zz_27_0027

Nα λοιπόν κάτι τέτοιες φθινοπωρινές βραδιές, δροσερές, βροχάτες και κρύες βρίσκαμε για να μαζευτούμε. Συνήθως μας ξενυχτούσαν τα κουτούκια της Καισαριανής και του Γουδιού. Εκεί κοντά στην πλατεία του Άγιου Θωμά ήταν ένας ταβερνιάρης φοβερός τύπος, με το τσουλούφι να κρέμεται – Τσοβόλα τον φωνάζαμε- και ποτέ δεν κατάλαβα αν πηγαίναμε εκεί γι αυτόν ή για το κρασί του.

Τα χρόνια πέρασαν και πάλι έτσι βρισκόμαστε. Στα ίδια κουτούκια το ραντεβού, ο Τσοβόλας έφυγε, έμεινε όμως η θύμισή του, το κρασί που τον συνόδευε και οι ίδιες κουβέντες της παρέας.  Ξεκινούσαμε για ορεκτικό με ποδόσφαιρο είχα μπλέξει με «γαύρους» και με μόνιμη κριτική διάθεση.  Τότε έπαιζε ο Σοφιανόπουλος δυάρι στον Ολυμπιακό, ίσως να μην τον θυμάται πια κανείς και ο Ταληκριάδης μόλις είχε πάρει συμμετοχές στην Εθνική. Θέματα σου λέω τώρα για καλά σαββατόβραδα. Τι να κάνω; Αγάπα τους φίλους σου…

Μετά κάναμε υψηλή πολιτική, χωρίς φανατισμούς, αλλά με αντάρτικη δοσολογία. Κι ας παίζαμε αλλού πολιτικά ο ένας και ο άλλος, ποτέ δεν μαλώσαμε. Κι ας ήταν σκληρές οι εποχές τότε, δεν μας επηρέασαν. Είμασταν πιο πάνω. Βλέπαμε τα στοιχεία που συγγενεύαμε και εκείνα σηκώναμε στη συζήτηση. Μπορεί να έφταιγε και το κoκκινέλι του Τσοβόλα που σε έκανε να χαμογελάς, να κυνηγάς το χιούμορ και το ευχάριστο.

Για γυναίκες όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο δεν πολυσυζητούσαμε. Ίσως δεν έδεναν στη συζήτηση, τι να σου πώ τώρα.  Μάλλον κριτική κάναμε στα φτιασιδωμένα κορίτσια με το ακριβό ντύσιμο που γκομένιζαν απέναντι με τους νεαρούς. Μετά τις δύο το πρωϊ και το δέκατο μισόκιλο όλα φαίνονταν όμορφα, έχοντας καταλήξει φιλοσοφικά ότι όπως ο Τρωϊκός Πόλεμος όλα είχαν την αιτία τους κι εμείς την είχαμε βρει και πλήρως αναλύσει.

Μέχρι και σήμερα, 20 χρόνια τώρα, σαν να μη μεγαλώσαμε καθόλου, όταν καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και να τα πούμε, όσο γίνεται περισσότεροι, τόσο καλύτερη η βραδιά. Γιατί ο καθένας έχει τη θέση του, το δικό του ρόλο και λόγο κι η απουσία φαίνεται. Ναι ρε Σπύρο, Τάκη, Γιώργο, Γιάννη, πολύ γουστάρω και πολύ νοσταλγώ αυτές τις δικές μας βραδιές και δεν ξέρω αν τελικά φταίει το κρασί ή εμείς. Μάλλον όλα μαζί. Η χημεία της παρέας που λένε.

Advertisements