ιδεολογικές- εποχές με τον πολιτικό αγώνα του φίλου μου του Θανάση και σκέφτομαι πόσο ανώτερη θα ήταν η δημοκρατία στον τόπο αλλά και η δημιουργία της σκέψης στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ αν αφήναμε τους “σιγανούς” Θανάσηδες να εκφράσουν το λόγο και το όραμά τους. Χωρίς βία και φωνές. Αλλά με την γλώσσα της ψυχής. Γιατί η γνήσια σκέψη και η δημοκρατία εκεί φωλιάζουν.Από εκεί φεύγουν και εκεί επιστρέφουν.

Το πιο σημαντικό στα μπλογκς είναι η επικοινωνία, η συμμετοχή στην καθημερινότητα του άλλου. Mπλογκάρω σημαίνει επικοινωνώ. Ανταλλάζω απόψεις, ενημερώνομαι αλλά και ταξιδεύω. Στο μυαλό και στον κόσμο ενός άλλου αλλά και τόσο ίδιου. Κι αυτό με επηρεάζει. Θετικά ή αρνητικά.

Τελικά αυτή η επαφή αναδεικνύει την συντροφικότητα και την τρυφερότητα μεταξύ των bloggers. Την ευγένεια ψυχής που δεν μοιράζει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ανθρωπιά, το καλύτερο υλικό που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτό που η σκληρή ζωή πολλές φορές το κρατάει σφαλιστά κλεισμένο.

Όταν πριν ένα χρόνο στις 25 Μαϊου 2007 έστησα το ”Get a life”  δεν ήξερα ότι μία blogger είχει ήδη φύγει παρά τον τιτάνιο αγώνα της.  Ήταν ήδη γνωστή από την τηλεόραση. Ήθελα να της προσφέρω μια αύρα ζωής. Την αγάπη αντί τη συμφεροντολογία. Η Αμαλία δεν ήταν μόνο μια blogger. Ήταν η προσωποποίηση της δύναμης, η γυναίκα που κοίταξε τον θάνατο κατάματα. Μπορεί να μην κέρδισε ζωή για κείνη. Εκανε όμως γνωστή την ασθένειά της μέσα από το διαδίκτυο κι έδωσε ζωή σε πολύ κόσμο από τότε και μετά. Μακάρι όλος ο κόσμος να έχει τη ζωή που ονειρεύεται και του αξίζει.

Παράλληλα στις 24 Μαίου έχω και τα γενέθλιά μου, κλείνω 41 Μαϊους έτσι το επετειακό αυτό ποστ έχει διπλή σημασία. Από τότε βρέθηκαν κοντά και στην παρέα μου blogger και μη, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο. Δέχθηκα αμέτρητα μεηλ όλο αυτό το διάστημα από άτομα που δεν γνώριζα, που δεν ήταν καν μπλόγκερ. Το μόνο που ήθελαν ήταν να μου δηλώσουν την εκτίμησή τους. Κι αυτό το ανιδιοτελές, το αυθόρμητο συναίσθημα είναι ίσως το πιο σημαντικό που μπόρεσα να κερδίσω στο μπλόγκιγκ. Στο ίδιο διάστημα δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστώ και εκτός δικτύου με πολύ κόσμο και σε μαζικές συναντήσεις και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι συγκινητικό όταν διαπιστώνεις ότι αυτό που έχεις απέναντί σου σαν κείμενο και σαν ψυχή ανταποκρίνεται στην επαφή μαζί του και στην εικόνα του. Το ίδιο κι εσύ για εκείνους.

Όσο να  ‘ναι, όσοι “άντεξαν” τη γραφή και έμειναν σε βάθος χρόνου έχουν και μεγαλύτερο κομμάτι από μένα. Για την όμορφη συντροφιά όμως από όλους και όλες που πέρασαν όλο αυτό το χρόνο από το μπλογκ μου, κεράστηκαν πορτοκαλοχυμό, δοκίμασαν πορτοκαλόπιτα και εκτίμησαν το “μέσα” από τις λέξεις, το “πίσω” από την οθόνη, τον πραγματικό Βασίλη, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Aπό την πρώτη ώρα καταλάβαινες ότι εκείνο το φθινοπωρινό ταξίδι δεν θα ήταν ίδιο με τα συνηθισμένα. Είχε ένα άρωμα αλλιώτικο. Με το που πάτησα το πόδι μου στον καταπέλτη του πλοίου με συντρόφευε μια αίσθηση σαν ανάμνηση. Σαν άδειασμα, μια παρέλευση του χρόνου.

