Πώς να ‘ναι τα Χριστούγεννα του μέλλοντος; Όταν θα ‘μαστε εμείς παππούδες δηλαδή και τα παιδιά μας θα ‘χουν δικό τους σπίτι, δικά τους παιδιά κι εγγόνια; Εύχομαι κι ελπίζω τα παιδιά τα κάλαντα να συνεχίσουν να τα λένε, ίσως όμως να ‘ναι πιο hi-tech η διαδικασία. Δηλαδή αντί για το χέρι απλωμένο, θα έχουν μια μηχανή που θα δήλωνες το ποσό, θα έδειχνες την πιστωτική σου κάρτα μπροστά από μια οπτική ίνα και θα έμπαινε στο λογαριασμό των παιδιών όποιο ποσό ήθελες… Με αυτό τον τρόπο ούτε ψιλά ψάχνεις, ούτε χοντρά, ούτε δικαιολογίες για την τσιγγουνιά σου.

Κάπου στα 2050 η κυρα-Βδοκία και ο άντρας της ο μπαρμπ-Αριστείδης, δεν ήταν αλλιώτικοι από τ’ άλλα γεροντάκια των άλλων εποχών. Όπως όλοι οι ηλικιωμένοι ήθελαν την ησυχία τους και ενοχλούνταν από τα παιδιά της γειτονιάς με τις φωνές, τα τρεχαλητά και τα παιχνίδια τους. Ειδικά όταν τους ξέφευγε κανένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι, πέρναγε το φράχτη και ξύριζε τα λουλούδια της κυρα-Βδοκίας, να ‘σαι από μια γωνιά να δεις την ξυνισμένη φάτσα της και να ‘χεις γερά αυτιά να την ακούς.

Όλα όμως άλλαζαν κάθε Χριστούγεννα ή μάλλον πιο νωρίς, κάθε που ξημέρωνε Δεκέμβρης. Η κυρα-Βδοκία τότε γινόταν άλλος άνθρωπος και ζούσε το δικό της παραμύθι. Κατέβαινε με την αυγή, πριν ξυπνήσει ο άντρας της, στην αποθήκη και ξέχωνε το παλιό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το καθάριζε από τις σκόνες και τις αραχνιές και το ‘σερνε στο σαλόνι. Μετά κούτσα- κούτσα χωνόταν πάλι στη σκοτεινή αποθήκη κι έπαιρνε από τις παλιές κούτες όσα περισσότερα στολίδια μπορούσε να χωρέσει στην ποδιά της και μετά πάλι και πάλι .

Όταν αργότερα έστηνε τα στολίδια στο δέντρο ήταν σα να έστηνε ξανά χρόνο χρόνο την ίδια τη ζωή της. Γιατί κάθε στολίδι ήταν ένα κομμάτι από εκείνη. Όλα ήταν δικές της κατασκευές και συμβόλιζαν μια διαφορετική αλλά γλυκειά εποχή της ζωής της. Τη χρονιά που παντρεύτηκε, την πρώτη της δουλειά, τα γεννητούρια, τα βαφτίσια και έπειτα τους γάμους των παιδιών. Όλα τα στολίδια που έφτιαχνε τα έντυνε με βελούδινο χαρτί ή με ζωηρές φωσφοράτες μπογιές και τους κόλλαγε στρασάκια γύρω – γύρω ώστε ακόμα και χωρίς λαμπάκια να φεγγοβολά το δέντρο, σαν λουλούδια ήταν, λίγο φως ήθελαν μόνο. Έτσι λοιπόν δίπλα στο παράθυρο το άλλοτε χιονισμένο άλλοτε ηλιόλουστο, το δέντρο είχε τη δική του λάμψη στα μάτια της. Τη θύμηση των όμορφων στιγμών της σε μια παρέλαση χρόνου.

Με το πέρασμα όμως του ρημαδοχρόνου τα κουρασμένα μάτια και τα τρεμάμενα χέρια της δεν τη βοηθούσαν να συνεχίζει να φτιάχνει στολίδια, λείψανε βλέπεις και οι λόγοι, αλλά μπορούσε να τα καμαρώνει. Σ’ ένα από κείνα τα Χριστουγεννιάτικα βράδια, της είχαν βγει τα μάτια να παλεύει βελονιά βελονιά να ετοιμάσει ένα μάλλινο πουλοβεράκι -από αληθινό μαλλί- για το εγγόνι της, επειδή τα μεταλλαγμένα δεν τα εμπιστευόταν για τους δικούς της ανθρώπους. Όταν κουραζόταν σήκωνε τα μάτια πάνω από τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, κοίταζε το δέντρο με χαμόγελο και τρυφεράδα και γλάρωνε. Τόσο πολύ που κάποια φορά δεν κατάλαβε τον μπαρμπ-Αριστείδη που είχε χωθεί δίπλα στην κουνιστή πολυθρόνα.

Εκείνος την παρατήρησε πώς ήταν κολλημένη στο δέντρο, χαμογέλασε πονηρά και αθόρυβα πάτησε ένα κουμπί στο δεξί μπράτσο της πολυθρόνας. Αμέσως πετάχτηκε ανάμεσά τους το ολόγραμμα μιας καλλίγραμμης μαζορέτας, ντυμένη αγιοβασιλίτσα κι έτοιμη να πει τις βραδινές ειδήσεις.

