021.jpg

«…Ακόμα και οι πέτρες του έχουν πάρει ζωή από μας, τα ασπρολούλουδα της νύχτας έχουν πάρει άρωμα από την ανάσα μας. Κομμάτια της ψυχής μας είναι οι τόποι μας, κυματάκια ζωντάνιας στη ρουτίνα…»

Έχω κι άλλη φορά αναφερθεί στον τόπο μου. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου στη Λακωνία. Εκεί που μοιράστηκα τα καλοκαίρια μου με φίλους, συγγενείς και είχα τις πρώτες μου ερωτικές κατακτήσεις. Μετά από πρόσκληση της Θαλασσινής μου πυργοδέσποινας  ξαναβρίκομαι στον ίδιο χώρο. Στο Γύθειο. Αλλά το χειμώνα.

Αυτή τη φορά λοιπόν θέλω να μιλήσω για το χτήμα μου. Ένα μικρό ελαιώνα λίγο έξω από το Γύθειο, στον κάμπο στο Μαυροβούνι. Κάποιους χειμώνες έφευγα από το αθηνοκεντρικό καθησιό και τις …σπουδές μου, για να βοηθήσω τους δικούς μου στο μάζεμα της ελιάς και στην παραγωγή του λαδιού.

Δεν είναι πολλές. 120 ρίζες ελιάς όμως χρειάζονται κάθε χρόνο μια ελάχιστη φροντίδα. Σαν παιδιά είναι. Ζητάνε ένα όργωμα κάθε Φλεβάρη -Μάρτη και λίπασμα. Έρχεται το τρακτέρ από το συνεταιρισμό και σε μια μέρα έχει κάνει το έδαφος αφράτο και γόνιμο.

Οι ελιές που δίνουν το λάδι είναι οι μικρές οι πράσινες.  Οι μεγαλύτερες και οι μαύρες ελιές δίνουν επίσης λάδι, αλλά είναι προτιμότερο να αφήνονται σαν «βρώσιμες». Η εποχή της συγκομιδής είναι τον χειμώνα. Από Νοέμβριο μαζεύουν τις ελιές κυρίως για το αγουρέλαιο που έχει ένα ανοιχτό πράσινο χρώμα. Το αγουρέλαιο έχει μια πιο όξινη γεύση, αλλά υπάρχει κόσμος που το προτιμάει. Το κανονικό το βαθυπράσινο λάδι συλλέγεται αργότερα Δεκέμβριο κυρίως και ελάχιστα τον Γενάρη. Για όλα αυτά παίζει ρόλο ο καιρός. Αν δεν πέσει καλή βροχή οι παραγωγοί δεν μαζεύουν γιατί η ελιά και ο καρπός της δεν έχει ποτιστεί. Θέλει νερό η ελιά για να γεννήσει.

Ο τρόπος που γίνεται η συγκομιδή του καρπού έχει μια ιεροτελεστία σε κάθε δέντρο. Κατ’ αρχήν απλώνεται ένα μεγάλο λιόπανο και αγκαλιάζει το δέντρο. Μετά υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πάρεις τον καρπό. Εμείς είχαμε έναν «κλαδούχο» που ανέβαινε στα κλαδιά και έκοβε τα κλωνάρια με τις ελιές (κάθε κλαράκι ελιάς κάνει μια φορά μόνο καρπό άρα πρέπει να τον κόψεις για να ξαναφυτρώσει και να είναι γόνιμο μετά από δυο χρόνια).

Μετά το κλαδί το χτυπάγαμε για να φύγουν οι ελιές σε ένα σαν τραπέζι με ράβδους σιδερένιες που από κάτω είχε σίτα σαν κόσκινο. Αυτό το λέγαμε «γάιδαρο». Υπήρχαν όμως και τα «χτένια» που «τρυγούσαμε» την ελιά. Στο τέλος αφού είχαν τοποθετηθεί σε σωρούς τα κλαδιά τα γυμνά και τα τυχόν κομμένα ξύλα, μαζεύαμε το λιόπανο από τις τέσσερεις άκρες σα τραπεζομάντηλο και αδειάζαμε το περιεχόμενο σε ένα σάκο των 70 κιλών περίπου. Ένα μέσο δέντρο ελιάς δίνει συνήθως ένα σάκο καρπού. Ο σάκος παραμένει εκεί για να περάσει το φορτηγό να πάει τις ελιές στο λιοτρίβι.  Σε άλλη ευκαιρία θα σας πω την εμπειρία μου και απο εκεί.

Το χτήμα πέρα από ελιές έχει και ένα στρέμμα γεμάτο πορτοκαλιές και όλα τα γνωστά εσπεριδοειδή. Είναι το κομμάτι που περνάω τον περισσότερο χρόνο μου. Το πιο εκπληκτικό με τις πορτοκαλιές μου πέρα από το ότι είναι πολύ γλυκειές είναι ότι έχουν πορτοκάλια όλο το χρόνο. Έτσι ακόμα και το καλοκαίρι μου …πορτοκαλένιο είναι.

Advertisements