img_0076.jpg

Ένα βιβλίο που δεν μπορεί να ονομαστεί αβίαστα μυθιστόρημα είναι το «Μεγάλο Αλγέρι» της Κατερίνας Καριζώνη. Είναι από αυτές τις πραγματικές ιστορίες που ωστόσο φαντάζουν τόσο απίθανες και μακρινές. Κι όμως αναφέρεται σε κοντινή εποχή σχετικά- στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Από τα ζωντανά παραμύθια αυτά που πλέκει μόνη της η ζωή μέσα στο διάβα του χρόνου.

Σε κάποιο χωριό στη Μάνη, κοντά στο σημερινό Οίτυλο, μια αγάπη προσπαθούσε να ανθίσει σαν ένα ζευγάρι από ζωηρόχρωμα λουλούδια στα σκληρά βράχια της «μανής» γης. Πιο μέσα, στα έγκατά της, η αλμύρα αναδεύτηκε με το πάθος στα υφάλμυρα νερά των σπηλαίων. Εκεί που πρωτόγονος ο έρωτας και υγρός ταξίδεψε σε κορμιά και σε μαχαίρια. Κάτω από ουρανό αβάσταχτων ευθυνών. Σαν τους αιχμηρούς κρεμάμενους σταλαχτίτες. Κάτω από τον πέλεκυ της βεντέτας κι ενός φονικού. Αδιαφορώντας για τη βούληση του Θεού μπροστά στη βούληση της οικογένειας και του χρέους.

Εκείνη η νεαρή γυναίκα, η μανιάτισσα που δένει τα στήθια της με πανιά για να μην προκαλεί τους άντρες, παντρεμένη όμως με το αγνό συναίσθημα, πέφτει χτυπημένη από τα βέλη του Έρωτα. Και προσπαθεί να ξεφύγει από την υποχρέωση του «γδικιωμού», όχι γιατί δεν τον δικαιούται, όχι γιατί δεν τον πιστεύει. Αλλά γιατί ένα ερώτημα έρχεται στα χείλη της.

«Πώς μπορείς να σκοτώσεις ό,τι αγαπάς περισσότερο στη ζωή σου;»

Εκείνος ένας νέος άντρας μορφωμένος που γύρισε από την Αθήνα στο χωριό του για να μπορεί να ζωγραφίζει ελεύθερα, για να έρθει σε επαφή με τον τόπο που τον γέννησε, αγάπησε αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει τη δύναμη της μανιάτικης παράδοσης. Να αντιληφθεί ότι στους άγραφους νόμους της Μάνης τον «λόγο» όταν τον δίνεις, δεν μπορείς να τον αθετείς. Και το βάρος που μπορεί να μεταφέρει από γενιά σε γενιά ένα υπογεγραμμένο συμβόλαιο αίματος.

 gse_multipart39242.jpg
Είχα τη χαρά να γνωρίσω από το μπλογκ της την Κατερίνα Καριζώνη, να με τιμήσει με την επίσκεψή της στο «get a life», να διαπιστώσω την απλότητα του χαρακτήρα της αλλά και την μανιάτικη ψυχή που κουβαλάει μέσα της. Ζει στη Θεσσαλονίκη, έχει γράψει 22 βιβλία εκ των οποίων πολλά ποιητικά αλλά και παιδικά βιβλία. Το «Μεγάλο Αλγέρι» είναι το τελευταίο της μυθιστόρημα (2006) και εν πολλοίς προέρχεται από βιώματα της οικογένειάς της μέσα από διηγήσεις του πατέρα της στον οποίο έκανε και την αφιέρωση. Προσωπικά το βιβλίο, μια ηθογραφία εποχής δοσμένη με μυθιστoρηματικό τρόπο, μανιάτης όντας κι εγώ, με συγκίνησε με την δύναμη του λόγου, την εκφραστικότητα και την ευαισθησία στους χαρακτήρες των ηρώων. Έχει πολλούς γλωσσολογικούς ιδιωματισμούς της ιδιαίτερης πατρίδας μου, ενδιαφέροντες αλλά και ενδεικτικούς της σκληρής δομής της τοπικής κοινωνίας και της απόλυτης σκέψης της.

Βασίλης Πουλημενάκος

(Η φωτογραφία είναι της «θαλασσινής»  φίλης μου από το ταξίδι της στη Μάνη)