gythion01sm.jpg

Όλα έτοιμα. Μόλις έκανα σέρβις. Κομπλέ κι ελεγμένα. Λάδια, υγρά φρένων, τακάκια, βαλβίδες, αέρας στα λάστιχα, υγρό για υαλοκαθαριστήρες, νερό στο ψυγείο, ένα πλύσιμο μέσα-έξω. Στο αμάξι, γιατί εμείς έχουμε βράσει και κάνουμε μπάνιο γενικώς. Βαλίτσες φορτωμένες. Το σπίτι αδειάζει. Ο γενικός κλεισμένος, το ψυγείο άδειο και ανοιχτό. Διπλοκλειδώνω. Τα παιδιά νυσταγμένα αλλά 5.30-6 το πρωϊ του Σαββάτου φεύγουμε. Μπλουζάκι και σορτς. Ζώνες όλοι παρακαλώ. Στο σι-ντι προγραμματισμένη η μουσική της διαδρομής Χατζηγιάννης, Ρέμος, Κραουνάκης, Τερζής για μένα και Μαρινέλλα (τα ερωτικά) για τη συνοδηγό.

Αττική Οδός. Καλημερίζω την πάντα ευγενέστατη υπάλληλο των διοδίων. Γύρω στις 7-7.15  περνάω το αυλάκι και δείχνω την πλάτη μου στην Κόρινθο. Ώρα 8.15 πίνω καφέ στου Παπαντώνη λίγο μετά την Τρίπολη. Μπορεί να σταματήσω και στης Χρίστενας, στο Αλεποχώρι, για νερό γάργαρο από μια πηγή που τρέχει εκεί στα πλατάνια. Στις 9.30  διασχίζω τη Σπάρτη, αγοράζω σύγλινο από δικό μου χασάπη, χαιρετώ το Λεωνίδα (χωρίς τους 300), κορνάρω (όπως επιβάλλει το έθιμο) στο παρακείμενο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων του ΣΕΜ που είναι στο δρόμο (με τις λεύκες), προκειμένου να ξυπνήσει το στραβάδι ο αλφάς που κοιμάται όρθιος και πλέον ζωγραφίζω τις τελευταίες πατημασιές στην άσφαλτο. Έχω φτιάξει διάθεση.

Οι στροφές της Κουτουμούς είναι οι τελευταίες της διαδρομής. Δυό-τρία βενζινάδικα και σε λίγο στις 10.00 αντικρύζω (επιτέλους) την εκκλησία της Ανάληψης. Μου έλειψε το μέρος. Πάντα ίδιο αλλά πάντα σα να το βλέπω πρώτη φορά. Καμαρώνω την παλιόπολη, το συνοικισμό, τα νεοκλασσικά κτίρια, τα εμπορικά και τα ουζερί, τον πάνω δρόμο, το μαρμαρόδετο λιμάνι φτιαγμένο απ΄του Όθωνα τα χρόνια, τη θάλασσα. Το νησάκι Κρανάη που λένε ότι οδήγησε ο Πάρης την Ωραία Ελένη, όταν την «άρπαξε» από τη Σπάρτη και πέρασαν τη νύχτα πριν φύγουν για Τροία, το Μαυροβούνι με την ατέλειωτη παραλία ως το Βαθύ. Και ιδού, μέσ’ από τις ελιές ξεπροβάλλει η σιδερένια εξώπορτα, η κληματαριά, το περιβόλι, οι πορτοκαλιές, το εξοχικό μου.

Ο παππούς και η γιαγιά…. Παιδιά, φθάσαμε! …

Γύθειο. Για κάποιους η γη των θεών. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι προέρχεται από το «γυθέω» που σημαίνει τέρπομαι. Οι πιο εντρυφείς κατέληξαν στο «γύθος» που σημαίνει ορυκτός (για το λιμάνι του επειδή στα αρχαία χρόνια ήταν πιο πέρα και δεν ήταν φυσικό).

Η χερσόνησος της Μάνης. Το ακρωτήριο του Ταίναρου. Το νοτιότερο σημείο της χερσαίας Ευρώπης. Για μένα είναι η γη των γονιών μου, των καλοκαιριών, των παιδικών χρόνων, των κατακτήσεων, των αναμνήσεων, η ιδαίτερή μου πατρίδα.  Το μέρος που λάτρεψα τη θάλασσα.

Φεύγω για κάποιες μέρες ξεκούρασης εκεί. Χωρίς σκέψεις και άγχη, χωρίς να ξέρω πότε ακριβώς θα γυρίσω. Θα εξαρτηθεί… Αν πέσω σε νετκαφέ όμως θεωρείστε το σίγουρο ότι θα χωθώ. 

Να είστε καλά και φρόνιμοι. Θα επιστρέψω με καλό φωτορεπορτάζ. Από  όλη την περιοδεία. Γύθειο – Μάνη -Σπήλαια Δυρού και βλέπουμε… Εύχομαι να είναι το καλοκαίρι σας γεμάτο από χαρούμενες, ξέγνοιαστες και δροσερές στιγμές. Καλές  διακοπές σε όσους δεν βρίσκονται ήδη βουτηγμένοι στο νερό.  Να ξεχυθείτε όπου μπορείτε. Πολλά φιλιά. Δεν θ’ αργήσω πάντως. Τι νομίζετε ότι είναι και αυτές οι μέρες;  Ένα κλείσιμο του ματιού…

ΥΓ. Θα περιμένω (C-REAL -Στίχοι μουσική Τάκης Δαμάσχης) χειμωνιάτικο αλλά καλό, μελαχρινό και όμορφο, ενώ το κλιπ γυρισμένο στη Μάνη.

Κάπου μακριά, σκέφτομαι πως θα ‘σαι
άδεια αγκαλιά, μα μη λυπάσαι
Στη μοναξιά, μια παλιά εικόνα
κάθε στιγμή, θα ζει αιώνια

Θα περιμένω, χειμώνας θα ντυθώ
στο γκρίζο θα χαθώ, μέχρι να φέρεις καλοκαίρι
Θα περιμένω, η σκέψη σου φωτιά
τα κρύα πρωινά, μέχρι μια μέρα να γυρίσεις
Θα περιμένω

Ξέρω καλά, πως μαζί μου θα ‘σαι
όπου και αν πας, όπου και να ‘σαι
Και αν θα σε δώ, άραγε ποιος ξέρει
άνεμο ψάχνω, να σε φέρει

 
 
 
 
Advertisements