a6tqn3hca2hvf3bcas5un7acae5l48acah5x7zrca1znixxcamw67cfcaxyapy8ca51v5ptcax2txaxcaikk74lcabo2of9caoxd9ticax7srajcal9z11tca92cwurcay1s3cqcah3xmvqcarpuk50.jpg

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ για την μελαγχολία που βγάζουν πολλά blogs, σε αναντιστοιχία με τον γενικότερα εύθυμο και «έξω καρδιά» χαρακτήρα του συντάκτη. Αυτή η μελαγχολία από πολλούς ενδεχομένως να εκληφθεί και ως «δήθεν», ως υποκριτική στάση, αν όχι ως ψυχεδέλεια και ότι αφορά κάποιας μορφής διχασμένη προσωπικότητα.

Μερικές φορές υπάρχει και η υποκρυπτόμενη κατηγορία, ότι φοράς τον μανδύα του «θύματος» και του «κατεστραμμένου», προκειμένου να προκαλέσεις τον οίκτο. Μέσω δε των σχολίων που λαμβάνεις, ουσιαστικά αυτοεπιβεβαιώνεσαι, με ενέσεις υποστήριξης, συμπόνοιας κ.λ.π.
Στο ποστ αυτό, έκανα το ακόλουθο σχόλιο:

«….. έχω την εντύπωση ότι η φίλη σου χωρίς να θέλω να την θίξω είτε δεν έχει σχέση με τα μπλογκς είτε δεν έχει γράψει ποτέ πέρα από τις σπουδαστικές ή επαγγελματικές της υποχρεώσεις.
Τα blogs εχουν μια διαφορετική φιλοσοφία που δεν γράφεται σε κανένα συμβόλαιο όταν μπαίνεις μέσα, αλλά είναι αυτό που καταγράφεται στο μυαλό και στην ψυχή σου. Τις νύχτες που έχεις αϋπνίες, τη μέρα που βαριέσαι στη δουλειά, τις εποχές που θες να εκφραστείς ελεύθερα.
Η «μελαγχολία των blogs» καθρεφτίζει την ανάγκη μας να μοιραστούμε. Στα μάτια μιας κοπέλας όπως εσύ αλλά και στις πιο πολλές το blog ισοδυναμεί με την φιλενάδα, την κολλητή που θα πεις τον πόνο σου (που μπορεί να είναι και γελοίος), τον άγνωστο που θα ακούσεις μια συμβουλή. Συνήθως λοιπόν μοιραζόμαστε τα άσχημα. Εκεί τον θέλουμε τον άλλον.
Έχοντας κι εγώ λίγο διάστημα στο μπλογκοχωριό διαπίστωσα ότι ειδικά τα κορίτσια, εκτός από ορισμένα, δεν διαφημίζουν το δεσμό τους, σα να θέλουν να τον προστατεύσουν από τα αδιάκριτα βλέμματα, δεν μοιράζονται την ευτυχία που ζουν στο παρόν, αλλά όταν χωρίσουν το μαθαίνουν όλοι, παρότι αφορά το παρελθόν. Μάλλον αυτό συμβαίνει γιατί αποζητούν τον καλό λόγο, να τους πει κάποιος ότι έχουν δίκιο, να ακουμπήσουν, να συγκρατηθούν από κάπου. Είναι και στην ιδιοσυγκρασία της γυναίκας να θέλει το κοπλιμέντο και δεν είναι αυτό κακό αν δεν έχει υπερβολή.
Το δάχτυλό μου έχει βγάλει κάλο στην άρθρωση, από το στυλό και το γράψιμο παρότι τα τελευταία χρόνια γράφω σε υπολογιστή. Μου θυμίζει όμως τώρα ότι έγραφα συνεχώς. Και έγραφα όταν ήθελα με κάποιον να επικοινωνήσω. Πολλές φορές με τον ίδιο μου τον εαυτό. Έγραφα κι έσβηνα. Και μετά το έσκιζα. Γιατί ο σκοπός μου ήταν αυτός.
Μετά πήγαινα στο μπαράκι διασκέδαζα εγώ, διασκέδαζα και τους άλλους και όλα καλά. Το blog κάνει αυτή τη δουλειά. Αν το κάναμε για επαγγελματικούς λόγους θα είχε δίκιο η φίλη σου. Το blog όμως είναι ο καθρέφτης, ο ανώνυμος για τους άλλους, αλλά ο πολύ δικός μας…»

Θα ήθελα όμως να επεκταθώ, γι αυτό και προβάλλω το θέμα περισσότερο από το «get a life»,  επειδή ίσως ο τρόπος «γραφής» μου είναι αντίστοιχος και μπορεί να παρεξηγηθεί.

Ο άνθρωπος είναι μια πολλαπλή προσωπικότητα. Αυτή είναι και η διαφορά του από τα ζώα.  Αυτό που λέμε ψυχή, συνδέεται άρρηκτα με το σώμα, το μυαλό και την καρδιά. Δεν γίνεται να απομονώσεις κάποιο κομμάτι όταν «γράφεις».

Τα βιώματα και η φαντασία που μεταδίδεις ήταν αποθηκευμένα στο σκληρό δίσκο του μυαλού σου και τα ποστάρεις υπνωτισμένα, όταν όμως το αποφασίσεις εσύ.