-Αμάν! Αχ βρε Αριστείδη με κοψοχόλιασες. Σου έχω πει να με προειδοποιείς όταν θες να εμφανίζεις ολογράμματα. Τρομάζω. Μμμ! πάλι αυτό το ολόγραμμα; Άντρας είσαι, τι να πω; μια ζωή ο ίδιος, δεν λες όμως στο ολόγραμμα να φορέσει κάτι στα μπουτάκια του, θα πουντιάσει μέρες που ΄ναι, χασκογέλασε η κυρα-Βδοκία σα να ήθελε μόνο να τον πειράξει κι όχι να θυμώσει, κι ας της πήγε η καρδιά στην κούλουρη, εξάλλου η διάθεσή της με το δέντρο μπροστά δεν θα μπορούσε να χαλάσει.

- Μα έχεις χαζέψει με αυτό το δέντρο βρε γυναίκα. Να σου το ντύσω με δυο σωλήνες “νέον” όπως έχει όλος ο κόσμος; σου το έχω πει τόσες φορές και …πέταξε αυτά τα παλιά στολίδια. Πάνε αυτά …έεε χάλασαν πια, δεν το βλέπεις και μόνη σου;

Εκείνα όμως ήταν η κατάθεση της ίδιας της ζωής της κυρα-Βδοκίας κι αν της τα έπαιρνες, τα Χριστούγεννά της θα γίνονταν αδιάφορα και καθημερινά όπως οι άλλες μέρες του χρόνου. Τα ξεφτισμένα στολίδια ήταν το ζωντανό παραμύθι της, το ταξίδι της, τα χρόνια που ήταν νέα και ελκυστική -βεβαίως βεβαίως- ήταν μαζεμένες σ’ αυτά όλες οι χαρές και όλα τα όνειρά της.

-Καλά, καλά, θα δούμε… Πριν κοιμηθείς Αριστείδη κοίτα να μου αφήσεις την κάρτα σου στο τραπέζι, αύριο είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και θα έρθουν τα παιδιά για τα κάλαντα.

Το ίδιο βράδυ όταν ο μπαρμπ-Αριστείδης έπεσε για ύπνο, η κυρα-Βδοκία τον σκέπασε προστατευτικά, χτένισε τα άσπρα της μαλλιά, φόρεσε ένα γιορτινό φουστάνι και πήγε στο δέντρο. Μες το σκοτάδι κατέβασε ένα στολίδι στην τύχη, το έφερε στην αγκαλιά της και προσπάθησε ψηλαφώντας το, να θυμηθεί τη χρονιά της δημιουργίας του, να ζωντανέψει τη στιγμή του.

Στα χέρια της βρισκόταν ένα μικρό συνηθισμένο στολίδι, αλλά όσο κι αν το περιεργάστηκε δεν μπορούσε να θυμηθεί την εποχή του. Αν όμως δεν ήταν δική της κατασκευή πρέπει να είχε ιδιαίτερη σημασία για να το έχει εκεί. Τότε κατάλαβε ποιό ήταν. Εκείνο που συμβόλιζε κι αυτό που αγαπούσε στο μικρό στολίδι. Ήταν εκείνο, ναι… εκείνο το καλά φυλαγμένο, εκείνο το μικρό ερωτικό σκίρτημα από τη νιότη της. Κι όταν η κυρα-Βδοκία έφερε στο νου της όλο “εκείνο” αισθάνθηκε μες το καταχείμωνο ότι ξάφνου βρέθηκε σε ένα ανθισμένο κήπο με δέντρα κι ανοιξιάτικα αρώματα… ένιωσε κοπέλα η κυρα-Βδοκία… μια ριγιά πέρασε από το σώμα της όπως τότε … κι έγειρε πίσω το κεφάλι… και τα μακριά μαλλιά της ανέμισαν στην πλάτη και στους ώμους σαν τα κλαριά στα λυγερά δέντρα καθώς τα παίρνει ο άνεμος. Χαμογέλασε πλατιά, κράτησε το στολίδι σφιχτά κι εκείνο το βράδυ ονειρεύτηκε μαζί του.

Αυτό το χαμόγελο δεν έλειψε ούτε το επόμενο πρωί όταν η κυρα- Βδοκία ξύπνησε με τις χαρούμενες φωνές των παιδών, με τα στολιδάκια της γειτονιάς της…

Ταχιά ταχιά είν΄ αρχιμηνιά

ταχιά είν΄ αρχή του χρόνου

αρχή είν΄ αρχή τα κάλαντα

κι αρχή τον Γεναρίου.

-

Μέσα κοιμάται αφέντης μας

μαζί με την κυρά μας

και ποιος να μπει και ποιος να βγει

και ποιος να τους ξυπνήσει;

Καλή Χρονιά, Χρόνια πολλά και του χρόνου με υγεία…

* Είναι μια ιστορία μου περισσότερο παραμύθι χριστουγεννιάτικο που δημοσιεύτηκε αυτές τις μέρες στο λογοτεχνικό χώρο ONE:STORY

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 19,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 7 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Απόψε γίνε θάλασσα

Μουσική: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Ερμηνεία: Μαίρη Αθανασίου
Ακουστική Κιθάρα: Παναγιώτης Λιανός
Ακουστικές Κιθάρες, Μπάσο: Κώστας Παρίσης
Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός-Κώστας Παρίσης
Ηχοληψία: Studio Praxis

-
Κάνε ακόμα μια φορά
το πρώτο βήμα
απόψε γίνε θάλασσα
στα πέλαγά σου το νησί
θα ‘μαι και θα ‘σαι κύμα

Έλα μια τελευταία βραδιά
στο όνειρό μου
απόψε γίνε σύννεφο
στον ουρανό μου το φιλί
το πρώτο το στερνό μου

Δως μου ακόμα μια γουλιά
από το ψέμα
απόψε γίνε χρώματα
στον έρωτά μου το λαδί
το άλικο στο αίμα

Tης Σταυρούλας Κουγιουμτσιάδη

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟΣ «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ»

“ΔΗΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ -ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ” OPEN BOOK ANOIXTH ΛOΓOTEXNIA.

