Είμαι: Πολ. Μηχανικός (Τ.Ε.)
Γεννήθηκα: 24/5/1967 στη Λευκωσία
Ζώδιο: Δίδυμος
Μένω: Χαλκίδα
Ιδιαίτερη πατρίδα: Γύθειο
Ενδιαφέροντα: Διάβασμα, γράψιμο, μουσική, τέχνες, αστρονομία, γεωγραφία, γλώσσες, αθλητικά, πολιτική, επικοινωνία
Για μένα: Έχω υποχρεώσεις, ευαισθησίες, ανησυχίες, ανίες και μανίες. Απεχθάνομαι τη συμφεροντολογία, το ψέμα και τους κάθε είδους συμβιβασμούς. Λατρεύω το ελεύθερο πνεύμα, τον αυθορμητισμό, το πηγαίο αίσθημα, τη ζωή.
Ακούω: Χατζηγιάννη, Κότσιρα, Ιωαννίδη, Θαλασσινό, Πλιάτσικα, Ρέμο, Καζούλη, Αλεξίου, Χατζή, Τερζή, Κραουνάκη, Σπανουδάκη, Ρεμπούτσικα
Αγαπημένο Τραγούδι: Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές (Θεοδωρίδου-Ρεμπούτσικα)
Αγαπημένη Ταινία: Πολίτικη Κουζίνα
Συγγραφέας: Αντώνης Σαμαράκης
Συνθέτης: Μάνος Χατζηδάκις
Επικοινωνία: vasilis67@gmail.com
Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές
Στίχοι: Τάσος Μπουλμέτης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Θεοδωρίδου
Πες μου τι ζητάς στους σταθμούς που αγάπησες
ό,τι κι αν σου πουν οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά
Αν δεν προδωθείς απ’ τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής
-
Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές ανάψανε φωτιές
αχ μην κλαις
-
Αν χαθείς ξανά στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά
Βάλσαμο γλυκό
Θα ‘μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ το μελάνι της πορείας σου να πιω
Μαρία μου, κάνεις και ποδαρικό στο ¨προφίλ¨ μου. Το τραγούδι με έχει κερδίσει. Χαίρομαι που έχουμε κοινά ακούσματα.
Αυτο το τραγουδι ειναι απο τα πολυ αγαπημένα μου..
Καθε φορα που το ακουγα και το τραγουδουσα έκλαιγα.. Η αληθεια ειναι πως εχω καιρό να το τραγουδήσω ξανά..
Να σαι καλά Αννούλα. Είδες πόσα κοινά μπορείς να βρεις μαζεμένα; Έτσι είναι και η ζωή. Καλή συνέχεια και στη δική σου ζωή
Δίδυμος! Το ίδιο και εγώ! Και στη ζωή και στο ζώδιο! 1 Ιουνίου!
Τι να πω για την Πολίτικη Κουζίνα… Η καλύτερη ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου! Το σαουντρακ το εχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές και στη δουλειά μου… Καλή συνέχεια διδυμάκι.
Λατρεμένο τραγουδι και με ιδιαιτερες αναμνήσεις..
Μαράκι μου και με μένα το ίδιο συμβαίνει..
Εντυπωσιακά κοινά ενδιαφέροντα και γούστα. Την Πολίτικη Κουζίνα την έχω δει πάνω απο 10 φορές, την έχω προβάλει σε κινηματογράφους στο εξωτερικό (όπου σπουδάζω), την έχω μεταφράσει ολόκληρη προφορικά (με pause/play) σε φίλους μου μη-Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων και Τούρκων) και έχω μάθει όλες τις ατάκες απ’ έξω. Κι όμως, όταν την βλέπω ΠΑΝΤΑ δακρύζω στην ίδια σκηνή. Στον αποχωρισμό Φάνη-παππού στο τρένο. Πάντα. “Φοβάμαι τους ανθρώπους που φορούν στολές, αστυνόμους, πυροσβέστες… Όμως πιο πολύ φοβάμαι τους τελωνιακούς. Την μέρα εκείνη οι τελωνιακοί σημάδευαν τη ζωή μας με μια κιμωλία (…) Όμως η Ελλάδα δεν ήταν όπως την είχαμε στο μυαλό μας. Γιατί οι Τούρκοι μας έδιωξαν σαν Έλληνες, και οι Έλληνες… μας δέχτηκαν σαν Τούρκους”
Φίλε μου αριστοφάνη, καλώς ήρθες. Και χαίρομαι που ταιριάζουν τα γούστα μας. Εμένα με συγκίνησε όλη η ταινία αλλά οι στιγμές του αποχωρισμού στο τρένο ήταν κορυφαίες. Για μένα είναι ότι καλύτερο έχει γυριστεί σε ελληνική ταινία. Και η μουσική της Ρεμπούτσικα το κάτι άλλο. Εχω γράψει και ένα ποστ για την ταινία το “Tamam”. Aν θέλεις δες το. Να είσαι καλά
Με αρέσει πολύ η αλλαγή που έκανες στο skin!
