Μετά από πρόσκληση που είχα από τη γλυκειά Φαβούλα, τον φίλο Αντώνιο και την διδυμίνα Αννούλα του χιονιά, γράφω κι εγώ για τα αντικείμενα που υπάρχουν στη ζωή μου και με συντροφεύουν, αγαπημένα και μοναδικά, λατρεμένα και αναντικατάστατα.

003_edited.jpg

1) Κατ’ αρχήν η αγάπη μου για τη μουσική και γι αυτό το πιάνο ιδιαίτερα. Παίζω πιάνο από 10 χρονών. Ένας από τους πρώτους μου δασκάλους στη μουσική ήταν ο Μιχάλης Τρανουδάκης.  Ήταν τότε στα πρώτα του βήματα συνθέτης, αργότερα έκανε δίσκους με την Αφροδίτη Μάνου, την Μαρία Δημητριάδη, τον Βασίλη Λέκκα και άλλους τραγουδιστές και τραγουδίστριες καθώς και μουσική για θεατρικές παραστάσεις. Ήταν ο άνθρωπος που με έβαλε στο ταξίδι της μουσικής και την ταίριαξε στη φιλοσοφία της ζωής μου. Αγαπώ ακόμα περισσότερο το πιάνο αυτό γιατί σ’ αυτό ο Μιχάλης που ήταν περισσότερο φίλος παρά δάσκαλος, μελοποίησε Οδυσσέα Ελύτη και σκάρωσε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο.

0171.jpg

2) Το διάβασμα γενικότερα αλλά τα βιβλία που με «παίρνουν» τους τελευταίους μήνες είναι το «Σουέλ» της Ιωάννας Καρυστιάνη, Το «Μεγάλο Αλγέρι» της Κατερίνας Καριζώνη, η «Λένη» της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, η «Θύελλα» του Γιάννη Αστέρη και τα «Παραμύθια -Μύθοι και Θρύλοι της Μάνης» γραμμένα με την ντοπιολαλιά της ιδιαίτερης πατρίδας μου από τον Γιάννη Μανιατέα.

3) Η μουσική του «Νέου Κύματος» είναι η αγαπημένη μου και συνηθίζω να ακούω CD από Χατζηδάκι, Σπανό, Χατζηνάσιο, Πλέσσα, Αρλέτα εκείνης της εποχής και όχι μόνο βέβαια.

4) Άλμπουμ με φωτογραφίες από τα φοιτητικά χρόνια και την τότε συνδικαλιστική μου θητεία. Ίσως η καλύτερη και πιο δημιουργική εποχή της ζωής μου. Κάπου εκεί συμμετείχα κι εγώ -παλιότερα βέβαια- σε εικόνες, δράσεις και κινητοποιήσεις. Φωτογραφίες με ανθρώπους που πάντα θα αγαπώ και θα χαίρομαι όταν ακούω όμορφα πράγματα για εκείνους.

0381.jpg

5) Η αγαπημένη μου θέση στη βεράντα που ρεμβάζω στις βροχερές μέρες

6) Το λάπτοπ μου (εργαλείο πλέον) για να γράφω και να επικοινωνώ

7) Το αγαπημένο μου blog της «ηλιαχτίδας» σαν ψυχή όμως και όχι σαν αντικείμενο

8)Η αλυσίδα που φοράω στο χέρι από νεαρός και δεν αντικαθίσταται

9) Ο καφές του σαββατοκύριακου νες μέτριος με γάλα (η γνωστή πλέον κούπα έγινε και ποστ)

10) Η φωτογραφική μου μηχανή για να αποθανατίζω τις στιγμές

11) Η μόνιμα αγαπημένη εφημερίδα

12) Η παράνομα ερωμένη ομάδα

0321.jpg

13) Δεν θα μπορούσα να παραλείψω ένα σκαλιστό κινέζικο σκάκι που λατρεύω. Κι αυτό πολλά χρόνια τώρα στη κατοχή και στη καθημερινότητά μου. Προκαλώ και σε μπλογκο-σκάκι όποιον θέλει να βρεθεί «αντίπαλος».

 organiser.jpg

14) Άφησα για το τέλος ένα προσωπικό organiser που έχω εδώ και 20 περίπου χρόνια και αγαπάω υπερβολικά. Δεν το αποχωρίζομαι ποτέ, δεν του έχω αλλάξει φύλλα, ούτε διαθέσεις. Έμεινε με το χρώμα και το άρωμά του. Αναλλοίωτα…

ΥΓ. Η ποδηλάτισσα Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου, Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης, Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα

που ‘κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα

Βρήκα τα φρούτα που ‘χε στο πανέρι της

το δαχτυλίδι που ‘πεσε απ’ το χέρι της

Βρήκα το κουδουνάκι και το σάλι της

τις ρόδες, το τιμόνι, το πεντάλι της

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε μιαν άκρη

μια πέτρα διάφανη που ‘μοιαζε με δάκρυ

Τα μάζεψα ένα-ένα και τα κράτησα

κι έλεγα πού ‘ναι πού ‘ναι η ποδηλάτισσα

Την είδα να περνά πάνω απ’ τα κύματα

την άλλη μέρα πάνω από τα μνήματα

Την τρίτη νύχτωσ’ έχασα τ’ αχνάρια της

στους ουρανούς ανάψαν τα φανάρια της

Advertisements