400.jpg

Πράξη δεύτερη

Έχεις τα δικά σου. Έχεις και τον συνάδελφο να θέλει καλά και ντε να ανοίξει τις γρίλιες από το παράθυρο. Δέκα χρόνια του εξηγείς ότι αυτό που κάνει, σου γυαλίζει την οθόνη. Όταν βρέχει ή έχει συννεφιά, εντάξει. Αλλά ειδικά σήμερα όχι.

Προσπαθείς να κάνεις σχέδιο και δεν σου προκύπτει. Θες να την πάρεις τηλέφωνο να της πεις ότι την αγαπάς, να την ξυπνήσεις με μια γλυκειά καλημέρα. Πάλι δεν σου προκύπτει. Σηκώνεσαι. Κάνεις βόλτες νευρικά. Αποφασίζεις πρωί πρωί να πας να επιβλέψεις το έργο σου. Ρίχνεις ένα – δυο γαλλικά στον εργολάβο για την καθυστέρηση και την ελλειπή σήμανση. Μετά κολλάς, στο δρόμο που περνάς δυο περιστέρια πίνουν νερό από μια λακκούβα. Γυρίζεις πίσω.

Δίπλα στον υπολογιστή σου είναι το τηλέφωνο. Είναι εκείνη. Κι εσύ εγκλωβισμένος σε σωλήνες αποχέτευσης ομβρίων και σε φρεάτια υδροσυλλογής που περιμένουν κάποιον να τα περάσει σε σχέδιο, κοιτάς μια το ένα, μια το άλλο.Δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο. Η ανάγκη είναι μεγαλύτερη από την υποχρέωση. Το μάτι πέφτει στο σκοτεινό παράθυρο με τις κλειστές γρίλιες. Ίσως ήταν μια λύση. Να ανοίξεις να μπει φως, να μπει αέρας, να καθαρίσει το μυαλό σου.

Θα ‘θελα να γινόμουν θηλυκό για μια ώρα. Ένα οιστρογόνο (μόνο ένα, τι ζητάω; ) από τις ορμόνες σου, να γυρίζω στο βαθύ ταξίδι του κορμιού σου, για μια ώρα. Να ρουφήξω, να πάρω την ευτυχία σου την στιγμή που η libido χτυπάει κόκκινο και να την φέρω στο γραφείο μου. Να την απλώσω σα μπογιά στα pixel της εικόνας μου.

΄Εϊ, ψιτ. Σε σένα μιλάω. Στην άγνωστη. Που μπαινοβγαίνεις στη ζωή μου. Δεν μιλάς; Διάβασέ με λοιπόν, να δω τι θα καταλάβεις σήμερα. Διά-βα-σέ με. Ακολούθησε τα χείλη μου. Work your magic. Μπες πίσω από την οθόνη και κοίτα μέσα. Σε αφήνω ελεύθερη. Βγάλε μου τα γυαλιά και διάβασε μέσα από τα μάτια μου. Δεν το καταλαβαίνεις; Γελάω όταν είσαι ευτυχισμένη. Είμαι ευτυχισμένος όταν γελάς. Με λυτρώνεις. Πώς να στο δώσω να το καταλάβεις;

Πράξη πρώτη

Είσαι τραγουδίστρια του μουσικού θεάτρου. Κάθεσαι μπροστά από τον καθρέφτη σου λίγο πριν βγεις στη σκηνή. Και σκέφτεσαι ότι ένα σωρό άνθρωποι περιμένουν από σένα το γέλιο, τη διασκέδαση, την ψυχαγωγία.

Βάζεις τις ψεύτικες βλεφαρίδες. Απλώνεις μπόλικο μέικ απ, για να κρύψεις το χρόνο. Το κραγιόν σου απαραίτητα κόκκινο. Και τα μάτια σου θλιμμένα. Ήρθες κοντά του. Και αυτός λείπει. Και αυτό το βράδυ. Πρέπει όμως να βγεις. Να κάνεις αυτό που έμαθες πολύ καλά από παιδί. Τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Να τους χαρίσεις το γέλιο. Να κάνεις σάτιρα και να αυτοσαρκαστείς.

Τρίτο κουδούνι. Η πίστα φωτίστηκε από σένα. Από την αύρα σου. Πριν καν βγεις. Χειροκροτήματα. Ανεμίζεις μια βεντάλια και χορεύεις φλαμένγκο. Χαμογελάς και τα μάγουλά σου κάνουν αυτά τα λακκάκια που κάποτε με τρέλαιναν. Εξηκοστός πέμπτος θαυμαστής στη σειρά. Δέκατο έβδομο σχόλιο στο ποστ. Ο συνεπιβάτης της διπλανής θέσης. Ο περαστικός στη ζωή σου. Εγώ. Αυτός που δεν τόλμησε. Ένα ταπεινό ανθρωπάκι.

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να φέρω ξανά τον κόσμο μας. Αυτό που μας έδενε. Τα όνειρα που εγκατέλειψα. Οι ήχοι, τα φώτα, το ουίσκι με ζαλίζουν. Η γλυκειά φωνή σου με αυτό το ψεύδισμα που σε κάνει μοναδική, δείχνει ότι η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ. Μέρα – νύχτα. Με τις ενοχές της. Με την αλήθεια της.

Δεν μ’ έχεις δει. Είμαι και πάλι κρυμμένος. Σε ένα πίσω τραπέζι με ένα πορτοκαλί κερί, ένα βυσσινί βελούδο και σε γκρίζους καπνούς από τσιγάρα. Χωμένος στην ανυπαρξία μου. Δεν μπορώ να έρθω στο καμαρίνι σου. Ούτε καν για αυτόγραφο. Τόσο λίγος είμαι. Προσπαθώ να σε κοιτάξω. Πίσω από το μικρόφωνο. Μεταξύ μας και πάλι κενό. Η ίδια πάντα απόσταση. Απουσία.

Η μοίρα που ποτέ δεν έλαβα υπόψη. Πρώτα σ’ ένα χάδι στο κεφάλι που δέχθηκες ευχάριστα χωρίς να ξέρεις ποιος το κάνει. Μετά στο βιβλίο που διαβάζαμε παράλληλα. Στο τηλεφώνημά σου σε ένα χώρο που είχα να βρεθώ εφτά μήνες. Στο Σάββατο που σε είδα στην τηλεόραση. Στο google όταν γράφω τ’ όνομά σου. Στις ασημένιες γραμμές, με τις χρυσές προσωπίδες. Πάντα φανερώνεσαι. Δεν μπορώ να ξεφύγω. Είσαι παντού.

Δούλεψε τη μαγεία σου και πάλι. Είμαι κοντά σου τώρα. Ντρέπομαι να σε δω. Να σου μιλήσω. Εσύ μπορείς. Έλα πάλι στη ζωή μου. Τώρα, μόλις τελειώσεις το τραγούδι.

Κάνεις μια βαθιά υπόκλιση. Είσαι σε υπερένταση. Γελάς κι ενώνεις τα χέρια στο στήθος. Χειροκροτήματα. Η λέξη σου γίνεται σύνθημα. Μαζί με τον κόσμο σου κι εγώ. Με μια κίνηση δεξιά με καρφώνεις. Το πρόσωπό σου ηρεμεί. Η άκρη του ματιού σου βλέπω να γυαλίζει στα κόκκινα φώτα και σκας ένα χαμόγελο στα κόκκινα χείλη. Για μένα. Το κοινό σου.

Αυλαία

Περάστε κόσμε. Η παράσταση και πάλι ξεκίνησε. Κάθε βράδυ. Για δέκατο χρόνο.


Advertisements