…Η λίμνη ήταν πάντα ίδια, αλλά και πάντα διαφορετική αν τη δεις από άλλη πλευρά. Αμβλύνονται οι γωνίες της. Ξεφεύγει το μάτι. Έχεις την αίσθηση της αλλαγής. Πάντα με το ίδιο υπέροχο φόντο. Το πράσινο των δέντρων και αυτό της διάθεσης τ΄ουρανού.

Τα χρώματα ζωγραφίζουν τη λίμνη ανάλογα με τη μέρα και τη γωνία που βρίσκεσαι. Αυτή τη φορά έμεινα να κοιτάζω τη λίμνη μου στην πρασινογάλαζη εκδοχή της. Δεν μου άρεσε.

Έριξα ένα βότσαλο, για να χαλάσω το χρώμα. Ένα δεύτερο. Ύστερα κι άλλο. Η λίμνη όμως μετά από λίγο, πάντα έπαιρνε την ίδια συννεφιασμένη μορφή της.

Προσπάθησα να συμβιβαστώ. Να προσαρμοστώ σε αυτό που έχω απέναντί μου. Σε αυτό που μου ανήκει. Στον εαυτό μου και στον άλλο μου εαυτό. Στη ζωή μου και στη ζωή που δεν έζησα.

Έκλεισα τα μάτια. Ξάπλωσα στην άμμο. Κύλησα στη λίμνη. Με τράβηξε όπως ο ψαράς τραβάει το ψάρι. Με ψάρεψε. Με έπνιξε.

Με ταξίδεψε σε βυθούς με κοράλια. Σε ζωντανά και σε γοργόνες. Σε παλάτια και σε παράγκες. Μου γνώρισε τον κόσμο όπως ήταν πραγματικά. Από μέσα. Με έκανε να ξεχάσω τη  μορφή της επιφάνειας, της βιτρίνας. Μου έδειξε το πάθος. Στα πιο μικρά, στα πιο απίθανα σημεία. Μου θύμισε το νόημα της ζωής.

Ένα ελαφρύ κύμα με ξέβρασε πιο ζωντανό από ποτέ στην όχθη της λίμνης.  Eίχε πάρει το πιο γαλάζιο χρώμα που θα μπορούσε να έχει.

Βότσαλα. Ένα παραμύθι. Ίσως είναι η παιδικότητα που φεύγει και προσπαθώ να συγκρατήσω. Μπορεί να είναι όμως και η παιδικότητα που δεν φεύγει και δεν μπορώ να αποφύγω.

Βότσαλα στις λίμνες του μυαλού μας. Θαλασσιές χάντρες.  Παραμύθι;  Μπορεί και όχι…

ΥΓ. Ένα από τα πρώτα μου ποστ στη μπλογκόσφαιρα ήταν τα «βότσαλα».  Αναδημοσιεύω ένα  μεγάλο κομμάτι για τους νέους μου φίλους.

Advertisements