Καλημέρες!!!!
Καλημέρα Μαρία σε ευχαριστώ γλυκειά μου. Και μένα μου άρεσε το Μarja που έχεις στο νικ.. Φιλιά
“Le poème est dédié”
σημαίνει το ποίημα είναι αφιερωμένο.
Γαλλικά δεν θέλατε να μάθετε;;
υγ. είχε σχεδόν ετοιμαστεί και πεζό αλλά το κρτάμε προς εμπλουτισμόν προκειμένου να αναρτηθεί ως δώρο στις 24/5
Κατάλαβα ότι ήταν “επηρεασμένο”. Το “ευχαριστώ” είναι μάλλον λίγο. Θέλουμε να μάθουμε Γαλλικά και ήδη μαθαίνουμε. Από την πιο γλυκειά δασκάλα. Φιλιά
Χαίρομαι που βρίσκω ακόμη έναν να απεχθάνεται και να χαίρεται τα ίδια πράγματα… Ξέρεις Βασίλη σπανίζουμε…
Όσον αφορά το τραγούδι και δικό μου αγαπημένο από τα λίγα…
Keep walking…
Να σαι καλά PALAVE και καλώς ώρισες. Χαίρομαι που έχουμε παρόμοια χαρακτηριστικά. Τα λέμε
Και συ διδυμάκι; Τα γεννέθλια μας είναι λίγότερο απο βδομάδα κοντά
Να ΄μαστε καλά ως τότε Βιργινία μου να τα γιορτάσουμε μαζί
Υγεία πρώτα απο ολα…βέβαια πιο κοντά είναι οι γιορτές μου,παρά τα γεννέθλια..χιχιχι
Οι γιορτή σου Βιργινίτσα είναι στις 21-11 αν έχω …ενημερωθεί καλά και είναι και το πραγματικό σου όνομα δηλαδή. Τώρα όπου να ‘ναι. Ετοίμασε το πάρτυ…
Χαιρω πολυ Βασιλη που σε γνωριζω καλυτερα…
παρεπιπτοντως τελεια επιλογη τραγουδιου….
Κι εγώ χαίρομαι καλή μου θάλασσα. Σε ευχαριστώ
Οχι,δεν είναι τότε..σαν Βαρβάρα γιορτάζω 4-12 και σαν Βιργινία 25-3
Θα τον απολύσω το ρουφιάνο μου στο εορτολόγιο του google.ig.
Αφού έχεις δυο γιορτές ακόμα καλύτερα . Και η μια της Βαρβάρας κοντοζυγώνει
Να τον απολύσεις
Θα πάρει πόδι, δεν το συζητάω
Καλώς σε βρίσκω και στο δικό σου μπλογκ!
Καλώς ήρθες αστροπελέκι. Τι να σε κεράσω; Έχω φρεσκοστιμμένο χυμό πορτοκαλιού.
Πολύ όμορφο στέκι… Θα περνάω για φρέσκους χυνούς πορτοκαλιού…
Να περνάς να τα λέμε στο “στέκι” μανιτάρι του βουνού
Πάντα χαίρομαι όταν ανακαλύπτω ανθρώπους όπως εσένα, με το δικό σου χάρισμα. Είναι ωραίο να ξεφεύγεις μέσα από τις ιστορίες αληθινές ή οχι. Θα περνάω συχνα, καλή συνέχεια.
Καλώς ώρισες και να περνάς ΜΕΣΣΟΥΑ να τα λέμε. Σ’ ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου. Ακριβώς αυτό κάνω με το γράψιμο. Ξεφεύγω.
Γεια σου Βασίλη, είσαι κι εσύ μανιατάκι , όπως κι εγώ .Πολύ χαίρομαι .Εγώ είμαι από την Χαριά , ένα χωρίο δίπλα στην Αρεόπολη . Δηλαδή ο πατέρας μου.Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη .Αλλά μέσα μου νιώθω μανιάτισσα .Σήμερα έχω ένα post για τους πειρατές προγόνους μας .Ρίξτο μια ματιά.Και βέβαια το βιβλίο μου το μεγάλο Αλγέρι είναι για την οικογενειακή μας βεντέτα στη Μάνη εξαιτίας της οποίας βρεθήκαμε στην Βόρεια Ελλάδα
@ Κατερίνα Καριζώνη καλησπέρα. Είναι μεγάλη τιμή για μένα που με επισκέπτεσαι στο μπλογκ μου και σαν η Κατερίνα Καριζώνη η συγγραφέας και σαν η Κατερίνα η μανιάτισσα.