Μ’ ένα σακίδιο γκρι από αυτά που φοράνε οι πιτσιρικάδες στην πλάτη και την καλύτερη διάθεση που θα μπορούσα να έχω, αποφάσισα να ταξιδέψω με καράβι αρχές Νοέμβρη. Να γυρίσω τα νησιά. Να ζωγραφίσω τ’ αποκαμωμένα από το καλοκαίρι ακροθαλάσσια. Στο μυαλό και στη σκέψη μου. Να τα περάσω στις μπογιές και στα πινέλα.

Ήθελα να ξεγυμνωθώ από το ένα και μοναδικό άσπρο πουκάμισό μου και να πεταχτώ στο γαλάζιο και στο πορτοκαλί από το πέλαγο και το δειλινό. Να πορώσω το δέρμα, να εκπληρώσω την κάθε θέληση της θάλασσάς μου, να της χαρίσω την πιο θερμή μου αγκαλιά, να της βαφτίσω όλη μου τη ζωή. Να αδειάσω.

Οι λαστιχένιες σόλες από τα παπούτσια ακούγονταν να τρίζουν στο μέταλλο του γυμνού καταστρώματος. Το πλοίο βούιζε από το θόρυβο των μηχανών κι ένα σύννεφο λευκό ολοένα πλημμύριζε την ατμόσφαιρα. Φάνταζε έρημη κι η ρότα που μας τράβαγε. Σαν φευγιό χωρίς πλοηγό. Κάπου πέρα.

Η ομίχλη δεν έλεγε να κοπάσει. Κι εγώ κομπάρσος σε αδιάφορο ρόλο περιδιάβαινα από την πλώρη στην πρύμνη. Στα τυφλά. Με οδηγό μόνο μια αχνή άσπρη γραμμή από την κουπαστή, μετρούσα βήματα, σπιθαμές και μέτρα. Υπολόγιζα αποστάσεις, σα στραβός καπετάνιος που μάθαινε τις γωνιές από το καράβι του. Κάθε φορά που έφτανα στο ύψος του μηχανοστασίου, ένα διαπεραστικό κύμα υγρού ατμού σούβλιζε τη σάρκα και μου υπενθύμιζε ότι το φεγγάρι έχει κι άλλη πλευρά. Φωτεινή. Και καυτή.

Κάποια στιγμή η γραμμή της κουπαστής διακόπηκε απότομα. Μια θηλυκή σιλουέτα σχηματίστηκε μπροστά μου. Με το ένα πόδι σκαρφαλωμένο στα κάγκελα. Και τη ματιά της να την παίρνει το “μέσα” στα κύματα. Ανάμεσα στο λευκό της καταχνιάς διέκρινα τα μακριά μαύρα μαλλιά της. Μαζί με την αρμύρα λικνίζονταν στη διάθεση του Αίολου. Τα βήματά μου έτριξαν δίπλα της. Έμοιαζε να σφίγγει τα χέρια στο σώμα και οι χούφτες, σαν πουλί στο κλαδί, γαντζωμένες στο ξύλο της κουπαστής. Σα να ‘ψαχνε κάτι να τη σηκώσει. Να ξεφύγει από τα όρια. Και του πλοίου. Να γίνει ένα με το νερό. Με τον αέρα. Δεν ξέρω.

Πλησίασα και η ανάσα μου πέρασε στις αισθήσεις της. Σα να με γνώριζε. Δεν αντιστάθηκε. Σα να με περίμενε. Το πόδι κατέβηκε από τα κάγκελα και οι παλάμες δεν βασάνιζαν το ξύλο. Άρχισε να γέρνει το σώμα της αργά προς τα πίσω και στο τέλος τ’ απίθωσε πάνω μου. Πήρα τα κοκκινισμένα από το κρύο δάχτυλα και τα έτριψα με τα δικά μου.

Πήρα από την μπροστά τσέπη του σάκου το πακέτο με τ’ άφιλτρα. Άναψα ένα. Της έδωσα τη δεύτερη ρουφηξιά. Ένα ρίγος τη διαπέρασε. Έβγαλα το άσπρο μου πουκάμισο και το ‘ριξα στους ώμους της. Ένα χνώτισμα ξεπήδησε από μέσα της και το άφησε να ταξιδέψει.

