dock.jpg

Χθες περπάτησα στα μέρη της.  Σα να τη συνάντησα πρώτη φορά. Φορούσε ένα γαλάζιο φουστάνι. Με δαντέλλα στο μπούστο. Τα χέρια της χάδια. Χαμόγελα τα μάτια της. Τα σύννεφα βλέφαρα. Ανοιγόκλειναν στον ουρανό. Στην αύρα του κορμιού της.

Με αγκάλιασε. Γλυκά στο πρώτο κύμα.  Αφρός κύλισε πάνω μου. Το βλέμμα της είχε κάτι από φθινοπωρινό ψιλόβροχο. Αυτό που ανατριχιάζει, αλλά δεν ενοχλεί. Την έκλεισα στα χέρια μου.

Με πλάνεψε. Κάθε φορά αλλιώτικη. Πάντα δικιά μου όμως, σε ένα καλοκαιρινό ταξίδι. Στα πολύ βαθιά νερά της. Κι όταν είναι ήσυχη τη λατρεύω. Πιο πολύ τώρα όμως που φαίνεται να φουρτουνιάζει. Μοιάζει να εκστασιάζεται.

Συνήθως τα βράδια αγγίζω με τ’ ακροδάχτυλα τα πρώτα της ίχνη. Το πρωί στάλα στάλα γίνονται πληγές. Κι αυτές λατρεύω. Ό,τι είναι δικό της. Ζαφείρια σκαμμένα στο χώμα. Πύργοι στην άμμο. Φωνή στην έρημο. Ζωή από άγγιγμα. Με βαριά ανάσα. Δροσιά χυμένη στη λίμνη. Ποτάμι στο στήθος. Έρωτας.

Ξενύχτησα πάλι. Για όλα. Για την ίριδα στα μάτια. Για τη γεύση της. Τ’ αλάτι καίει στο λαιμό. Η δαντέλλα φουσκωμένη. Τρικυμία. Καράβια τριγύρω. Εκείνη μέσα.  Αυτή η νύχτα μένει. Μίλα μου. Μόνο  απόψε. Γίνε για μένα. Όπως σε θέλω. Μια θάλασσα.

YΓ. Bjork – (2004 – Oceania)

Advertisements