Μοιράζεσαι. Αυτή είναι ίσως η λέξη κλειδί για να εξηγήσεις τη μελαγχολία. Φτάνεις λοιπόν στο μελαγχολικό ποστ και blog όταν έχει την ανάγκη να μοραστείς. Θέλεις αυτό που σε απασχόλησε για δέκα λεπτά, για μία ώρα σήμερα, το ίσως όχι τόσο καταθλιπτικό αλλά που σε στεναχώρησε,  όπως και το ενυπωσιακό να το περάσεις και σε άλλους. Για να το μοιραστείς. Για να αυξηθεί η χαρά σου. Για να μειωθεί το βάρος του. Και να ελαφρώσεις.

Όταν εισπράττεις δε το ενθαρρυντικό σχόλιο, παίρνεις ακόμα μεγαλύτερη δύναμη. Μπορεί και να το λύσεις το θέμα σου, γιατί αυτό που σε απασχόλησε αρνητικά, ήταν μόνο στο μυαλό σου και μέσα από την κατάθεση, ανακάλυψες το πόσο μικρό ήταν. Αυτά τα ποστ είναι σαν τα δάκρυα. Μπορεί να φύγουν σε άσχετους χρόνους, σε ώρες που «φαίνεσαι» καλά.

Αντίθετα τη χαρά, αν και θά ‘πρεπε, δύσκολα τη μοιράζεσαι. Τη βάζεις σε ένα προστατευτικό κουκούλι. Και την προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και από επικίνδυνους σχολιασμούς. Είσαι εσύ και η χαρά σου. Λένε ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Είναι όμως άδικο και λάθος. Και στη χαρά χρειάζονται. Από τα λόγια της χαράς θα καταλάβεις το επίπεδο της φιλίας του καθενός στα δύσκολα. Και πόσο ουσιαστικό ή υποκειμενικό είναι το ενδιαφέρον τους.

«Φοβόμαστε στην πράξη την κάθε μια μας λέξη» τραγούδησε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης. Γι αυτό κι εγώ προτιμώ τη θεωρία. Για να μπορώ να λέω αυτά που αισθάνομαι χωρίς να φοβάμαι τα κόστη.

Ένας από τους μεγαλύτερους στιχουργούς -ποιητές που έβγαλε η Ελλάδα είναι  ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.  Που κατέγραψε τον έρωτα, με τις πιο όμορφες, φθινοπωρινές και  μελαγχολικές λέξεις. Σε αγάλματα, σε πλατείες και σταθμούς. Λοιπόν αυτός στην καθημερινότητά του είναι βουτηγμένος στην πλάκα, στο χιούμορ, στο νεύρο, είναι αθυρόστομος όσο δεν παίρνει. Στο χαρτί όμως είναι ο άλλος (πάντα όμως ο ίδιος) Λευτέρης. Αυτός που τραγουδήσαμε και ερωτευτήκαμε μαζί του.

«Σάββατο κι απόβραδο και ασετυλίνη, στην Αριστοτέλους που γυρνάς, έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι, σου ‘ριχνα στα μάτια να πονάς…»

Δεν σας κρύβω την αμαρτία μου, ότι τα ψάχνω τα μελαγχολικά  blogs. Αυτά τα θηλυκά, τα μοιραία blogs που η συντάκτρια λιώνει στο χαρτί, φέρνοντας στην επιφάνεια ό,τι πονηρό ή αθώο την πλημμύρισε. Έναν ήλιο στα μάτια του, ένα φεγγάρι στο παράθυρό της, ένα αστέρι στο μαξιλάρι της, ένα μαύρο σύννεφο στον ουρανό της.

Θά ‘λεγε κανείς ότι μοιάζουν με τις νουβέλες που πουλιούνται με το κιλό στο Μοναστηράκι και κάποτε διαβάζανε ασταμάτητα οι γυναίκες. Είναι όμως κάτι παραπάνω.

Είναι κατάθεση ψυχής. Κι αυτή υπερβαίνει την εικόνα  (στη δουλειά, στο χιούμορ, στο ρούχο, στο σεξ, στο μακιγιάζ), γενικότερα υπερβαίνει την εμπορική πλευρά. Γι αυτό τα λατρεύω. Για τη γύμνια τους.

Υ.Γ. My melancholy blues

(Queen 1977-Δίσκος News of the world-Sang by Freddie Mercury) 

Another party’s over
And I’m left cold sober
My baby left me for somebody new
I don’t wanna talk about it
Want to forget about it
Wanna be intoxicated with that special brew
So come and get me
Let me
Get in that sinking feeling
That says my heart is on an all time low – so
Don’t expect me
To behave perfectly
And wear that sunny smile
My guess is I’m in for a cloudy and overcast
Don’t try and stop me
‘Cause I’m heading for that stormy weather soon
I’m causing a mild sensation
With this new occupation
I’m permanently glued
To this extraordinary mood, so now moveover
And let me take over
With my melancholy blues
I’m causing a mild sensation
With this new occupation
I’m in the news
I’m just getting used to my new exposure
Come into my enclosure
And meet my melancholy blues

 (φωτό Hannah02)

Advertisements