1411.jpg

Είναι δύσκολο. Φαίνεται και κάπως ψεύτικο να πεις με ύφος καρδιναλίου τι σε μαγεύει, τι σε μεθά στη ζωή, τι σε κάνει να χαζεύεις πάνω του. Γιατί τα πιο μεθυστικά πράγματα είναι αυτά που ζουν δευτερόλεπτα. Μια εικόνα που φεύγει βιαστική. Ένα φιλί είναι το μεθύσι. Δεν λογαριάζεται με λίγο ή πολύ.  Μια μέρα είναι που περνάς σαν περιπέτεια. Μια στιγμή που ζεις έντονα. Τότε μεθάς. Ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα στο παιχνίδι του φίλου μου του Αντώνιου.

Μην παίρνεις πάντα τοις μετρητοίς ό,τι γράφω. Μάθε ότι δεν πίνω ιδιαίτερα. Εντάξει για ένα μπουκάλι «Μυράνθη» απ’ το κελάρι μου, δεν θα έλεγα όχι. Και το τσιγάρο κομμένο το ‘χω, εδώ και χρόνια. Ούτε να το μυρίσω. Ένα καλό βιβλίο; Όχι τόσο, μου αρέσει, άλλα από τα πιο πολλά διαβάζω αποσπάσματα. Λίγα με συγκινούν ολόκληρα. Ένα αργόσυρτο ηλιοβασίλεμα; Ναι, μερικά καλοκαιρινά απογεύματα μένω και παρακολουθώ το ταξίδι που κάνει μέσα στα σύννεφα και μετά κρύβεται πίσω από βουνά και θάλασσες. Το ίδιο και μια κόκκινη σελήνη, μια γαλάζια θάλασσα, ένα γκρίζο σύννεφο, τα χρώματά τους, το χάσιμο στον ορίζοντα. Δεν τρελλαίνομαι όμως. Πόσο μπορούν εξάλλου να μεθύσουν μόνα τους απλά στοιχεία της φύσεως. Μοναξιά είναι. Εγώ μεθάω νηφάλιος. Τα πρωϊνά, να το θυμάσαι αυτό…

Επιμένεις τώρα να σου δώσω απάντηση. Και θες να είμαι ειλικρινής. Εντάξει λοιπόν. Πρόσεξε σκηνικό. Και προσπάθησε να με καταλάβεις.

Ξυπνάς το πρωϊ. Μάτια μισάνοιχτα. Βαδίζεις κουτουλώντας στην κλασσική κατεύθυνση. Ρίχνεις μπόλικο νερό μπας και αλλάξει η μούρη σου και μαζί σου ξυπνήσουν και κάποια εκατομμύρια κύτταρα που εξακολουθούν να κοιμούνται. Κοιτάζεις τον βρεγμένο εαυτό σου στον καθρέφτη. Με τα νερά να βρέχουν τα φρύδια, τα ματοτσίνορα, να κυλάνε σαν ρυάκια από τ’ αυλάκια των ρυτίδων, να κατεβαίνουν στη μύτη, να στάζει το στόμα. Το αξύριστο πηγούνι. Τι αστείος που είσαι έτσι; Δες κάτι όμορφο που θα μπορούσε να είναι μεθυστικό. Κάθε φορά που αντικρύζω έτσι το πρόσωπό μου, μοιάζει με άλλο. Πιο νεανικό και όμορφο. Σα να τονίζονται τα χρώματα από τα μάτια, σαν ένα fake πρόσωπο, με τα νερά να καλύπτουν τις χαρακιές από τα χρόνια. Κι ας ξέρεις ότι αν σε φλερτάρει κάτι δειλά, κρυφά και φανερά εκείνα είναι. Μη γελιέσαι φίλε μου ψεύτη. Μούσκεμα ή όχι κάποιου οι κρόταφοι αρχίζουν να γκριζάρουν.  Θα μου πεις για τον Νικοπολίδη και τον άλλον με το μαρτίνι…πως τον λένε τον Κλούνεϊ. Καλά εντάξει γι αυτό τα γράφω ρε συ κι εγώ. Φτιάξε με στα λόγια. Δώσε μου ταξίδι, μην κάθεσαι. Πάρε με από τον Gerald Butler στο άβαταρ, ταξίδεψέ με κι ύστερα φέρε με ανάμεσα σε δυο χέρια που θα σου πω. Εκεί θα ζαλιστώ. Και θα μεθύσω.

Advertisements