Πόση μαγεία μπορεί να κρύβει ο έρωτας ανάμεσα σε δυο αγνώστους;

Ατελείωτη…..

Πόσο αληθινό μπορεί να είναι ένα ταξίδι μέσα στη νύχτα, με αφετηρία τους χτύπους της καρδιάς και προορισμό τον Αποσπερίτη;

Απόλυτα….

Τι κάνει ονειρικό το πάθος;

Η νιότη…..

Το άγνωστο….

Το ελεύθερο και ακαταπίεστο «νιώθω – ζω», το χωρίς αναστολές, δεύτερες σκέψεις, υπολογισμούς, απολογισμούς, συνέπειες και καθωσπρεπισμούς…..

Κι όταν τελειώσει, τι κρατάς στο διάβα των χρόνων απ’ το ταξίδι;

Το χτύπο απ’ τη φλέβα στην άκρη του λαιμού;

Το απόλυτα θηλυκό σταύρωμα των ποδιών;

Την αίσθηση της κλεμμένης απ’ τον κόσμο στιγμής;

Ή το τέλος του ταξιδιού σηματοδοτεί και το τέλος της απόλυτης ελευθερίας του

«καταθέτω ψυχή» πάνω σε δυο ξένα χείλη…..

«μεταλαμβάνω ζωή» μέσα σ’ ένα άγνωστο σώμα…..

«αγγίζω το απόλυτο» στην άκρη της νύχτας…..

Με το ρυθμικό ήχο των σάλτων και των βρυχηθμών μιας νυχτερινής αμαξοστοιχίας;

Οι απαντήσεις χωριστές για τον καθ’ ένα από τους αναγνώστες της «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ» και απροσδιόριστες για τον συγγραφέα της ΒΑΣΙΛΗ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟ.

Λυρική περιγραφή μιας συνάντησης που έμελλε να κρατήσει ως το τέλος του ταξιδιού, μα να καταγραφεί από της νύχτας το αιχμηρό διαμάντι, στη μνήμη, ως ένα ταξίδι στον κόσμο των ελεύθερων άστρων….

Ερωτική γραφή ως την τελευταία της λεπτομέρεια, που όμως αφήνει τον αναγνώστη με την αίσθηση του ανικανοποίητου, έτσι όπως το φως της μέρας, μαζί με τις σκιές, διαλύει και την ερωτική μαγεία, εγκαταλείποντας στο άδειο κουπέ μιας αμαξοστοιχίας το όνειρο του ξαφνικού μα αιώνιου έρωτα……

Γεννήθηκα μέσα στα τραίνα. Μεγάλωσα στα βαγόνια και τις ράγες τους. Αγάπησα τα φώτα, τα φανάρια, τους σταθμούς, τους επιβάτες τους…. Ποτέ όμως δεν φαντάστηκα ότι μπορούν να κρύβουν τόσο δυνατούς χτύπους καρδιάς…. Τόσο υπέροχους ζωής χυμούς, όσο η «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ» του ταλαντούχου ΒΑΣΙΛΗ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟΥ.

Θέλω τούτο το ταξίδι ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ.

Απαιτώ αυτή η συνάντηση ΝΑ ΥΠΗΡΞΕ.

Ελπίζω τούτη η μαγεία ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ.

Έχω ανάγκη να πιστεύω στ’ όνειρο κι ας είμαι πια μεγάλη….

Και το ατέλειωτο ταξίδι των αισθήσεων επιμένω να προσδοκώ, με τη δροσιά μιας έφηβης και τη θέρμη μιας μυθικής γυναίκας, χαρακτηριστικά της ηρωίδας σου, Βασίλη…..

Που όνομα αρνήθηκες να της δώσεις, μα η ταυτότητά της γράφει Ζωή….

Και την ηλικία της αρνήθηκες να καθορίσεις, μα ως Αιώνια προσδιορίζεται….

Εδώ, τ’ αγγίγματα θα βρεις κατατιθέμενα, της γραφίδας σου, στην ψυχή μου….

Ίσως και την ρομαντική πλευρά του χαρακτήρα μου να μαντέψεις….

Εκείνο όμως που δεν θα δεις, είναι το τρυφερό χαμόγελο που έφερε στα χείλη και τα μάτια μου, τούτη η ιστορία σου και τους συνειρμούς που παρακίνησε, κοιτώντας πίσω μου νοσταλγικά…..

Ήταν μια όμορφη ιστορία!!!

—

ΥΓ.Ευχαριστώ πολύ για την πανέμορφη ποιητική κριτική την φίλη μου Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα της στο fb. Τη “Νυχτερινή” μπορείτε να τη βρείτε ανάμεσα σε 15 αξιόλογα διηγήματα, στο e-book “Δήγμα Γραφής, μια ντουζίνα και τρία διηγήματα” που κατεβάζετε δωρεάν στον ιστοχώρο Openbook.gr

#
Κάποιο παράθυρο του τρένου μ έχει πάρει
και αλητεύω στην τροχιά του αποσπερίτη
στο χέρι τ άφιλτρο τσιγάρο μου, φεγγάρι
λαθρεπιβάτη εισιτήριο στη λήθη…….

