Τώρα θα μου πείτε τι με έπιασε να καταθέσω άποψη για τις αμερικανικές εκλογές. Και τι με κόφτει στο φινάλε; Ε, όσο να΄ναι -θα πει κάποιος- εκλογές στην υπερδύναμη, όλο και μας επηρεάζει. Αναρωτιέμαι βέβαια, τόσα χρόνια που ψηφίζουν οι Αμερικανοί τους Προέδρους τους, σκέφτηκαν ποτέ ποιον θα ήθελε Πρόεδρο όχι ο Έλληνας αλλά ο όποιος πολίτης του κόσμου εκτός Η.Π.Α; Με άλλα λόγια οι Αμερικανοί ψηφίζουν για τον εαυτό τους και την Αμερική κι όχι για να χαρεί κάποιος άλλος και καλώς ψηφίζουν έτσι.

Η αλήθεια είναι ότι το πολυάριθμο «ελληνικό λόμπι» -κιτς και νεόπλουτη έκφραση προτιμώ το παραδοσιακότερο «ελληνική κοινότητα»- έχει πέσει πάνω στον Ομπάμα, για πολλούς και διάφορους λόγους. Κυρίως από τη μια η μέτρια έως μηδαμινή υποστήριξη της τωρινής αμερικανικής κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και η υφαρπαγή της ομογενειακής ψήφου το 2004 -κανείς Έλληνας ομογενής δεν ξεχνά εύκολα ότι δυο μέρες μετά τις τότε εκλογές βγήκε όλο λεβεντιά ο Πάουελ και αναγνώρισε το ΦΥΡΟΜ σαν Μακεδονία- και από την άλλη η παρουσία του 32χρόνου φέρελπι Αλεξ Γιανούλη υπουργού Οικονομικών του Ιλινόις στο πλευρό του Ομπάμα αλλά και του ίδιου του υποψήφιου αντιπροέδρου Μπάιντεν που έχει πάρει επανειλημμένα φιλελληνικές θέσεις και έχει συνυπογράψει ψηφίσματα στον προηγούμενο πολιτικό του βίο.

Ας μην τρέφουμε όμως αυταπάτες. Οι επίσημες δηλώσεις του Ομπάμα για το Σκοπιανό ή το Κυπριακό, που μας καίνε, δεν διαφέρουν από τις συνήθεις θέσεις των ΗΠΑ, είτε του Μπους είτε του άλλου υποψηφίου, του ρεπουμπλικανού Μακκέιν. Λύση μέσω του ΟΗΕ και στις δυο περιπτώσεις είναι η αόριστη άποψή του. Και θα πρέπει να γνωριζουμε ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δύσκολα αλλάζει.

Έχω όμως μια άλλη ελπίδα με αυτόν τον μυστήριο αφροινδονήσιο υποψήφιο. Ότι ίσως αυτός να ενδιαφερθεί να ρίξει τις πολυάριθμες ανθρωπιστικές οργανώσεις που ελέγχει η Αμερική πάνω στο λαό της Αφρικής που λιμοκτονεί. Ίσως θυσιάσει κάποια δις δολλάρια από τις τράπεζες και τα όπλα των πολέμων, για να σώσει την αξιοπρέπεια του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου στα χαμόγελα των παιδιών της Βιρμανίας και στα άλλα της Σομαλίας που τρώνε χυλό με λάσπη για να χορτάσουν και τα ζώα τους τις χαρτοσακούλες από την ανθρωπιστική βοήθεια.

Έχω μια ελπίδα ότι αυτή έστω την πενταετία-δεκαετία δεν θα δω τις ΗΠΑ να βομβαρδίζουν -κατά λάθος- αθώους, ότι ύφεση θα υπάρξει αλλά στους εξοπλισμούς, ότι θα δοθεί παγκόσμια έμφαση στην Παιδεια, στον Πολιτισμό, στην Επικοινωνία. Ξέρω ότι μπορεί να το κάνει. Έχω μια ελπίδα ότι το θέλει.

Και να πω και κάτι τελικά; Ας ονομάζει τα Σκόπια όπως του κάνει κέφι αν είναι να κάνει τον «άλλο» κόσμο καλύτερο.

Γι αυτό και μόνο. Άντε και για τον Κέννεντυ που δεν άφησαν να κυβερνήσει. Ναι… Barack!

YΓ. Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών– Λουκιανός Κηλαηδόνης


Advertisements