002.jpg

Είχα προσκλήσεις από την ρενάτα , την υβόννη και την anamella να παίξω ένα παιχνίδι με τα βιβλία με τους ακόλουθους γνωστούς όρους.

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (απο τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το βιβλίο που διαβάζω λοιπόν τώρα είναι το «Μεγάλο Αλγέρι» της Κατερίνας Καριζώνη, ένα υπέροχο μυθιστόρημα.
Στην σελίδα 123 λοιπόν πήγα αλλά επιτρέψτε μου να ξεφύγω από τους στενούς κανόνες και να αναρτήσω λίγες περιόδους πιο κάτω που βγαινει κάποιο νόημα.
«…Η Όλγα ξανακοίταξε τον καθρέφτη. Φαντάστηκε το χέρι του Τζανέτου να χαϊδεύει το εφηβικό της στήθος κι ένιωσε άβολα  και ένοχα. Ίσως να μην του αρέσει…συλλογίστηκε, αλλά την ίδια στιγμή θύμωσε με τον εαυτό της.

– Τι είναι αυτά που σκέφτομαι, μουρμούρισε.

Έδεσε πάλι το στήθος της σφιχτά, ξαναφόρεσε τα μαύρα κορακίσια ρούχα της, έπλεξε την κοτσίδα της και κατέβηκε στο μαγειρειό. Η Σαββίνα πάστωνε τα ορτύκια με αλάτι…»

Επίσης με κάλεσε η φεγγαραγκαλιά να αναρτήσω ένα ποίημα «ενάντια στην ψυχρή πραγματικότητα». Απο το βιβλίο «Εικονική λογοτεχνία και http://www.Ποίηση.gr» διαλέγω το «Σονέτο για έναν κόσμο που χάνεται» του Γιώργου Μπίρμπα.

«Ως αν μια στάλα ζωντανή

Με βούλες μαύρες έχοντας κατάστικτο

Σώμα όμορφο σε χρώμα άλικο

Προσμένει την ανατολή

Τον κύκλο άλλης μιας μέρας να δεχθεί

καθώς ο ήλιος το φως σκορπά διάχυτο

Στο λευκό οδεύοντας απ’ το βαθύ το κίτρινο

Τη φωτίζει ως αν υπέροχο κουμπί

Πάνω σε δέντρα που το κάθε τους το φύλλο

Οι κορμοί και των κλαριών το ξύλο

Χρώματα καθάρια έχουνε και λαμπερά !

Στα ελάχιστα της πόλης άλση

Την πασχαλίτσα έχουμε σχεδόν ξεχάσει

Σ’  έναν κόσμο που σβήνουμε αργά και σταθερά !

Στην φωτογραφία είναι η απάντηση στην αποκάλυψη των παιχνιδιών μας που με κάλεσε η αγριοκερασοζουζούνα. Μια πορτοκαλένια νεράιδα στο αμάξι μου κρεμασμένη εκεί από τον Γενάρη και δεν θέλω … γέλια και υπαινιγμούς.  🙂

Δεν θέλω να καλέσω για παιχνίδια πολλούς άλλους γιατί ξέρω ότι κι εγώ δεν προλαβαίνω να ανταποκρίνομαι πάντα και γι αυτό ζητώ συγνώμη. Θέλω όμως να προσκαλέσω τη Μadame de la Luna  στο παιχνίδι σχετικά με την σελίδα 123 από το βιβλίο που διαβάζει και στο ποίημα ενάντια στην ψυχρή πραγματικότητα. Αν μπορεί φυσικά και θέλει θα είχε για μένα ενδιαφέρον η συμμετοχή της.

Advertisements