Σήμερα στέρεψα. Δεν έχω εικόνες. Μόνο σκέψεις. Άδειες. Χωρίς σκοπό. Σήμερα είμαι για μένα. Γεννάω ότι έχω. Λέξεις χωρίς νόημα. Αδειάζω από αυτές. Σε ένα καλάθι. Άχρηστες.

Δεν σας μιλάω. Δεν έχω ανάγκη κανένα. Με παρασέρνει το χέρι να γράψω. Ασυναίσθητα. Για την κίνηση. Σα ν’ ανάβεις τσιγάρο όταν τσιτώνεσαι. Θα το καπνίσω και θα φύγω . Μετά θα σας γελάσω και θα σας κλάψω. Εσάς. Εγώ θα συνεχίσω τη μέρα μου, θα ζήσω, μετά θα αναπνεύσω. Και μετά θα κοιμηθώ.

Θα πάτε πουθενά σήμερα; Σάββατο είναι κάπου θα πάτε. Χορέψτε και για μένα. Πιείτε ένα κρασί για την αφεντιά μου. Γλεντείστε και για πάρτη μου. Εγώ δεν έχω λόγους. Για σας είναι οι στιγμές. Με παρέα ή μόνοι σας. Ζήστε για σας. Διασκεδάστε με την μοναξιά όσων πονάνε.

Μπορεί να με πάρει ο ύπνος στην οθόνη, να κοπεί το ρεύμα, να χρειαστεί να κάνω επανεγκατάσταση στο μόντεμ. Αγωνιώ μήπως χάσω κάτι από το παιχνίδι.  Αφού κι αυτή η σύνδεση δεν θα είναι εφικτή. Θα μου πείτε το σκορ μετά. Ποιός έχασε ρε παιδιά τελικά. Ποιός έβαλε το τελευταίο καλάθι. Πρώτος σκόρερ ποιός βγήκε. Σημειώστε τα.

Όχι δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Απλά θέλω να κάνετε κάτι για μένα. Και να μην παρεξηγηθώ. Για να μη με πείτε «πέφτουλα» και «λιγούρη». Δεν θα το πείτε από ευγένεια. Όμως θα το σκεφτείτε.

Πείτε μου και για τις φωτιές που βάζουν οι ασυνείδητοι. Για το φεγγάρι μόνο μη μου πείτε. Δεν θέλω να το ξέρω. Ούτε για τη σκοτεινή του πλευρά, ούτε για την άλλη την ασημένια. Το πυροβόλησα προχθές και το κατέβασα σαν μπεκάτσα. Κάπου στη θάλασσα έπεσε. Στα κύματα το είδα τελευταία φορά. Κάποιοι πιο ονειροπόλοι το ψάχνουν ακόμη.

Η νύχτα ήταν σκοτεινή. Όμως η μέρα λάμπει. Όλα στο φως αποκτούν αξία. Καθαρίζουν. Σαν διαφήμιση απορρυπαντικού. Λευκαίνουν. Δεν γαριάζουν. Στο πλύσιμο και στο ξέπλυμα. Και γίνονται αστραφτερά σαν χαμόγελο πλατύ. Σαν μάτια ερωτευμένα.

Ξέμεινα κι από χρώματα. Δεν έχω μπογιές. Να ένας λόγος να βγω να αγοράσω. Θα πάρω πολύ μαύρο αυτή τη φορά και γκρίζο. Έτσι για αλλαγή ένα σκούρο καφέ θα ήταν ότι πρέπει. Θα βάψω τους τοίχους μου, το τραπέζι. Μπορεί και την οθόνη να μη βλέπω κανένα.

Με ζωγραφική και πίνακες δεν ασχολούμαι. Δεν ξέρω από αυτά. Μπογιατζής είμαι. Στοκάρω, ασβεστώνω, περνάω αστάρι και μετά το κοπανάω δύο χέρια χρώμα με την μπατανόβουρτσα. Όχι πινέλα και λεπτότητες.  Το πολύ πολύ να μαζέψω λίγο τις γωνίες. Έτσι για να κρύψω τα λάθη μου. Που ανάθεμα να ΄ξερα ποιά είναι.

Πάντα αυτά πληρώνω. Και δε μου λέει κανείς το σφάλμα μου. Τι έκανα ρε παιδιά; Ποιόν έβλαψα; Πειράζω κανένα; Απλώς δεν ξέρω από όρια. Ζω στα όρια. Δεν θέλω να τα ξέρω όμως. Όπου μπορώ τα αποφεύγω. Λάθος μου; Ήταν απλά οι εικόνες μου. Τώρα δεν έχω πια άλλες. Να σας μοιραστώ.

Advertisements