Κάποια λεπτά έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει

Κάποιο απόβραδο σε ράγες μ έχει δέσει
μα οργανώνω τη φυγή μου στο περίπου
τα μάτια κλείνουν στο τραγούδι που σ αρέσει
και κάνω πάλι του γιαλού σου τον περίπλου

Κάποια λεπτά έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει

μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει

μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει

μια ρουφηξιά που τη ζωή μου αποπληρώνει…

#

Μουσική & ερμηνεία : Νίκος Μανωλάς
Στίχοι : Βασίλης Πουλημενάκος

(Πίνακας: “Enjoying the pleasures of the night”, Fabian Perez)

ΥΓ. O στίχος “Το εισιτήριο”  διαγωνίσθηκε στον 1ο Διαγωνισμό Στίχου της Μουσικής Άμιλλας το 2010 και πήρε την τιμητική 4η θέση ανάμεσα σε 125 συμμετοχές.

Ο Καναδός ποιητής και συγγραφέας Λέοναρντ Κοέν γεννήθηκε το 1934 και ένας από τους λόγους που ασχολήθηκε με τη μουσική ήταν για να μπορέσει να εκφράσει δυναμικότερα τους στίχους του. Ήταν από εβραϊκή οικογένεια εμπόρων, τον πατέρα του τον έχασε στα 6 του χρόνια, ένα γεγονός που του στοίχησε, όμως ταυτόχρονα λειτούργησε δημιουργικά στη σκέψη του και τον οδήγησε να ανεξαρτητοποιηθεί νωρίς. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1956 “Let us Compare Mythologies” και από τον τίτλο της μόνο φάνηκε ότι η επαφή του με την Ελλάδα θα ερχόταν νομοτελειακά.

Όλα τα πράγματα γίνονται τυχαία-έτσι νομίζουμε- πάντως η Ύδρα που κατέληξε ο Κοέν το 1963, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του, όπως  και για τα τραγούδια του. Ο πρώτος του δίσκος έγινε το 1967 (“Songs of Leonard Cohen”).

Αυτά τα τραγούδια θα μπορούσε κάποιος να τα φανταστεί σε ένα καμπαρέ σε μια μπουάτ ή ένα μπαράκι και τον ίδιο σε ένα μοναχικό τραπέζι, να τραγουδάει κάτω από το καπέλο του, το φως ενός κεριού και μιας κάφτρας τσιγάρου. Είναι ατμοσφαιρικά κομμάτια με επιρροές από κάντρι και ποιητικό στίχο που συνοδεύουν τη βραχνή βαριά φωνή του.

Ιστορικά έχουν μείνει το “Dance me to the end of love” , “First we take Manhattan”, “A thousand kisses deep”, “Famous blue raincoat”, “I’m your man”. Στo τελευταίο τραγούδι περιγράφει ανάγλυφα την λατρεία του στις γυναίκες. Μαζί με το κόκκινο κρασί ήταν από τις μικρές ανθρώπινες αδυναμίες του.  Έκανε τραγούδια για τις γυναίκες που γνώρισε αλλά και για τη μοναξιά της ζωής. Στο υπέροχο “Chelsee Ηotel” αναφέρεται στην σύντομη ερωτική σχέση του με την Janis Joplin. Ανάλογα στο “So long, Marianne” στον πρώτο του δίσκο μιλάει για την Νορβηγίδα Marianne Jensen  με την οποία πέρασε μοναδικά όσο ζούσαν στην Ύδρα. Στο “Suzanne” περιγράφει μια πανέμορφη γυναίκα για την οποία δεν έκανε κίνηση να κατακτήσει γιατί ήταν γυναίκα ενός  φίλου του γλύπτη, στο δε “Sisters of  Mercy” αναφέρεται στο ερωτικό καταφύγιο που πρόσφερε σε …δύο αδελφές.

Μποέμ τύπος ο Κοέν, δεν παντρεύτηκε ποτέ, έκανε όμως δύο παιδιά με την Suzanne Elrod το 1972 και το 1974. Ο πρώτος του μάλιστα γιος ο Άνταμ που ασχολείται πλέον κι εκείνος με τη μουσική, έκανε πέρισυ με τον δικό μας Νίκο Αλιάγα μια διασκευή του Dance me to the end of love.

Τα τραγούδια του Κοέν έχουν διασκευαστεί χιλιάδες φορές από διάφορους καλλιτέχνες. Ο ίδιος ποτέ δεν αναγνώρισε τη φωνή του ως κάτι σπουδαίο κι ας ξέρει ότι έχει λατρευτεί από εκατομμύρια κόσμο. Όταν ο Καναδάς του απένειμε βραβείο καλύτερου τραγουδιστή ο ίδιος σχολίασε χιουμοριστικά ότι “μόνο στον Καναδά θα μπορούσε κάποιος με τη δική μου φωνή να πάρει βραβείο”.

Αναμφίβολα ιδιαίτερη φωνή όσο και προσωπικότητα ο Κοέν τη δεκαετία του ’90 ξέφυγε από τον κόσμο για να γίνει βουδιστής μοναχός. Η θρησκεία έπαιζε πάντα ρόλο στα τραγούδια του, κυρίως ο ανθρωποκεντρισμός που έβγαζαν. Την δεκαετία του 2000 ξαναγύρισε στα εγκόσμια αλλά και στη δισκογραφία με δυο δίσκους το “Τen new songs” και το “Dear Heather” -που ήταν ο τελευταίος του το 2004 -στους οποίους η βοηθητική συμμετοχή των γυναικών στα φωνητικά ήταν έντονη.

