401148596_9546651078.jpg

Στην Ελλάδα έχουμε το χαρακτηριστικό να είμαστε υπερβολικοί. Όπως ενθουσιαζόμαστε εύκολα, έτσι και απογοητευόμαστε.  Η ψηφοφορία που γίνεται σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, σε ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας, είναι πραγματικά εντυπωσιακή, σημαντική και απόλυτα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά πράγματα. Επιτρέψτε μου λοιπόν, να καταθέσω μια προσωπική άποψη που έχω για τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Η αλήθεια είναι ότι έχει δημιουργηθεί μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα σήμερα Κυριακή μεσημέρι 11 Νοεμβρίου. Θεωρώ όμως ότι πολύ εύκολα το ΠΑΣΟΚ μεταπήδησε από τη λογική των κλειστών ψηφοφοριών των 3-5.000 αντιπροσώπων-με τις γνωστές υπόγειες διεργασίες, συμφωνίες και συμμαχίες- στο απόλυτο άνοιγμα στην κοινωνία.  Έχω παρατηρήσει ακόμα και σε απλές εσωκομματικές ψηφοφορίες τοπικού ή νομαρχιακού επιπέδου να προσέρχονται να ψηφίσουν άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το κόμμα (αναφέρομαι και στα δύο μεγάλα), πολίτες που εκ των πραγμάτων δεν το ψηφίζουν διότι πολύ απλά πιστεύουν αλλού. Έχοντας όμως μια ανθρώπινη, φιλική, επαγγελματική, τοπικιστική ή άλλη σχέση συμφέροντος με κάποιον υποψήφιο, αντί κάποιων ευρώ για να είναι «ταμειακώς εντάξει», (μπορούν να) μετέχουν σε εσωτερικές εκλογές και η ψήφος τους έχει την ίδια αξία με το παραδοσιακό μέλος.

Κι όταν λέω το παραδοσιακό μέλος εννοώ αυτό το αγνό μέλος που εργάστηκε επι σειρά ετών για την παραγωγή και διάδοση των ιδεών της παράταξης, αυτόν που αγωνίστηκε στις πορείες, στα αμφιθέατρα και στους εργασιακούς χώρους. Αυτόν που σηκώθηκε τις νύχτες για να κάνει αφισσοκόλληση, που λερώθηκε με μπογιές για να κάνει πανώ και με το φόβο της αστυνομίας να γράψει συνθήματα στους τοίχους. Αυτόν που δεν πληρώθηκε και δεν πλήρωσε ποτέ για να εκφράζει ελεύθερα τις ιδέες του. Αυτόν που δεν πήγε την τελευταία στιγμή ανάλογα με τον αέρα. Αυτόν που υπερασπίστηκε την παράταξή του και σε περιόδους δύσκολες πολιτικά, τότε που κανείς δεν ήθελε να εκδηλωθεί. 

Αυτός που δεν επιζήτησε ποτέ καρέκλες και εξουσία σήμερα δεν ξέρω πώς αισθάνεται. Αυτό που ξέρω ειναι ότι σήμερα αποτιμάται με δυο (2) ευρώ.

Περάσαμε λοιπόν στην εποχή της «μη πολιτικής»; Πάμε και με άλλους (τους λέμε φίλους) για να φαινόμαστε πολλοί, «μπούγιο»;  Για να έχει ανάλογη αξία η όποια εκλογή; Αλλά μετά την ημέρα της ψηφοφορίας τι θα γίνει; Μήπως κάτι σαν «πού σε ξέρω πού σε είδα» και από τα δύο μέρη; Ο όποιος αρχηγός -γιατί για εκλογή αρχηγού μιλάμε-  θα είναι εκλεγμένος (και) από άτομα που την άλλη μέρα θα αποσυρθούν, θα εξαφανισθούν.

Άκουσα ότι τα εγγεγραμμένα μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι 350.000 περίπου. Για μένα η εσωκομματική εκλογή ανάδειξης αρχηγού έπρεπε να αρκεστεί σε αυτά. Και πάλι πολλά είναι. Θα έπρεπε μάλιστα να έχουν και ένα διάστημα 6 μηνών ελάχιστης παρουσίας, συνειδητοποίησης και εργασίας στο εσωτερικό του. Να μη συμμετέχουν οι ευκαιριακοί.  Αυτό λέω. Αυτό είναι αγκάλιασμα της βάσης. Και πιο ουσιαστικό. Το παν για να λειτουργήσει ορθά ένας μηχανισμός είναι κάποιοι ελάχιστοι κανόνες.  Όταν από τα 5.000 πηγαίνεις στην απευθείας εκλογή από 250-350.000 μέλη είναι ένα ουσιαστικό άνοιγμα στα μέλη και στη βάση. Και τους δίνεις αξία.  Όταν συμμετέχει ο οποιοσδήποτε, δεν μιλάμε για πολιτικό κόμμα, πολύ περισσότερο δεν μιλάμε για κίνημα με καθορισμένες ιδεολογικές κατευθύνσεις, τουλάχιστον όχι με την έννοια που το ξέραμε.

Είμαι της άποψης ότι αυτές οι διαδικασίες μπορεί να εντυπωσιάζουν -γίνονται και στην Ιταλία και στην Αμερική-, οδηγούν όμως στο τέλος των κομματικών οργανώσεων. Ενδεχομένως και στο τέλος των συγκεκριμένων και καθορισμένων ιδεολογιών. Στο τέλος της ανάγκης του μέλους. Δεν έχει λόγο πλέον κάποιος να εργάζεται, να αφιερώνει κόπο, χρόνο και διάθεση αφού η αξία όλων αυτών αποτιμάται με δυο ευρώ. Εκτός αν είναι ψώνιο, εξουσιομανής ή ιδιοτελής.

Ίσως όμως να κάνω και λάθος. Να είναι καλύτερα και πιο καθαρά έτσι.  Χωρίς τα (παραδοσιακού τύπου) μέλη. Μια άλλη συζήτηση φυσικά χρειάζεται μετά. Το μέλλον σίγουρα θα δείξει το λάθος και το σωστό.

Επί των υποψηφιοτήτων δεν κάνω κρίση αν και με ενόχλησε ο τρόπος, η αντιμαχία και η φρασεολογία του προεκλογικού αγώνα. Ας εκλέξουν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ τον καλύτερο αρχηγό, τον καλύτερο επικεφαλής. Να μην κρίνουν μόνο με το βλέμμα στην εξουσία, ούτε μόνο στο όνομα, αλλά κυρίως στην ψυχή του κινήματος, στο βαθύ του κυρίαρχο ιδεολογικό στίγμα. Να ευχηθώ επίσης οι εκτός ΠΑΣΟΚ να μην επηρεάσουν την εκλογή. Γιατί στο φινάλε, την όποια νίκη στη συνέχεια θα τη διαχειριστούν τα απλά, παραδοσιακά μέλη. Και το κίνημα θα το λειτουργήσουν οι αφανείς εργάτες. Των δυο ευρώ τα γιασεμιά.

Advertisements