Περπατήσαμε αγκαλιασμένοι κατά μήκος της ίδιας άσπρης γραμμής. Χωρίς να έχουμε κοιταχθεί στα μάτια. Χωρίς εικόνες και χρώματα. Χωρίς να έχουμε μιλήσει. Μόνο μια ζέση και μια έλξη υπήρχε. Αόρατη μέσα στον ξεχαρβαλωμένο καιρό που κατέβασε τα σύννεφα επιδεικτικά λες κι ήθελε να μας συνοδεύουν. Να αγκαλιάζουν. Σαν ένα άσπρο σεντόνι στα μάτια. Στο στήθος και πιο μέσα ακόμα.

Σταθήκαμε στην πρύμνη. Κει που το καράβι έσκιζε τη θάλασσα. Τ’ αφρισμένα κύματα πετάγονταν σαν λόγχες δεξιά κι αριστερά. Και τα μαλλιά της, ορθή γωνιά, ανέμιζαν, σημαία τώρα, τα σώματα κατάρτι. Κάποιες σταγόνες μοίραναν το πουκάμισο και αναδεύτηκαν με το ελαφρύ της άρωμα.

Έβρεξα τα χείλη της μ’ ένα φιλί πριν με προλάβει εκείνη κι είδα το πρόσωπό της για πρώτη φορά. Τότε μια ηλιαχτίδα πρόβαλλε κι άνοιξε παράθυρο στο μουντό απόγευμα. Το πούσι διάφανε το άσπρο του φόρεμα. Απομακρυνόταν διακριτικά παίρνοντας μαζί του ουτοπικά όνειρα και λευκές φιλοδοξίες. Επιδιώξεις γλυκές, ρεαλιστικές και μάταιες. Το παρελθόν. Το μέλλον. Κι άφησε τη στιγμή να ζωγραφίζει.

Αντιφέγγιζαν όταν σήκωσε ψηλά τα αλαβάστρινα χέρια και σαν πλοκάμια τα κύκλωσε στους ώμους μου. Το άσπρο πουκάμισο πετάρισε, ξανοίχτηκε στον άνεμο. Τη μια έμοιαζε νεφέλωμα. Την άλλη γλάρος.

Στον ορίζοντα φωσφόριζε η ακτογραμμή του νέου νησιού. Σούρουπο. Τα πρώτα φώτα ανάβουν.

Χθες περπάτησα στα μέρη της. Σα να τη συναντούσα πρώτη φορά. Φορούσε ένα γαλάζιο φουστάνι. Με δαντέλλα στο μπούστο. Τα χέρια της χάδια. Χαμόγελα τα μάτια της. Σύννεφα τα βλέφαρα. Που ανοιγοκλείνουν στον ουρανό. Με πήρε η αύρα του κορμιού της.

Με αγκάλιασε. Γλυκά στο πρώτο κύμα. Αφρός κύλισε πάνω μου. Το βλέμμα της είχε κάτι από φθινοπωρινό ψιλόβροχο. Αυτό που ανατριχιάζει, αλλά δεν ενοχλεί. Την έκλεισα στα χέρια μου.

Με πλάνεψε. Κάθε φορά αλλιώτικη. Πάντα δική μου όμως. Σε ένα ζεστό ταξίδι σαν καλοκαίρι. Στα πολύ βαθιά νερά της. Κι όταν είναι ήσυχη τη λατρεύω. Πιο πολύ τώρα όμως που φουρτουνιάζει. Μοιάζει να εκστασιάζεται.

Συνήθως τα βράδια αγγίζω με τ’ ακροδάχτυλα τα πρώτα της ίχνη. Το πρωί στάλα στάλα γίνονται πληγές. Κι αυτές λατρεύω. Ό,τι είναι δικό της. Ζαφείρια σκαμμένα στο χώμα. Πύργοι στην άμμο. Φωνή στην έρημο. Ζωή από άγγιγμα.

Ξενύχτησα πάλι. Για όλα. Για την ίριδα στα μάτια. Για τη γεύση της. Για το φέγγισμα στις όχθες της. Βαριά ανάσα. Δροσιά χυμένη στη λίμνη. Ποτάμι στο στήθος. Έρωτας.

Τ’ αλάτι καίει στο λαιμό. Η γλύκα στα χείλη. Η δαντέλλα φουσκωμένη. Τρικυμία. Καράβια τριγύρω. Εκείνη μέσα. Αυτή η νύχτα μένει. Μίλα μου. Μόνο απόψε. Γίνε για μένα. Όπως σε θέλω. Μια θάλασσα.