Τα τελευταία χρόνια  περιοδεύει με τα τραγούδια του σαν ένας παράξενος ταξιδιώτης με ένα καπέλο, το blue raincoat και τις βαλίτσες του, υμνώντας τον έρωτα και τον άνθρωπο στα πέρατα του κόσμου. Εχει γράψει 10 ποιητικές συλλογές και μυθιστορήματα, στα ελληνικά κυκλοφορεί το μυθιστόρημα “Το αγαπημένο παιχνίδι” (Τhe favourite game). Στη μουσική παρουσίασε 14 προσωπικούς δίσκους και 3 συλλογές με best of.

ΥΓ. Στοιχεία για την ανάρτηση πήρα από  άρθρο του musicheaven.gr.

Η ιστορία που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη στήλη και είναι της συγγραφέα και καλής μου φίλης Πέρσας Κουμούτση.

Είναι ένα εσωτερικό διήγημα πιο πολύ ψυχογραφικό. Το τέλος του είναι όμορφο γιατί παρατηρεί μέσα από τον κύκλο της ζωής τη συνέχεια κι όχι μόνο, την προβάλλει, καταλήγει με αυτήν γιατι μέσα από το αύριο αναζωογονείται και το παρόν.  Πολλά τετριμένα, άγχη και σκέψεις επί σκέψεων δεν θα υπήρχαν αν υπήρχε το χαμόγελο και το όνειρο στη ζωή μας, όπως το αστέρι εκεί ψηλά που δεν μπορούμε να φτάσουμε αλλά ξέρουμε ότι είναι εκεί για μας και παίρνουμε δυνάμεις.

Και σημαντικό φιλολογικά το κείμενό σου Πέρσα και ευαίσθητο… Συγχαρητήρια και με το καλό το νέο σου βιβλίο!

Έλσα, σε …φοβάμαι

Το αστέρι τρεμόπαιζε με έναν τέτοιο τρόπο, σαν να τον παρακινούσε να το προσέξει περισσότερο, να του αφοσιωθεί. Είχε την αίσθηση ότι τον πλησίαζε και πως, σε λίγες στιγμές, αν άπλωνε το χέρι του θα μπορούσε να το αγγίξει. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει έτσι όπως -για έναν ανεξήγητο λόγο- άρχισε να ανταγωνίζεται το τρεμόπαιγμά του. Σκέφτηκε να σηκωθεί και να κλείσει το παράθυρο, αλλά δεν το έκανε, μόνο συνέχιζε να το κοιτά με δυο ορθάνοιχτα μάτια. Η παλμική αυτή κίνηση, σαν μια εκτυφλωτική φωτεινή επιγραφή που αναβόσβηνε γρήγορα μεταφράστηκε σε κάτι σαν βόμβο – ή μήπως ήταν οι κτύποι της καρδιάς του; Πόσο παράδοξο είναι στ’ αλήθεια όταν μια αίσθηση μετατρέπεται σε εικόνα κι αυτή με τη σειρά της σε ηχητική παράσταση! Ρυθμικός παλμός, γρήγορος, σχεδόν εξουθενωτικός έκανε την καρδιά του να θέλει να αποδεσμευτεί από το σώμα και να ταξιδέψει μακριά.

Οι χτύποι δυνάμωσαν αφυπνίζοντας μια πολύ παλιά ανάμνηση, κι όμως τόσο ζωντανή, σαν να την είχε ζήσει μόλις πριν από λίγο καιρό. Η εικόνα ξεκαθάρισε και τότε είδε τη ψηλόλιγνη φιγούρα της… Είδε τη μάνα του να περπατά δίπλα του, να τον οδηγεί στο σχολείο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, κρατώντας τον σφιχτά από το χέρι.

Ηταν η μοναδική ευτυχισμένη εικόνα που θυμόταν από εκείνη. Τότε η μάνα του περνούσε μια σύντομη αναλαμπή ψυχικής υγείας, γεννώντας την ελπίδα στην καρδιά του και στην καρδιά του πατέρα του· έπειτα, επανήλθε στον παράδοξο κόσμο της.

Τόσες δεκαετίες είχαν περάσει από τότε, και όμως θυμόταν την κάθε αίσθηση, την κάθε λέξη της, τις ευχές και το όμορφο χαμόγελό της. Ο πόνος και η νοσταλγία, μπλεγμένα μαζί σε έναν κόμπο, στάθηκαν όπως πάντα στον λαιμό του φράζοντας ένα λυγμό. Θεέ, πώς είναι δυνατόν να τον διαφεντεύει τόσο το παρελθόν;

Ενα κέντρισμα στο στήθος τον επανέφερε στο σήμερα κι ο νους του έτρεξε στον γιο του. Προσπάθησε να θυμηθεί την πρώτη μέρα που συνόδευσε τον Παύλο στο σχολείο πριν από είκοσι πέντε περίπου χρόνια. Προσπάθησε πολύ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Απόλυτο κενό μνήμης! Κι όμως είναι βέβαιος πως τον είχε συνοδεύσει, όπως έκανε η μητέρα του πριν από εξήντα περίπου χρόνια. Η διαπίστωση αυτή τον έκανε να θέλει να κλάψει. Αλλά δεν μπόρεσε.

Η παλμική κίνηση του αστεριού έγινε εντονότερη, ώσπου δεν την άντεχε πια. Σηκώθηκε και έκλεισε το παράθυρο. Αν δεν το έκλεινε, εκείνη η ενοχλητική λάμψη δεν θα τον άφηνε να κοιμηθεί· δεν θα τον άφηνε στην ησυχία της μοναξιάς που επέλεξε για τον εαυτό του τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Οχι! Δεν ήθελε να πληγωθεί άλλο από τους ανθρώπους. Αρκετά είχε υποστεί· τον είχαν αλλάξει, τον πλήγωσαν βαθιά στον πυρήνα της ύπαρξής του. Ομως, γιατί όλες αυτές οι σκέψεις τον καταδίωκαν αδιάλειπτα; Εμοιαζαν να τον προγκίζουν να κάνει επιτέλους εκείνο το βήμα για να απαλλαγεί από το βάρος που πλάκωνε το στήθος του. Σαν να υπήρχε ένα χρέος που δεν είχε ακόμα εκπληρώσει, και είχε έλθει πια το πλήρωμα του χρόνου για να το τακτοποιήσει.

