shells.jpg

Είναι μέρες που θέλω να γράψω αλλά το μυαλό μου δύσκολα μαζεύεται. Από τη μια τα πολιτικά από την άλλη τα σχολεία δεν άφηναν χρόνο για πολλές εσωτερικές σκέψεις. Τώρα οι εκλογές πέρασαν αλλά τα σχολεία και η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ, τα φροντιστήρια, η ιστορία, τα μαθηματικά, τα αγγλικά. Πρέπει λοιπόν να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι μ’  αυτά και μ’ αυτά θα περνάω και φέτος πάνω από 3-4 ώρες καθημερινά.

Κάποια μέρα μου ζητάει η Μαρία (μόλις ξεκίνησε την Τετάρτη Δημοτικού) να τη βοηθήσω να γράψει ποίημα για το καλοκαίρι. Της έδινε η δασκάλα δυο λέξεις για να κάνει ρίμα κάθε στίχος κι έπρεπε να βρει το υπόλοιπο.

– Μαρία μου να σε βοηθήσω, της λέω χαμογελώντας ως στιχοπλάστης καριέρας. 

Το πρώτο δίδυμο ήταν «χίλια -κοχύλια». Το χίλια με «ι». Αντε να βρεις λέξεις να παντρέψεις. Μπλακ άουτ. Ψιθύρισα κάποια γαλλικά για τη δασκάλα της.

– Εσένα δεν σου έρχεται κάτι στο μυαλό; ρωτάω δειλά σε μια προσπάθεια να αποδράσω.

– Στο δρόμο έτρεχα με χίλια, μου απαντάει με ύφος μηχανόβιας αμαζόνας και άρχισα να φαντάζομαι μια Μαρία καβάλα σε καβασάκι να τρέχει στην Εθνική.

– Καλά εσύ έτρεχες με χίλια, τα κοχύλια σου δεν ξέρω πώς να τα τρέξω…

Μετά από μισή ώρα και πολλά σβήσε- γράψε καταλήξαμε:

«Μάζεψα στην αμμουδιά πάνω από χίλια

βότσαλα της θάλασσας και όμορφα κοχύλια»

Είχε κι άλλα δίδυμα αλλά το πιο καλό ήταν το τελευταίο: «καλοκαίρι-αστέρι»

Την αρχή την έγραψε η Μαρία:

«Πέρασε όμως κι έφυγε αυτό το καλοκαίρι»

Και το τέλος εγώ:

«Κι έμεινε η ανάμνηση να λάμπει σαν αστέρι»

Το χαμόγελο της Μαρίας ζωγραφίστηκε πλατύ πλατύ με πολλά δοντάκια να λείπουν και τα μάτια της έλαμψαν.

-Είναι πολύ ωραίο μπαμπά!

Εμένα πάλι με τρέλανε το χαμόγελό της.

Advertisements