008.jpg

Θα τριγυρίσω σκόρπιους

στίχους

σε κόσμους άλλους μακρινούς

με μια κιθάρα σκόρπιους

ήχους

σε παραδείσους ταπεινούς

Για τα παιδιά που βιάστηκαν

σαν χιόνια που δεν κράτησαν

στρωμένα

Ποτάμια που δεν στάθηκαν

ροδόνερα στα δάχτυλα

κρυμμένα

Για τα παιδιά που βιάστηκαν

σαν χρόνια που δε νοιάστηκαν

κανένα

Καράβια που μπαρκάρανε

σταυροί που δεν τους φόρεσαν

καδένα

Για κύματα που ξέσπασαν

στα όνειρα που ξέβρασαν

πνιγμένα

σαν φάρμακα που άφησαν

στα ράφια και ξεχάστηκαν

ληγμένα

Βασίλης Πουλημενάκος

ΥΓ. Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω (Παντελής Θαλασσινός από τους «Λαθρεπιβάτες»)