Σηκώθηκε πάλι, μόνο που αυτή τη φορά πήγε στο γραφείο του και άνοιξε τον υπολογιστή. Του φάνηκε αιώνας ώσπου να λάμψει εκτυφλωτικά η οθόνη μπροστά στα μάτια του. Μάρκαρε τα αποθηκευμένα μηνύματα και άνοιξε το δικό της. Δεν το είχε σβήσει ακόμα, αν και της είχε ανακοινώσει την απόφασή του. Το διάβασε πάλι -δεν θυμόταν πόσες φορές το είχε διαβάσει- παρότι η απόφαση που είχε πάρει ήταν αμετάκλητη. Ναι! Η υπόθεση είχε τελειώσει οριστικά, τελεία και παύλα! Αυτά τα πράγματα πρέπει να κόβονται με το μαχαίρι πριν είναι πολύ αργά, της είχε πει· και εκείνη, παρά το ατέλειωτο κλάμα και τις ικεσίες της, δεν κατάφερε να λιώσει τον σκληρό πυρήνα της καρδιάς του.

Στ’ αλήθεια, πόσο είχε παγώσει με τον καιρό! Είχε πάψει πια να πιστεύει σε οτιδήποτε, προπάντων στην αγάπη. Αλλωστε, ποιος ήταν αυτός που στα εξήντα του χρόνια θα έβρισκε την απόλυτη αφοσίωση, και μάλιστα στο πρόσωπο μιας νέας και όμορφης γυναίκας;

Λαχταρούσε ακόμα το κορμί της, είναι αλήθεια· την απαλή της σάρκα, το παιδιάστικο γέλιο της, το στόμα της, ειδικά αυτό, τα μάτια της έτσι όπως έλαμπαν στο μισοσκόταδο του δωματίου ενώ έκαναν έρωτα, αλλά και μετά, όταν κούρνιαζε ασάλευτη στην αγκαλιά του. Δεν είχε ξαναφιλήσει έτσι καμιά γυναίκα· καμιά δεν του είχε δοθεί ολοκληρωτικά, όπως εκείνη.

Κούνησε το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια του για να αποδιώξει την εικόνα που άρχιζε να ζωντανεύει, να αποκτά σάρκα και οστά. Οχι! δεν θα παραδινόταν στα τερτίπια της σάρκας. Εκείνος, που δέχτηκε αγόγγυστα τα αλλεπάλληλα χτυπήματα των ανθρώπων, προτιμούσε τη μοναξιά, το απόλυτο κενό, από μια ενδεχόμενη προδοσία…

Τι του είχε κάνει; Δε θυμόταν, εντούτοις ένιωθε πως ήθελε να την τιμωρήσει, να την εκδικηθεί. Τι ήθελε να ταράξει τα ήρεμα νερά του τα οποία χρόνια τώρα λίμναζαν στη στέρνα της αδράνειας και της συναισθηματικής αδιαφορίας που είχε επιλέξει για τον εαυτό του; Οχι, όχι! Επρεπε να είναι δυνατός, αυτή τη φορά, όφειλε να θωρακίσει τον εαυτό του, ενώ είναι καιρός ακόμα, πριν ακολουθήσει η προδοσία.

Πάντα προσπαθούσε να μη χαραμίζει την ανθρώπινη πλευρά του, αλλά οι άνθρωποι πάντα τον πρόδιδαν, οι κοντινοί του άνθρωποι περισσότερο από τους άλλους. Πρώτα η μάνα του, εξαιτίας του αρρωστημένου ψυχισμού της· έπειτα ο πατέρας του, όταν δεν άντεξε και έφυγε απροειδοποίητα από τη ζωή τους· και τέλος η γυναίκα του, που του αφαίρεσε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας στερώντας του το ίδιο του το παιδί όταν αυτό βρισκόταν ακόμα σε τρυφερή ηλικία, έτσι άδικα, απάνθρωπα, αδικαιολόγητα.

Η παγωνιά τον σκέπασε από τότε. Είχε γίνει δύσπιστος, στρυφνός, απόμακρος, μια ομιχλώδης ύπαρξη που προσπαθούσε συνεχώς να εχθρεύεται την αγάπη.

Ποια ήταν, λοιπόν, η Ελσα που εμφανίστηκε από το πουθενά και θρονιάστηκε έτσι στη ζωή του;. Δεν τη λυπήθηκε, ούτε όταν γονάτισε μπροστά του και τον ικέτευσε να μη την εγκαταλείψει. Τι του είχε κάνει; “Σε τι έφταιξα;” τον ρωτούσε ξανά και ξανά. Αλλά εκείνος πίστευε πως ήταν ξεκάθαρος μαζί της, ξεκάθαρος και δίκαιος, όταν της εξήγησε πως ήταν πολύ συχνά ένα φοβισμένο και απελπισμένο παιδί στο σώμα γυναίκας, κάτι που ήταν γι’ αυτόν δύσκολο, κάτι που τον κούρασε.

Αυτά της είχε προσάψει.

“Είναι αλήθεια ότι λόγω των πολλών αδιεξόδων που λειτούργησαν φθοροποιά στη σχέση μας φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…” κατέληξε ακαθόριστα.

