379874383_41aa98c041_o.png

Μερικές φορές μας βάζουνε διλήμματα για πρότυπα, τι θα θέλαμε να γίνουμε, για ινδάλματα και είδωλα, σε ποιόν θα θέλαμε να μοιάσουμε. Το θεωρώ υπερβολικό το ερώτημα ή τουλάχιστον άλλης εποχής. Ο καθένας μας θα ήθελε να είναι ο εαυτός του. Και ειδικά μέσα στα blogs χρησιμοποιώντας με φειδώ το ατού της ανωνυμίας, μπορούμε να βγάζουμε αυθεντικότερα τον καλύτερο εαυτό μας χωρίς να τον βάζουμε στα καλούπια κάποιου ιδανικού.

Μετά από πρόσκληση του φίλου μου Αντώνιου μπήκα στο παιχνίδι της αναζήτησης του-των εναλλακτικών blog μου. Με ποιο δηλαδή θα άλλαζα το «get a life». Πράγματι δύσκολα μου έβαλε. Μπορώ να το αποφύγω λέγοντας ότι τα αγαπώ όλα και τα υποστηρίζω όμως δεν θα υποκαθιστούσα με τίποτα το δικό μου. Είναι μια άποψη όμως που μάλλον προσπαθεί να διαφύγει και τελικά εγωϊστική. Πάντως η υποκειμενικότητα παίζει πάντα τον πρωτεύοντα ρόλο σε αυτές τις επιλογές. 

Το πιο σημαντικό στα μπλογκς είναι η επικοινωνία, η συμμετοχή στην καθημερινότητα του έτερου blogger. Mπλογκάρω σημαίνει επικοινωνώ. Ανταλλάζω απόψεις, ενημερώνομαι αλλά και ταξιδεύω. Στο μυαλό και στον κόσμο ενός ανθρώπου. Κι αυτό με επηρεάζει. Θετικά ή αρνητικά. Δεν μπορώ να σφυρίζω αδιάφορα όταν ακούω ότι κάποιοι φίλοι μου blogger χτύπησαν ή αγωνίζονται για τις σπουδές και για εξεύρεση εργασίας που αντιστοιχεί στην αξία τους. Όταν υπάρχουν επιτυχίες η χαρά γίνεται μεγαλύτερη όταν δημοσιοποιείται.

Και ακριβώς αυτή η επαφή αναδεικνύει και την ένωση και την τρυφερότητα μεταξύ των bloggers. Την ευγένεια ψυχής που δεν μοιράζει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ανθρωπιά, το καλύτερο υλικό που κουβαλάμε πάνω μας. Αυτό που η σκληρή ζωή πολλές φορές το κρατάει σφαλιστά κλεισμένο.

Από τις πιο σημαντικές γραφές που συνάντησα είναι το blog της Ρίτσας. Αυτό της Ρίτσας Μασούρα θα ήθελα να είχα αν όχι το δικό μου κι αυτό απαντάει τελικά στο ερώτημα του παιχνιδιού.

Advertisements