250px-waterhouse-diogenes.jpg

Μία από τις πιο cult φιγούρες που  εμφανίστηκαν στην αρχαιότητα, ήταν ο Διογένης από την Σινώπη. Υπήρξε ένας από τους λεγόμενους κυνικούς φιλόσοφους, γιατί ο λόγος του και η ζωή του υπερέβαινε τον καθωσπρεπισμό και την συμβατικότητα της κοινωνίας της εποχής του.

Είναι γνωστό ότι ζούσε σε ένα πιθάρι, το οποίο διαρκώς μετέφερε σε μια προσπάθεια να μιλήσει με τον κόσμο στη γλώσσα της αλήθειας, πάντα μέσα από την άποψή του. Θεωρούσε τον εαυτό του κοσμοπολίτη. Το μόνο περιουσιακό στοιχείο ήταν το πιθάρι και ο μανδύας που φορούσε. Τρεφόταν με δωρεές από θαυμαστές του. Έμεινε ιστορική η φράση που είπε στον Μ. Αλέξανδρο, όταν εκείνος τον ρώτησε αν είχε να του ζητήσει κάποια χάρη: «Μη μου αφαιρείς αυτό που δεν μπορείς να μου δώσεις»,  εννοώντας ότι το σώμα του, έκρυβε τον ήλιο.

Ήταν ρομαντικός λοιπόν ο Διογένης; Δεν ξέρω. Πάντως για κείνον ο ήλιος και το φεγγάρι ήταν απαραίτητα στοιχεία για να ζήσει, όπως και η ανάγκη ν΄ανακαλύψει τους ανθρώπους.

Περισσότερο απ’ όλες του τις κινήσεις, με εντυπωσίασε η απόφασή του να μην ξαναπιεί νερό στο πήλινο ποτήρι του, όταν είδε ένα παιδί να πίνει στη χούφτα.  Ήταν λοιπόν και ευαίσθητος και φίλος των παιδιών ο Διογένης;

Κι όμως αυτός ο άνθρωπος  που έζησε, δεν ήταν παραμύθι, με τόσο ωραία ιδανικά, με τόσο καθαρές και σημαντικές αξίες, τη σημερινή εποχή δεν τον θυμάται κανείς. Θα έπρεπε ίσως ένας πολιτικός να ξεκινάει τους λόγους του και ένα κόμμα την ιδρυτική του διακήρυξη με κάτι από τη ζωή του Διογένη. Γιατί δεν το κάνουν; Ρητορικό το ερώτημα.

Παραγκωνισμένος και σήμερα 2.500 χρόνια μετά, σα να φοβάται η σύγχρονη συμβατή πραγματικότητα να προσεγγίσει την αλήθεια του, την γυμνή αλήθεια. Ο λόγος του Διογένη ακόμα και σήμερα βλέπει πιο μακριά, ο δε σύγχρονος πολίτης ζει στο πιθάρι, στο βαρέλι μιας απερίγραπτα κενής ματαιοδοξίας.

Στο club των blogger, ανακαλύπτεις  τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Ότι και τα blogs κομμάτι της πραγματικότητάς μας είναι. Διαπιστώνεις  πόσο ψηλά ή πόσο χαμηλά μπορείς να βρεθείς αν είσαι ή όχι προσαρμοσμένος και δοσμένος σε ιδιοτελείς λογικές.  Πόσο εύκολο είναι να σε παρασύρει σε ατραπούς που δεν θα μπορείς εύκολα να διαχειριστείς και εκεί που ήθελες μόνο να επικοινωνήσεις, τελικά να βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σε ταπεινά μικροσυμφέροντα και με μικροφιλοδοξίες να παίζεις παιχνίδια και πολιτικές άλλων. Να χρησιμοποιούν το μυαλό σου.

Σε μια φάση ανείπωτης ανίας από την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα μου, έκανα την κοπιώδη κίνηση να αναρωτηθώ τι θα έκανε ο Διογένης αν ζούσε σήμερα; Σίγουρα θα τον πλησίαζε κάποιος σύγχρονος Μεγαλέξανδρος και θα του έλεγε: «Έχουμε 2007. Τι κάθεσαι μέσα στο πιθάρι; Επικοινώνησε σύγχρονα. Άνοιξε ένα blog. Απλό είναι.»  Τι θα απαντούσε ο Διογένης;

Μπροστά στην απογοήτευση από την πιθανότητα, πίσω από ένα ωραίο κείμενο να παίζονται λεφτά, επιχειρήσεις και ανταγωνισμοί, φαντάζομαι ότι και ο σύγχρονος Διογένης πάλι σε πιθάρι θα την έβγαζε.  Άν άνοιγε blog θα πόσταρε μια -δυό φορές το μήνα. Και όλο το άλλο διάστημα από το laptop στο βαρέλι του θα σέρφαρε στο διαδίκτυο, θα περιφερόταν στα blogs με το φανάρι του και θα έψαχνε για ανθρώπους.  Και όταν τους έβρισκε θα έγραφε κόμεντ, θα άφηνε το στίγμα του και θα έκανε λινκ σε ότι θα ήθελε να ακουστεί περισσότερο. Θα έπαιζε στο παιχνίδι ελπίζοντας σε ένα καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο.

Ο Διογένης πέθανε σε μεγάλη ηλικία σχετικά με την εποχή και τη ζωή που έκανε (περίπου 80 ετών), το 323 π.χ. στην Κόρινθο. Οι Κορίνθιοι τον κήδεψαν με τις μεγαλύτερες  τιμές της εποχής  και στο τάφο του έκαναν μια επιτύμβια στήλη στην κορυφή της οποίας φιλοτέχνησαν ένα σκύλο από μάρμαρο Πάρου.

Είναι καλό να έχεις πρότυπα. Όχι για να τους μοιάσεις. Ούτε για να τους αγιοποιήσεις. Αλλά για να ανεβάσεις τον πήχυ σου, να βρεις τον εαυτό σου και τις αντιστάσεις σου.