Το Μεγάλο Αλγέρι είναι το βιβλίο που διαβαζω αυτή την εποχή και φυσικά έχω ενθουσιαστεί και με τους ήρωες σου τον Τζανέτο και την Όλγα. Δεν ήξερα όμως ότι είναι από προσωπικά βιώματα και αυτό κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την ανάγνωση. Εγώ είμαι από το Γύθειο ενώ η καταγωγή του πατέρα μου από το Σκαμνάκι λίγο πιο μέσα. Δεν έχω γεννηθεί εκεί αλλά κάθε καλοκαίρι από παιδί κατεβαίνω και παίρνω ανάσα μανιάτικη. Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι αναφέρεσαι σε μια εποχή 100 χρόνια πριν μου φαίνονται πολύ οικεία όλα αυτά που γράφεις, οι σπηλιές, τα ψαρέματα, το Λιμένι που είναι το αγαπημένο μου μέρος, αλλά φυσικά και η σκληρότητα του τοπίου και των ανθρώπων. Θα διαβάσω το νέο σου ποστ με ενδιαφέρον και θα “ξαναδιαβάσω” το βιβλίο σου με άλλη ματιά. Θα τα λέμε συχνά.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΒΑΣΙΛΗ.ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΣΟΥ.ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΠΠΟΥΛΑ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΛΙΜΕΝΑ.ΕΣΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΟ ΓΥΘΕΙΟ;ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΕΓΩ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ.TO MAIL ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ vassilisman1982@yahoo.gr
@ Καλημέρα Βασίλη. Χαίρομαι που σε συναντώ στο μπλογκ. Πηγαίνω κάθε χρόνο στο Γύθειο. Φέτος θα αργήσω λίγο, την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου με βλέπω εκεί. Να είσαι καλά και καλό καλοκαίρι.
Γεια σου, Βασίλη. Μου αρέσει πολύ το τραγούδι που έχεις εκεί, πολύ συγκινητικό πράγματι. Κάθε φορά που το ακούω μου παίρνει μακριά την ένταση και με γεμίζει ηρεμία. Όσο για την Πολίτικη Κουζίνα, είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει γενικώς.
Χαίρομαι που ανακαλύπτω την καλλιτεχνική φύση σου, η οποία ομολογώ είναι του γούστου μου. Κρατάει καλά τις ισορροπίες με το τεχνικό σου επάγγελμα. Μπράβο, συνέχισε έτσι.
@ Kαλημέρα σου ..romantics και να είσαι καλά. Κι εγω κάπως έτσι είμαι με αυτό το τραγούδι και την ταινία. Χαίρομαι που έγινε μια πολύ καλή ταινία ελληνικής παραγωγής σε δύσκολη εποχή για τον ελληνικό κινηματογράφο. Σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια… Πολλά φιλιά
χαίρω πολύ για την γνωριμία Βασίλη…!
@ Κι εγω χαίρομαι που γνωριστήκαμε μοναχικό αστέρι. Μέσα στα μπλογκς πολλές φορές γνωρίζεις κόσμο με παρόμοια σκέψη και συναισθηματισμό και αυτό είναι εντυπωσιακό. Καλό σου βράδυ
οχι ρε συ Βασίλη…σε πέτυχα τυχαία σε σχόλιο στη Νιόβη και μπήκα στο μπλόγκ σου….Που να το φανταστώ ότι έχει και άλλα πορτοκάλια ο μπαξές!!! Θα το έκανα μανταρίνι….
Τώρα είναι αργα…..Πειράζει;…δεν πειράζει…
@ Kallinaki, καλώς την πορτοκαλίνα.. δεν πειράζει που είσαι κι εσύ πορτοκάλι.. Έτσι θα βελτιώσουμε την παραγωγή.. χεχε! Εγω σε κάθε ένα καινούργιο επισκέτη κερνάω φρεσκοστιμένο πορτοκαλοχυμό και πορτοκαλόπιτα, (έχουμε και συνταγη από τις καλές) μετά ξέρει τα κατατόπια και κερνιέται μόνος του. Καλώς ήρθες λοιπόν
Γειά σου Βασίλη καλώς σε βρήκα ξέρεις εγώ τα πορτοκάλια τα πουλάω με το κιλό και είναι και κρητικά φιλάκια όλα τέλεια τα μελέτησα όλα τα λέμε παντα τέτοια να πρωτεύεις Geisa
@ Καλώς ήρθες Geisa…Επεσες σε εποχή που τα πορτοκάλια μας είναι αρκετά ζουμερά, ελπίζω να μη με πουλήσεις κι εμένα μαζί με τα άλλα
… Κερνάμε ένα ποτήρι χυμό και γλυκειά πορτοκαλόπιτα, Αφου σου άρεσαν όσα πορτοκάλια διάβασες, μείνε στην παρέα. Φιλιά πολλά καλό σου βράδυ
Καλησπέρα.
