dsc01929.jpg

Μετά από ευγενική πρόσκληση του σπιτόγατου που τον ευχαριστώ,  γράφω για το δρόμο της φωτογραφίας, για το δρόμο μου…

Μια συνεχής πάλη με το χρόνο. Φορτώνεις . Ξεκινάς πρωί για να μη σε πιάσει η ζέστη. Τα πάντα έτοιμα. Το αυτοκίνητο ελεγμένο. Λάδια, φρένα, αέρας. Οικογένεια, παιδιά. Κανείς δεν κινδυνεύει. Αυτό κάθε μέρα.

Ήταν Μάης. Περνούσε από το Αιγάλεω. Η γη έβραζε κι ο αγέρας μύριζε αποπνικτικά. Ήταν όλα εκεί. Μαζί του. Αρώματα κι ανάσες και η θύμιση από ένα πεταχτό φιλί. Θόρυβοι γύρω, όμως αυτός δεν άκουγε τίποτα. Έκλεινε τα μάτια και χάριζε το χαμόγελο στο χάδι σου. Αυτό το πέρασμα στην αιωνιότητα,  αυτό που μετά έμοιαζε με μονοπάτι. Κακοτράχαλο. Πού να τρέξεις σ΄αυτό;  Φοβήθηκες το χρόνο. Μην αργήσεις. Σε θάμπωσε κι ο ήλιος.

Αυτό με τον πρωϊνό ήλιο δεν αντέχεται. Σου κρύβει όλη την αλήθεια και σου εμφανίζει τεράστιο ό,τι λαμπυρίζει στο μάτι. Την ευκολία. Αυτό που βολεύει. Όχι αυτό που ταιριάζει. Νομίζεις ότι η αλήθεια βρίσκεται στους πολύτιμους λίθους, στη λάμψη του χρυσού; Ή μήπως μπορεί να σε γεμίσει το ίδιο μια πέτρα, μια χούφτα χώμα; Για πήγαινε στο σκοτάδι και άγγιξέ τα. Πού θα αισθανθείς καλύτερα;

Όχι, δεν τον ξεκίνησα. Πέρναγα πάντα από τον παράδρομο. Ζούσα μια παράλληλη πορεία για πολλά χρόνια. Δεν τον έτρεξα ποτέ.  Δεν τον πίστεψα ίσως. Του χαμογελούσα αλλά δεν τον αγάπησα όσο εκείνος. Τότε. Έμεινα με την απορία για το άγνωστο διάβα του. Τι θα γινόταν άραγε αν ακουλουθούσα την πορεία του; Προτίμησα τα εύκολα. Μπήκα εκεί που μου είπαν ότι δεν θα βρω κίνηση, δεν θα αντιμετωπίσω προβλήματα. Πλήρωσα τα διόδια κι έγινα πρακτικός.

Όμως εγώ τον δρόμο μου τον ένιωθα. Ήξερα να τον κουμαντάρω. Τις στροφές του, τις κλίσεις του. Ήμουν βέβαιος ότι μπαίνοντας θα με υποδεχόταν με τραγούδια, με χορούς, θα με κερνούσε από τα ποτά που μεθάνε μόνο από ευτυχία.  Όταν πέρναγε κάτω από γέφυρες στα σκοτεινά, δεξιά κι αριστερά στους τοίχους σε ζωγραφιές γκράφιτι, δυο παιδιά είχε να ερωτεύονται και δυο πουλιά να πετάνε αντάμα. Δεν είχα αμφιβολία ότι θα με ηρεμούσε.

Όταν αυτός που πήρα τελικά  είδα ότι προχωρούσε, απλώς προχωρούσε, σκέφτηκα να ξεφύγω. Να κάνω αναστροφή και να κόψω από άλλους δρόμους, μπας και βρω έναν προορισμό. Σε κάποιο φανάρι. Διασταυρωθήκαμε Τον είδα ξανά. Εκείνο τον «δικό μου» με τις μουσικές και τα γκράφιτι. Δεν ήταν πια μικρός στα μάτια μου, ήταν μια ανοιχτή λεωφόρος. Του έπαιξα τα φώτα. Έκλεισε τα μάτια. Και μου τραγούδησε.

Υπάρχει λόγος Έλενα Παπαρίζου

Στίχοι: Ζωή Γρυπάρη
Μουσική: Ευθύβουλος
Πρώτη εκτέλεση: Έλενα Παπαρίζου

Απόψε η νύχτα δεν περνά
δεν την μπορώ δεν την αντέχω
με προκαλεί στα σκοτεινά
και τη μισώ όταν δεν σ΄έχω
μου λείπεις τόσο που εγώ
όταν δεν είσαι εσύ μαζί μου
όταν δεν είσαι εσύ εδώ
νιώθω πως λείπω απ΄τη ζωή μου

Υπάρχει λόγος θέλω να΄ρθείς έστω για λίγο
υπάρχει λόγος δεν έχω άλλη αντοχή
θα γίνω δρόμος να περάσεις
θα γίνω δάκρυ να ξεχάσεις
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ

Δεν είσαι όνειρο εσύ
που το πρωϊ θα έχει σβήσει
είσαι το τέλος κι η αρχή
μεσ΄της ζωής μου το μεθύσι
Τόσα γιατί μεσ΄την καρδιά
κι αυτή η βραδιά χαρτί καμένο
γεμίζει η νύχτα μοναξιά
ξημέρωσε και περιμένω

Υπάρχει λόγος θέλω να΄ρθείς έστω για λίγο
υπάρχει λόγος δεν έχω άλλη αντοχή
θα γίνω δρόμος να περάσεις
θα γίνω δάκρυ να ξεχάσεις
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ

Υπάρχει λόγος θέλω να΄ρθείς έστω για λίγο
υπάρχει λόγος δεν έχω άλλη αντοχή

Advertisements