Δεν της μίλησε για την ευτυχία που ένιωσε μαζί της όλον αυτό τον καιρό, για το κορμί του που έλιωνε πάνω στο δικό της, για τα μάτια που απόκτησαν ζωντάνια αφότου τα δικά της άραξαν σ’ αυτά για πρώτη φορά, για την αγάπη της που άγγιζε τα όρια της λατρείας. Αλλά όχι! Δε θα μπορούσε να το διακινδυνεύσει. Και καλώς έβαλε τέλος, πριν επέλθει το αναπότρεπτο.

Διαβάζοντας ξανά το παρακλητικό της μήνυμα, θυμήθηκε πάλι την πληγωμένη έκφρασή της, και ο κόμπος δέθηκε στο λαιμό του πιο σφιχτά. Αλλά και εκείνος δεν είχε πονέσει βαθιά τόσες φορές; Τόσες φορές! Στη σκέψη αυτή, έσμιξε τα φρύδια του, ύψωσε αργά το χέρι του και έπειτα, με την αποφασιστικότητα ενός δήμιου, το άφησε να πέσει πάνω στο πλήκτρο της αμετάκλητης απόρριψης. Ενα απλό τακ με το δείκτη, και το μήνυμα χάθηκε οριστικά.

“Αυτό ήταν! Τελεία και παύλα!” ψέλλισε ανακουφισμένος και γύρισε στο κρεβάτι του. Τώρα θα μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχος, απαλλαγμένος πια από το βάρος που τον πλάκωνε, ενώ σκεφτόταν ότι το μήνυμά της βαριανάσαινε εδώ και μέρες στη μνήμη του υπολογιστή και τη δική του. Καλύτερα αποστασιοποιημένος, μακριά από συναισθηματικές δεσμεύσεις, παρά πληγωμένος.

Αν δεν εμφανιζόταν η Ελσα στο δρόμο του, τώρα δε θα είχε να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους διλήμματα. Εκείνη φταίει, λοιπόν! Τι ήθελε να του ανατρέψει τη ζωή; Οχι! καλύτερα μόνος! Μόνος του ένιωθε ασφαλής. Τράβηξε την κουβέρτα και έκλεισε τα μάτια χωρίς ίχνος ενοχών. Επειτα, χωρίς να το καταλάβει έπιασε τον εαυτό του να ξεσπά σε ένα γοερό κλάμα, ατέλειωτο, λυτρωτικό, από εκείνα που ακολουθούν μία εκ βαθέων εξομολόγηση.

Δεν κατάλαβε πότε τον πήρε ο ύπνος, όταν στη σιγαλιά της νύχτας που τον τύλιγε σαν βαριά κουβέρτα άκουσε το κουδούνι του τηλεφώνου να χτυπά. Σηκώθηκε και με αργές κινήσεις βγήκε στο σαλόνι, σήκωσε το ακουστικό. Η φωνή του Παύλου αντήχησε ενθουσιώδης, σχεδόν λαχανιασμένη από την άλλη πλευρά.

“Πατέρα, να με συγχωρείς, αλλά δεν μπορούσα να περιμένω ως το πρωί…” ακολούθησε μια σύντομη παύση δισταγμού και έπειτα συνέχισε: “Γεννήσαμε, πατέρα! Η Αννα γέννησε κοριτσάκι. Βεβαίως, δε θα σε παρεξηγήσω αν δεν έλθεις να τη δεις, αλλά ένιωσα την ανάγκη να…”.

Δεν τον άκουγε πια, καθώς σαν από το πουθενά η εικόνα του Παύλου καταμεσής της σχολικής αυλής ανέτειλε μπροστά στα μάτια του – μικρός και τρομαγμένος, κρατώντας σφιχτά το στιβαρό χέρι του πατέρα του. Ενα παράξενο, διαχειμασμένο εδώ και χρόνια συναίσθημα τον πλημμύρισε ξαφνικά, και αμέσως άκουσε τον εαυτό του να λέει στον γιο του με εκείνη τη βραχνάδα που παλιότερα, πολύ παλιά, έβαφε τη φωνή του κάθε φορά που θαύμαζε κάποιο από τα κατορθώματα του γιου του.

“Ερχομαι, Παύλο! Ερχομαι αμέσως!”

-

Ολα τα πρωινά του κόσμου *
Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας και όλα τα πρωινά του κόσμου, για το αγόρι που μεγάλωσε στο διήγημα της Πέρσας Κουμούτση κι αφήνει πίσω του από τρόμο και έρωτα τη ζωή. Αλλά ποτέ πάλι δεν ξέρει κανείς…

*Σχόλιο της Ελένης Γκίκα πάνω στο κείμενο, ο πίνακας που συνοδεύει τη δημοσίευση είναι του Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Λέξεις που δαγκώνουν…

Μας αρέσει να καθόμαστε τις νύχτες να ταιριάζουμε τα γράμματα στη σειρά, σε αμέτρητες ακολουθίες. Μας αρέσει η μοναξιά, γιατί έχουμε για συντροφιά την έμπνευση. Μας αρέσει το διαδίκτυο, γιατί είναι ελεύθερο και αφήνει τις λέξεις να ταξιδεύουν. Έχουμε ιστορίες να σας πούμε, παραμύθια να διηγηθούμε κι είπαμε να μαζευτούμε παρέα να τις πούμε όλοι μαζί. Δεκαπέντε άνθρωποι, μια ντουζίνα και τρία διηγήματα…

Συναντηθήκαμε δημιουργικά – κι ας μην γνωριζόμαστε δια ζώσης οι περισσότεροι – και σας παρουσιάζουμε ένα συλλογικό ψηφιακό βιβλίο με μικρές ιστορίες. Ένα τόσο δα δείγμα γραφής μερικών αδιόρθωτων που επιμένουν να αντικρίζουν τον κόσμο αλλιώς μέσα από τη λογοτεχνία.

