dscf0878a.jpgagprokopios-naxos.jpg

Μπιιιίζ! Ξυπνάς ένα κυριακάτικο πρωϊνό με αυτόν τον ήχο στ΄αυτιά σου. Πλένεσαι με το ίδιο άκουσμα. Ανοίγεις τα παράθυρά σου. Μπιιιίζ. Ταρακουνάς το κεφάλι σου. Κλείνεις τ’ αυτιά σου μήπως είναι βουλωμένα . Τίποτα .Ένας ήχος που συνεχίζεται. Μπιιιίζ. Σαν τηλεόραση που τέλειωσε το πρόγραμμα και  ξέμεινε να παίζει.

Πηγαίνεις στην κουζίνα για νερό και ο ήχος πλησιάζοντας στο γραφείο με το πισί μεγαλώνει. Μαζί και η απορία σου. Κοιτάς να δεις μήπως το ξέχασες ανοιχτό. Αδιάφορα φεύγεις.  Ετοιμάζεις το φραπεδάκι σου και πηγαίνεις στο περίπτερο για τις εφημερίδες σου. Κάνει πολύ ζέστη.

Δεν υπάρχει τίποτα σήμερα στην επικαιρότητα.  Όλοι ασχολούνται με τα μπάνια, τον καύσωνα και τις διακοπές. Χαζεύεις λιγούρικα τα ημίγυμνα μοντέλα στα ένθετα περιοδικά και το μυαλό σου αυθαίρετα ταξιδεύει στις δικές σου διακοπές που αργούν ακόμα. Ευτυχώς έχεις κοντά τη κοντινότερη εναλλακτική λύση.

Τα παρατάς όλα. Εφημερίδες, περιοδικά, ημίγυμνες, το μπιιιίζ, τις διακοπές που αργούν, φοράς το μαγιώ σου και έφυγες για βουτιές. Σε μια άδεια από κόσμο θάλασσα (ποιός πάει 8 το πρωϊ;), απλώνεσαι. Βυθίζεσαι και ξαναγεννιέσαι. Παιχνίδι γίνεσαι στις ορέξεις της πλανεύτρας. Και σήμερα είναι λάδι. Πιο κρύα αλλά σου έρχεται να την πιεις.

Δίνεσαι στον ήλιο που αρχίζει να φορτώνει τον ουρανό σου. Ξαπλώνεις στην επιφάνεια και λούζεσαι τη ζέστη και το φως. Στεγνώνεις και ονειρεύεσαι. Με την αύρα στη μύτη και τα βλέφαρα κλειστά. Σαν ξεκίνημα σου φάνηκε.  Ένα όμορφο πρωϊνό. Αυτό ένιωσες σήμερα. Μια στιγμή που σου δόθηκε και τη ζεις με κλειστά τα μάτια και ανοιχτή την καρδιά.

Ένα κοχύλι σου θυμίζει την ζωή σου, τους ήχους και την εικόνα σου. Στροβιλίζεσαι σε όμορφα όνειρα και σκληρές αλήθειες. Κολυμπάς σε ήρεμες λιμνοθάλασσες και σαλπάρεις από λιμάνια που σε πίκραναν, με ανοιχτά πανιά, με τις μηχανές στο φουλ. Βάζεις όλη σου τη δύναμη, τα χέρια σου γίνονται μηχανικά κουπιά που σε παίρνουν και σε σηκώνουν ψηλότερα. Σε μια στιγμή. Για τη στιγμή.

Θέλεις να συνεχίσεις. Είσαι σε ένα σύννεφο ακουμπισμένος. Υπάρχει ο φόβος. Η ανασφάλεια. Στην πρώτη βροχή το σύννεφο θα χαθεί, μαζί και οι ελπίδες σου. Τρέχεις στις κυκλάδες του μυαλού σου να προλάβεις. Κολυμπώντας. Ανασαίνοντας βαριά κι απελπισμένα. Δύσκολο να προλάβεις το χρόνο. Τον καιρό.

Ήταν όμορφο. Και δικό σου. Είναι όμορφο. Όχι όμως δικό σου. Όταν συνέρχεσαι, ανακαλύπτεις όλα όσα σε συντροφεύουν χρόνια τώρα, τα δικά σου, οι επιλογές σου. Αυτά που δε γυαλίζουν, δεν σου γυαλίζουν και βρίσκονται πάντα εκεί. Να σου θυμίζουν ότι μεγάλωσες και η ζωή σου είναι αυτά που έζησες και αυτά που αφήνεις. Η δροσιά του νερού και η πίκρα του αλατιού.

Στο γυρισμό για το σπίτι έπαψες να ακούς πια ήχους. Το σύννεφο πέρασε και ο ουρανός σου καθάρισε. Μόνο ένα γέλιο έμεινε από ένα μικρό κορίτσι που δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει μαζί σου από το πρωϊ. Μπιιίζ!

ΥΓ1 .  Αμοργός (Κύματα -Η ζωή που περνά-Σταμάτης Σπανουδάκης)

ΥΓ2. Νάξος wish I was here this summer

Advertisements