007.jpg

Πράξη Δεύτερη
Σου είπα ότι θα περιμένω. Σου είπα πώς θα ντυθώ. Με ένα χάδι μάλλινο, ζεστό. Από εκείνα που κράτησα. Από τα παιδικά μου χρόνια. Θα στο ΄δινα. Κι ένα φιλί. Θα στο ‘κλεβα. Και θ’ αρρώσταινα.

Ήρθα νωρίς. Για να περιμένω. Όσα είσαι. Όσα δίνεις, όσα αέρινα αφήνεις. Σε κύματα. Μέσα στην κίνηση της Αθήνας και στο άγχος της καθημερινότητας.

Ύστερα είδα κάποια που σου μοιάζει. Την κοίταξα, με κοίταξε. Της χαμογέλασα.

Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Δεν σε ξέρω ακόμα. Ή μήπως σε ξέρω; Λες να σ’ έμαθα; Δεν ξέρω αν το θέλω.

Είμαι αμήχανος. Ψάχνω να βρω κάτι να με κεντρίσει. Αδύνατο.

Όταν σε είδα με ξανακέρδισες. Με το χαμόγελο. Τελικά αυτό είσαι πρώτα. Ένα χαμόγελο. Που βρήκε χώρο. Να αποδράσει.

Περίμενα να χάσει η μαγεία. Να υποκύψει. Να κερδίσει το σκληρό. Το αληθινό.

Μετά είδα δυο χέρια ατέλειωτα και παιδικά να απλώνονται.

Μετά δυο μάτια να γυαλίζουν.

Κι ύστερα ένιωσα τον ήχο μιας ανάσας.

Δεν ξέρω τι έκανες. Τι σκέφτηκες. Τι πήρες. Τι πήρα.

Ένα ξέρω. Η μαγεία κέρδισε….

…ξέρεις, μερικά τραγούδια ήταν έτσι. Μαγικά. Από πάντα.

Είδα στης θάλασσας τα χάδια,

είδα ασάλευτη να μένει η αμμουδιά

δώσ μου τον μήνα που χω άδεια,

δώσ μου την άδεια σου καρδιά

να νοικιάζω τα βράδυα

Πράξη Πρώτη
Με περίμενες. Όπως πάντα.

Με μάτια βαμμένα έντονα. Σε αγκάλιασα. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Με οδήγησες στη θέση μου. Ο θεατής σου. Τότε ο πρώτος. Όταν μου τραγούδησες στο τηλέφωνο. Τώρα  ένας σε πολλούς.

Στη σκηνή είσαι αλλού. Είσαι ηθοποιός. Είσαι άλλη εκεί πάνω. Μεταφέρεσαι και υποκρίνεσαι.

Βγάζοντας όμως πάντα την ίδια ψυχή.

Κάποια στιγμή με κοιτάζεις.
Έχεις το βλέμμα που πάντα φανταζόμουν.
Όπως σκεφτόμουν πάντα αυτή τη στιγμή.
Μετά από δεκεπέντε χρόνια.
Αλλά να είσαι εκεί πάνω. Στο βάθρο σου.
Εκεί που αισθάνεσαι. Και είσαι. Νικήτρια.

Σμίγεις τα μάτια και με αγκαλιάζεις με το βλέμμα. Είσαι μοναδική. Όταν τραγούδησες έμοιαζε να κινείται το θέατρο.

Με μάγεψες. Πάλι.

Σε χειροκρότησα. Όπως όλοι.

Γέλασα. Όπως όλοι.

Και δάκρυσα. Μόνος….

…ξέρεις, μερικά τραγούδια ήταν έτσι. Μαγικά. Από πάντα.

Είδα μια κόκκινη σελήνη

είδα δυο σύννεφα να φεύγουν μακριά

μάτια που ο έρωτας τα κλείνει

μάτια παράξενα κι υγρά

μα δεν ήταν να γίνει

Αυλαία

Καληνύχτα. Μπορείτε να πηγαίνετε.

Η παράσταση τελείωσε…

…ξέρεις, μερικά τραγούδια….

…Πάντα τα χείλη σου ήταν ρόδινα

είχα δεν είχα σώμα στο ‘δινα

πάντα

για πάντα

μαζί…

ΥΓ. Οι χρωματιστοί στίχοι είναι από το τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη «Σελήνη», που έχει τραγουδήσει η Σοφία Χρήστου και στην επόμενη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη θα το ερμηνεύσει η καλή μου φίλη και υπέροχη ηθοποιός- τραγουδίστρια και μέλος του μουσικού θιάσου «Σπείρα- Σπείρα» Ελεάννα Καραντίνου

UPDATE ΥΓ.  Η φωτό είναι λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση «Πόσο σ’ αγαπώ …επιθεώρηση» με τον Σταμάτη Κραουνάκη, την «Σπείρα Σπείρα» και την Πωλίνα στη μουσική σκηνή της Αθηναϊδας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις του καλού θεάτρου και της μουσικής. Έχει πολύ γέλιο, αλλά και στιγμές συγκίνησης, μοναδικές ερμηνείες ρόλων και τραγουδιών. Στην μέση στο πιάνο κυριαρχεί η πληθωρική φυσιογνωμία του Σταμάτη, οι μοναδικοί μονόλογοι και διάλογοι είναι σχεδόν όλοι δικοί του. Ένα στήσιμο θεατρικό με υπογραφή  Κραουνάκη. Η παράσταση έχει μεγάλη και μοναδική επιτυχία.

Advertisements