τυχαία περιπλανηθηκα σε αυτό το blog….και άρχισα να ταξιδεύω, να ταξιδεύω. Τηλέφωνα χτυπούσαν, κόσμος περνούσε στο γραφείο, εγώ ταξίδευα…ένα με τις λέξεις, τις εικόνες, τους στίχους, τα χρώματα, τις μουσικές..
αγγιξα κομμάτια του εαυτού μου μέσα εδώ…ψηλάφισα αισθησεις, διαδρομές.
Τα λόγια είναι λίγα.
Γράφεις υπέροχα. Με την ψυχη, και με το σώμα ακόμα κάποιες φορές. Αυτό ένιωσα….
Ευχαριστώ.
@ Καλησπέρα Δέσποινα. Καλώς ήρθες. Από τα πιο αυθόρμητα και γλυκά σχόλια που είχα. Σε κάτι τέτοια είναι δύσκολο να απαντήσω, με συγκινείς, εγώ ευχαριστώ. Μακάρι να βρείς εδώ τις πιο όμορφες από τις διαδρομές της ψυχής σου. Φιλιά πολλά και καλό βράδυ
Στην Λευκωσία του 1967 τα μαιευτήρια μετριούνταν στα δάκτυλα του ενός χεριού. Επειδή συμβαίνει να έχω γεννηθεί στη Λευκωσία στις …24/5/1967 (!) θα ήταν πολύ πιθανό, τα χέρια που μας πρωτο-άγγιξαν σε τούτο τον κόσμο, να ήταν τα ίδια, με διαφορά ολίγων λεπτών. Κλινική δρ.Ταλιαδώρου, ήταν, στις 19:30 ημέρα Τετάρτη.
Πολλές οι συμπτώσεις, αν σκεφθεί κανείς ότι και εγώ διαμένω μόνιμα Ελλάδα.
Α, ναι: Είμαι και εγώ Μηχανικός. Μηχανολόγος Μηχανικός.
Καλό ε?
ΥΓ. Πολύ ωραίο blog. Συνέχισε.
Nα σαι καλά φίλε Πάρη που πέρασες… Εγώ μάλλον γεννηθηκα σε δημόσιο μαιευτήριο στη Λευκωσία τότε..Και το νοσοκομείο αυτό βρέθηκε μετά ακριβώς πάνω στην πράσινη γραμμή.Γεννήθηκα πρωι στις 7 απ ότι ξέρω.. Όταν ξαναπήγα το 1977 ήμουν 10 χρονών και το είδα… η μια του πλευρά είχε ακόμα σημάδια από τις σφαίρες. Αλλά η σύμπτωση και με το επάγγελμα είναι μεγάλη..Αισθάνομαι μισός Κύπριος λόγω της γέννησης εκεί και της διαμονής μετά παρότι είμαι από γονείς Ελλαδίτες.. Θέλω κάποια στιγμή να ξαναπάω, έμενα τη δεύτερη φορά σε ενα χωριό Κλήρου το έλεγαν αλλά και στη Λευκωσία στην περιοχή της Ακρόπολης.. τελείωσα το δημοτικό μάλιστα εκεί. Πιστευω να τα ξέρεις τα μέρη..
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια… Να τα λέμε συχνά, καλό καλοκαίρι!
Διαβαζω πολυ καιρο τωρα τη σελιδα σου και απλα ηθελα να ξερεις πως εδω μεσα εχω βρει απαγκειο.Καθε σκληρη καθημερινοτητα αγνοειται προσωρινα οταν κοιτω τις γραφες σου.Νασαι παντα καλα.
Μαρία μου, καλώς ήρθες, έχεις και το αγαπημένο μου όνομα, αν και απ ότι καταλαβαίνω είσαι φίλη από καιρό! Χαίρομαι που είναι πολύτιμες κάποιες λέξεις μου. Αυτος που λες είναι ο στόχος. Φιλιά πολλά, σε ευχαριστώ, να είσαι κι εσύ καλά!