1145203591_githio.jpgmavrovouni_beach.jpg

Να λοιπόν που επιστρέψαμε. Γύθειο τέλος, διακοπές τέλος, αλλά καλό χειμώνα δε λέμε ακόμα. Γεμίσαμε φουλ τις σαραντάρες μπαταρίες μας επί δύο εβδομάδες, φορτώσαμε καλοκαιρινά ανέμελα νιάτα (από τα 18χρονα στα μπαράκια) και μελαμψή ομορφιά (κάνει και καλό στις αρθρώσεις -αυχενικά, ειδικά το χειμώνα), καθαρίσαμε το μυαλό και welcome back to the hotel «Sweet home» για να θυμηθώ και το φίλο μου μπλόγκερ σπιτόγατο και να ΄ναι καλά εκεί που βρίσκεται.

Λοιπόν δεν κάνω πλάκα, φέτος πέρασα πολύ καλά. Και το μόνο μου λάθος ήταν που δεν πήρα τον φορτιστή της μηχανής, αλλά έκανα τη σχετική συντήρηση και έβγαλα πολλές φωτό. Και όταν λέω ότι πέρασα καλά, μην πάει ο νους σας αλλού, αλλά γύριζα, έκανα μικρά ταξιδάκια μέσα στο ταξίδι, σε μέρη που πήγαινα παλιά.

Πήγα Σπήλαια Δυρού όπου ήταν φανταστικά σαν να ταξιδεύεις σε παραμύθι (150 μέτρα κάτω από τη γη, σε μόνιμη θερμοκρασία χειμώνα καλοκαίρι 15 ο C). Διάβασα στους σταλακτίτες και στους σταλαγμίτες τα χρόνια τους και διαπίστωσα πόσο μικρός είμαι. Είχε βαρκάδα, με ένα ξεναγό και χερσαίο κομμάτι όπου βρισκόσουν στη χώρα των θαυμάτων. Ακόμα και τώρα δεν έχει εξερευνηθεί όλο το σπήλαιο. Οι φωτογραφήσεις ήταν απαγορευμένες, αλλά με την ανοχή του βαρκάρη, έβγαλα αρκετές.

Έκανα περιοδεία στη Μάνη. Αντίκρυσα πάλι τις χέρσες βουνοπλαγιές. Το σκληρό του τοπίου. Την βαθύτατη για τους ντόπιους έννοια της οικογένειας, της πατρίδας, της ιδιοκτησίας και της υπεράσπισής τους. Τους καρφωμένους στις κορφές πολεμόπυργους και πυργόσπιτα. Τις νέες κατασκευές από πέτρα (άφθονη στην περιοχή) σε σπίτια και φράχτες. Είδα όμως με λύπη μου πολλά καμμένα δέντρα από τις περσινές πυρκαγιές. Είναι απίστευτο πώς σε έναν τόπο που το πράσινο σπανίζει τόσο, βρίσκουν ορισμένοι ευκαιρία να κάψουν το ελάχιστο που υπάρχει.

Ξαναπερπάτησα γύρω από το φάρο της Κρανάης, όπου όταν είμασταν μικρότεροι, καθόμασταν στα βράχια με τις κιθάρες πιωμένοι ή στεγνοί και ταξιδεύαμε. Ερωτεύαμε τον Λακωνικό και το τραγούδι μας το έπαιρνε το αυγουστιάτικο μελτέμι και το ‘στελνε απέναντι, στα Κύθηρα και πάνω, στο φεγγάρι. Έκανα τις βόλτες μου στον πύργο του Τζαννήμπεη Γρηγοράκη (ιδιοκτησίας Πέτρου Τζαννετάκη, γιού του πρώην πρωθυπουργού), που είναι σήμερα λαογραφικό μουσείο στο Μαραθονήσι και έκατσα στο πεζούλι του Άγιου Πέτρου για να ρεμβάσω και να δω το Γύθειο το βράδυ.

Πήγα ξανά μετά από πολλά χρόνια στο «σπασμένο καράβι» (παλιότερο σχετικό ποστ το «Ζωή σπασμένη») και διαπίστωσα ότι το καράβι έχει σχεδόν πλέον καθολικά υποκύψει στην αρμύρα, στην άμμο και στο κύμα. Κολύμπησα πάλι στα απόνερά του, στα σωθικά του και στη σκιά του. Μετρούσα τα σάπια του κόκκαλα, σαν τους σταλακτίτες του Δυρού ήταν. Μόνο που εδώ τα χρόνια λιώνουν.

Είχε και πολύ καλές εκδηλώσεις ο Δήμος Γυθείου όσον καιρό ήμουν εκεί που τις παρακολούθησα όλες. Είδα δύο θεατρικά, το ένα ήταν η «Ερωφίλη» του Χορτάτση με τον Χρ. Πάρλα και την Φ. Φιλοσόφου και ένα με δραματοποίηση μανιάτικων παραμυθιών με πολύ καλές σκηνοθεσίες. Συναυλία με τον τοπικό γυθειάτη αστέρα του πενταγράμμου Δημήτρη Κολοκοτρώνη, επιδείξεις χορού και μπαλέττου, καραγκιόζη για τα παιδιά (αλλά κυρίως οι μεγάλοι ξεκαρδίζονταν). Το μόνο σημαντικό που δεν πρόλαβα είναι τη συναυλία του Χατζηγιάννη στις 22-8.

Επειδή έχουν μεγάλη ανάλυση οι φωτογραφίες και αργεί πολύ το αρχείο δεν μπορώ να στείλω αυτές που θέλω. Μπορώ να σας στείλω με μέηλ όμως αν μου το ζητήσετε. Σας ευχαριστώ για την αγάπη που μου δείξατε όσο έλειπα με τα όμορφα σχόλιά σας και μάλιστα όχι μόνο από γνωστούς και αλλά και από πολλούς και πολλές μπλόγκερ που δεν έχουμε ξανασυναντηθεί. Για ανταπόδωση κι εγώ έγραψα στις διακοπές μου κάτι ερωτικό και ταξιδιάρικο και σε λίγες μέρες θα το ποστάρω μάλλον με δόσεις γιατί είναι κάπως μεγάλο.

Τελικά το σπορ που κάνουμε είναι «μάστιγα» και «χούι», δεν κόβεται εύκολα. Είναι όμως ευχάριστη ασχολία, δε νομίζετε κι εσείς; Και παρακαλώ με σεβασμό οι κριτικές για το τραγούδι- ζεϊμπεκιά-ύμνο του φίλου μου του Δημήτρη Κολοκοτρώνη, έτσι;  🙂 !

ΥΓ. Ηotel California (1974)

Title: Eagles – Hotel California lyrics

Artist: Eagles

On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,
’this could be heaven or this could be hell’
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say…

Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the hotel california
Any time of year, you can find it here

Her mind is tiffany-twisted, she got the mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget

So I called up the captain,
’please bring me my wine’
He said, ’we haven’t had that spirit here since nineteen sixty nine’
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say…

Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
They livin’ it up at the hotel california
What a nice surprise, bring your alibis

Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said ’we are all just prisoners here, of our own device’
And in the master’s chambers,
They gathered for the feast
The stab it with their steely knives,
But they just can’t kill the beast

Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
’relax,’ said the night man,
We are programmed to receive.
You can checkout any time you like,
But you can never leave!

Advertisements