204.jpg

Έκανα blog. Γιατί η ζωή είναι μπροστά

Έπρεπε να γνωρίσω τώρα περισσότερο από ποτέ

Σε κάποια γειτονιά της Ελλάδας

Ανθρώπους να σχεδιάζουν το μέλλον

Παιδιά να ερωτεύονται

Σπίτια γεμάτα από ζωή και ευτυχία

Έπρεπε να γνωρίσω την επαφή και την ολοκλήρωση

Στ΄αδέλφια μας και στα παιδιά μας

Έκανα blog. Γιατί δεν άντεξα την υποκρισία

Έπρεπε να δω το μεσημέρι, για άλλο ένα μεσημέρι

Σε κάποια γειτονιά της Βαγδάτης

Ανθρώπους να ανατινάσσονται

Παιδιά να μένουν ανάπηρα

Σπίτια ρημαγμένα

Έπρεπε να δω τον τρόμο και την απελπισία

Στ΄αδέλφια μας και στα παιδιά μας

Έκανα blog. Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται

Έπρεπε να μιλήσω αυτή τη μέρα και την επόμενη μέρα

Σε κάποια γειτονιά του πλανήτη

Σε ανθρώπους που προβληματίζονται

Σε παιδιά που τα έχουν όλα

Σε καλοφτιαγμένα σπίτια

Έπρεπε να μιλήσω για αγάπη και ελπίδα

Στ’ αδέλφια μας και στα παιδιά μας

Έκανα το  blog. Γιατί την ίδια ώρα

Πέρα από τον ωκεανό

Μια κουτσουλιά από ένα πουλί

Έπεσε στο μανίκι του

Κι εκείνος τη σκούπισε με μιας

Με το καθαρό του χέρι

Και καθάρισε

Ίσως ό,τι πιο ειρηνικό, ότι πιο καθαρό

Είχε πάνω του

Έπρεπε να γνωρίσω για να αγαπήσω

Έπρεπε να δω για να εξοργιστώ

Έπρεπε να μιλήσω για να κάνω κάτι

Όφειλα να κάνω blog

Advertisements