016.jpg 

Κοίτα να δεις.  Εγώ το πήρα απόφαση. Φέτος το καλοκαίρι θα σπάσω πλάκα. Θα περάσω καλά. Δεν καταλαβαίνω ούτε από όρια, ούτε από τίποτα.

Ο ήλιος καίει κι εγώ θα βγάλω την κορμάρα μου στην παραλία. Τι; Δεν κατάλαβα. Τι θα πει δεν είναι κουβέντες αυτές για άντρα. Τη σημερινή εποχή;  Εξάλλου παιδί μου, το παν στη ζωή είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Ποιά θάλασσα και ποιό μπάνιο; Η παραλία είναι όλα τα λεφτά.

Έβαλα ζελεδάκι στο μαλλί, για να κρύψω και το ξέφωτο στη σέντρα, γυαλάκι Ρέυμπαν 80’s από τα μεγάλα, για να παίζει και το μάτι κι έφυγα για αμμουδιές. Σόλο φυσικά γιατί παρέα βρίσκω. Με σώμα εφάμιλλο Γιάννη Δρυμωνάκου και Άρη Γρηγοριάδη, δεν λέει για λάθη.

Αφήνω λοιπόν ομπρέλα και πετσέτα, περισσότερο για να ορίσω τη μικρή περιοχή. Το ψαροντούφεκο να προεξέχει έτσι στο άσχετο καθότι λάτρης του βυθού, τα βατραχοπέδιλα τελείως περιττά αλλά κάνουν αίσθηση. Αυτό είναι απλώς η αρχή.

Ο χώρος μου είναι στο κέντρο μιας ζουμερής γυναικοθάλασσας. Βγάζω αργά και προσεκτικά τη φανέλα ούτως ώστε να δημιουργήσω αγωνία και για να αυξήσω τη διάρκεια εντοπισμού μου. Κατεβάζω το σορτσάκι με τρόπο ώστε να γυρίσει το πόδι και να γράψουν οι νέοι μου γαμπίσιοι μύες.

Βλέπεις ένα χρόνο γυμναστήριο αυτούς πάλευα.  Και πλακωνόμουν και στις βιταμίνες και στην υγιεινή διατροφή. Γι αυτό το καλοκαίρι. Για την παραλία.

Το μαγιώ μου κλασσικό λευκό για να κοντράρει με το σοκολατί. Από τα μικρά για να φαίνεται πλούσιο το εσωτερικό. Μεταξύ μας, παραμύθι. Κόλπο του σκηνοθέτη. Παιχνίδι του ματιού είναι.

Βάζω λάδι με υψηλό δείκτη, που είναι ουσιαστικά άχρηστο, αφού το σολάριουμ έκανε καλή δουλειά. Γουστάρω όμως λαδωμένο σώμα. Αποτελεί και το δασύτριχο στήθος μου (greek lover style) παρελθόν, καθότι τα γραμμωμένα κορμιά προϋποθέτουν λέιζερ.

Κάνω την πατροπαράδοτη βόλτα ένθεν κακείθεν της ομπρέλας και φροντίζω να δίνω στόχο. Το μάτι παίζει κομματάκι αλλοίθωρα καθώς αναγκάζομαι να προσέχω και τα βότσαλα που είναι ελαφρώς κοφτερά τα άτιμα.

Βήμα αργό και επιτηδευμένο για να γεμίσω τους καθρέφτες του γυναικείου πληθυσμού, αλλά πιο πολύ γιατί καίει η άμμος. Δεν θα με χάλαγε να δω και τον φίλο μου τον Σπύρο να παίξουμε ρακέτες ή βόλευ. Να κινηθούν και με το ρεβέρ τα ποντίκια και να γυαλίσουν με το σερβίς οι φέτες.

Δεν ήρθε σήμερα. Πάντως έχω γεμίσει από γυναικεία βλέμματα. Καλά δεν παίζομαι, έτσι; Τώρα από θαυμασμό είναι, από οίκτο είναι, δεν ξέρω.

Ώπα! Εδώ είμαστε. Ζουμάρω σ’  ένα παιδί όνειρο, να σηκώνεται, να βγάζει το μπλουζάκι, να εμφανίζει ένα σπάνιας ομορφιάς στήθος και να ψάχνεται για αναπτήρα. Βλαστημάω για πρώτη φορά την ώρα και τη στιγμή που έκοψα το τσιγάρο.

Πλησιάζω με τρόπο, φουσκώνοντας στήθος κατά τα ειωθότα. Όχι ότι το έχω ανάγκη, αλλά λέμε τώρα. Μου χαμογελάει.

-Έχετε φωτιά; μου λέει.
(Όχι ρε πούστη μου, αυτό βρήκε να ρωτήσει;)  Το προσπερνώ διότι έμπειρος.

-Όχι. Το ονοματάκι σου;

– Κέλυ.

-Κέλυ! Υπέροχο όνομα.  Από που βγαίνει το Κέλυ, Κέλυ;

-Απ’ το Βαγγέλη,  Βαγγέλη!,  μου απαντάει μπάσα, αλλά με το ίδιο ακομπλεξάριστο χαμόγελο, εγώ κόκκαλο, χαιρετώ ευγενικά, μαζεύω τα κομμάτια μου κι απομακρύνομαι με ελαφρά.

Μη γελάς. Σήμερα η πλαστική χειρουργική κάνει θαύματα. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έπεσα στην περίπτωση (μία στις χίλιες)  και ότι στην επόμενη θα έβρισκα κέντρο που κανονικά έπρεπε ήδη να είχα βρει.

Πριν ακόμα καλά καλά συνέλθω, ένας τύπος με γυαλί στο στυλ το λαδωμένο το δικό μου σε μια πουά ομπρέλα, μού κάνει νόημα με το δάχτυλο. Φαντάζομαι ότι θα είναι κάποιος φίλος. Πλησιάζω κοντά και τον ακούω να μου λέει συνθηματικά: 

» Ο ήλιος καίει για μας τους gay! »

Για πότε βρέθηκα με βουτιά στη θάλασσα δεν περιγράφεται. Σφαίρα σου λέω. Σφαίρα, γαμώ το γυμναστήριό μου μέσα.

(στη φωτό ο Βαγγέλης  Βαγγέλης)

Advertisements