Αυτό το ποστ απευθύνεται μόνο σε άτομα που εκτιμούν λίγο ή πολύ αυτό που κρύβεται πίσω από τις γραμμές, την ψυχή του κειμένου.

Όλοι οι άλλοι οι περαστικοί, παρακαλώ να περάσουν έξω. Η στοιχειώδης λεπτότης επιβάλλει να περάσετε έξω.

Θα μιλήσω για την καθημερινότητά μου. Γι αυτά που ζώ και όχι για όνειρα, ταξίδια, σχέδια και παραμύθια. Διάλεξα τη χθεσινή μέρα γιατί ίσως είναι από τις όμορφες της πραγματικότητάς μου. Εξάλλου στη βιτρίνα πάντα βγάζουμε ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.  Πίσω από τη χθεσινή μου μέρα είναι το δείγμα της ζωής μου τα τελευταία χρόνια.

Χθες το βράδυ βρέθηκα κάπου που είχε:

α) πολύ χώρο για να παίξουν τα παιδιά

β) πολύ μπιιιίζ για να παίξουν οι ομορφιές μου

γ) πολύ τζιιιιίζ για να παίξουν οι άλλοι

Τελικά τα πάντα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων. Και αυτές μπαίνουν για να μας δείχνουν τα όρια και τις αντοχές μας. Για να ζούμε υπεύθυνα, με κανόνες και όχι χύμα και ανεξέλεγκτα. Τα όνειρά μου, τα μπιιιίζ της ζωής μου, προηγούνται από τα τζιιιίζ και μένουν μπιιιίζ. Γι αυτό ίσως δεν κατάφερα ποτέ να ζητήσω και να ανταποκριθώ  σε σχέσεις παράνομες, σε αυτές της μιας βραδιάς, στον αγοραίο έρωτα.  Οι υποχρεώσεις μου, η ανάγκη μου να μην πικράνω,  αλλά κι ο χαρακτήρας μου έφεραν προτεραιότητες και όρισαν τα πρέπει μου.

Οι έρωτές μου, οι κατακτήσεις μου, είναι τα ακροθαλάσσια που γίνονται ηδονές στα δειλινά των νησιών του Αιγαίου. Όλα αυτά που οι άλλοι χαρακτηρίζουν ανολοκλήρωτες επαφές για μένα είναι αναπνοή, απαραίτητες στη ζωή που ζω και  βίωμα εκείνης που ονειρεύτηκα. Τα όνειρα είναι ελεύθερα και δεν πληγώνουν κανένα. Νομίζω.

Καλημέρα σας. Καλή βδομάδα.

Advertisements