Το αφήνουμε ελεύθερο στα κύματα του διαδικτύου με την ελπίδα να διαβαστεί, να αγαπηθεί, να μοιραστεί…

Καλή σας ανάγνωση !

Υ.Γ. Θα ξανασυναντηθούμε…

Το πιο πάνω κείμενο βρίσκεται στην εισαγωγή του ψηφιακού βιβλίου “Δήγμα Γραφής” που έχω την τιμή να συμμετέχω. Μπορείτε να το βρείτε στον ιστοχώρο ελεύθερης ανάγνωσης βιβλίου openbook.gr

Στο βιβλίο συμμετέχουν οι:

Άκης Βαΐου | Σοφία Γκιούσου | Σοφία Δευτερίγου

Κατερίνα Θεριουδάκη | Θοδωρής Κούτρης

Ελένη Κοφτερού | Στέφανος Λίβος | Βασίλης Πουλημενάκος

Μαρία Ρογδάκη | Ελ Ρόι | Ελένη Σεμερτζίδου

Παναγιώτης Σιμιτσής | Νικόλας Σμυρνάκης

Γιάννης Φαρσάρης | Μιχάλης Χαραλαμπάκης

Η οργάνωση της έκδοσης του βιβλίου και η επιλογή των διηγηματογράφων ήταν του Γιάννη Φαρσάρη που έχει ήδη διανύσει συγγραφική πορεία στο χώρο του ελεύθερου ψηφιακού βιβλίου και του αξίζουν συγχαρητήρια για όλη του την προσπάθεια και τη συμμετοχική του σκέψη.

Μουσική -ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός

Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος

Ερμηνεία- Α’ εκτέλεση: Αικατερίνη Τεμπέλη

Ηχοληψία: Studio Praxis

Mάιος 2011

-

Κάνε ακόμα μια φορά

το πρώτο βήμα

απόψε γίνε θάλασσα

στα πέλαγά σου το νησί

θα ‘μαι και θα ‘σαι κύμα

-

Έλα μια τελευταία βραδιά

στο όνειρό μου

απόψε γίνε σύννεφο

στον ουρανό μου το φιλί

το πρώτο το στερνό μου

-

Δως μου ακόμα μια γουλιά

από το ψέμα

απόψε γίνε χρώματα

στον έρωτά μου το λαδί

το άλικο στο αίμα

Στο τραγούδι συμμετέχει παίζοντας ηλεκτρική κιθάρα και μπάσσο ο Κώστας Παρίσσης από τα Υπόγεια Ρεύματα και τον ευχαριστούμε ιδιαιτέρως.  Για τη συνολική προσπάθειά μας έχει γράψει το όμορφο κείμενο “Μαζί τους” η καλή φίλη και συνεργάτης μου Κατερίνα Τεμπέλη στο μπλογκ της. Όλα μας τα τραγούδια είναι demo εγγραφές.

Το “Απόψε γίνε θάλασσα” είναι -κατά σειρά ηχογράφησης- η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μας στο Φεστιβάλ Τραγουδιού “Μουσική  Άμιλλα 2011“, που ξεκινάει σε λίγες μέρες το διαγωνιστικό του μέρος. Τα τραγούδια  θα ακουστούν σε περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στα οποία θα γίνουν και ψηφοφορίες για την ανάδειξη των καλύτερων.

Πρέπει να πω ευχαριστώ σε όλους και όλες σας για την εκτίμηση και τη συμπάθειά σας όλα αυτά τα χρόνια που γράφω και δημοσιεύω στίχους. Το “Απόψε γίνε θάλασσα” σαν στίχος είχε δημοσιευτεί στο “get a life” τον Δεκέμβρη του 2007 ελαφρά διαφορετικό με τίτλο “Γίνε“.  Κι ένα ακόμα  ευχαριστώ στον Παναγιώτη Λιανό και την Κατερίνα Τεμπέλη που βρήκαν λόγο και αιτία και τους ζωντάνεψαν σε μια εποχή δύσκολη για όλους μας.

Μες στο πακέτο μου
γυρίζεις πάλι
κι απ΄ τα τσιγάρα μου
καπνό σκορπάς.
Η απουσία σου
μ΄ έχει τρελάνει.
Εγώ σταυρώνομαι
κι εσύ γελάς.

Στα φώτα κρύβομαι
σ’ ήχους τυλίγομαι
η νύχτα έρχεται
κι εσύ απών.
Λέω τραγούδια σου
παλιά καινούργια σου
τι κι αν δεν σ’ έχω
πάντα παρών.

Βαθιά στο σώμα μου
ξανά κοιμάσαι
μα στα σεντόνια μου
δεν είν’ κανείς.
Με αδιέξοδα
αυταπατάσαι
και τις κινήσεις σου
δεν εξηγείς.

Στα φώτα κρύβομαι
σ’ ήχους τυλίγομαι
η νύχτα έρχεται
κι εσύ απών.
Λέω τραγούδια σου
παλιά καινούργια σου
τι κι αν δεν σ’ έχω
πάντα παρών.

* Συμμετέχει παίζοντας ηλεκτρική κιθάρα ο Κώστας Παρίσης (Υπόγεια Ρεύματα)

* Για το τραγούδι αυτό αλλά και συνολικά για τη συνεργασία μας, έχει κάνει ανάρτηση η Κατερίνα Τεμπέλη εδώ.