n1523447142_30037111_9038

Τα ξύλα του πατώματος έτριξαν επικίνδυνα, όπως και η πόρτα του κελαριού όταν την άνοιξε και βρέθηκε στο κατώφλι της απότομης σκάλας. Κι ας είχαν περάσει πολλά χρόνια που αυτή η σκάλα χρειαζόταν συντήρηση και οι σανίδες της αντικατάσταση, για ένα δικό της λόγο, προτίμησε να διατηρήσει αναλλοίωτους τους ήχους, τις εικόνες και την αίσθηση του χρόνου σε αυτό το μέρος.

Ξέροντας τα πατήματα κατέβηκε βιαστικά στο χωμάτινο δάπεδο που, ποτισμένο από το βάμμα του κρασιού και των βοτάνων, ανάβλυζε μεθυστικά το προσωπικό άρωμά του κι έκανε την ανθρώπινη παρουσία φιλόξενη και την παραμονή ευχάριστη. Τακτοποιημένα σε σειρές όπως πάντα τα κρασιά πάνω στην κάβα, κάτω τα βαρέλια και ανάμεσα οι προμήθειες του χειμώνα. Στο νοτισμένο αέρα αναδευόταν το ταξίδι του μούστου με το θυμάρι και τα ματσάκια της ρίγανης και του φασκόμηλου που κρέμονταν σαν τσαμπιά πάνω στις τεράστιες λαδίκες.

Κατευθύνθηκε σε μια σκοτεινή γωνία και γονατίζοντας έκοψε ένα κλαράκι από ένα δικό της θαλασσόχορτο που ακουμπισμένο στην άκρη έμοιαζε βουβό, απομονωμένο και κρυμμένο από τα άλλα βότανα. Γύρισε το κεφάλι της καχύποτα στην πόρτα ενώ συγχρόνως βόλευε το βότανο στο εσωτερικό της ποδιάς της. Φεύγοντας πήρε ένα μπουκάλι από εκείνο το παλιό γλυκόπιοτο κρασί που φύλαγε για τις πολύ σημαντικές μέρες.

Το σπίτι το είχε στολίσει από νωρίς με πολύχρωμα αγριολούλουδα αλλά ήταν πλημμυρισμένο στη μυρωδιά από το ψητό, τις πατάτες και τα βότανα που με τόση μαεστρία είχε συνοδέψει. Όταν άκουσε τα βήματά του, το φαγητό ήταν ήδη έτοιμο και τους περίμενε στο τραπέζι  παρέα με το κρασί και τα κολωνάτα κρυστάλλινα ποτήρια. Άφησε πρόχειρα την ποδιά της στην κουζίνα και πήρε η όψη της, σαν κάποιος να τη σμίλεψε, μια χάρη κι ένα όμορφο πλατύ χαμόγελο.

– Καλώς τον. Πώς ήταν στο Μεγάλο Αρσενάλι;

Πετώντας το σακάκι του, την πήρε στην αγκαλιά του και χωρίς να πει τίποτα αλλά με ένα γλυκό φιλί της έδωσε την μόνη απάντηση που αποζητούσε.

– Χρόνια μας Πολλά αγάπη μου. Το Αρσενάλι σε χαιρετά και μας εύχεται κι εκείνο. Το σπίτι  όμως μυρίζει υπέροχα. Κάτι πολύ σπέσιαλ πρέπει να έφτιαξες σήμερα για την επέτειό μας.

Το ψητό με τις πατάτες που λατρεύεις.

Ή το κρασί ήταν τόσο γλυκό που τους πήρε μαζί του ή το θαλασσόχορτο που έκανε το φαγητό τόσο νόστιμο και τα χαμόγελα ακόμα πιο ζωηρά κι ερωτικά. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό κουτί κι ένα λαμπερό δαχτυλίδι έκανε την εμφάνιση του φωτίζοντας περισσότερο τη στιγμή.

Μερικά πράγματα που προσθέτουμε στην καθημερινότητά μας, φαίνονται τόσο απλά, μικρά και εύκολα που προχωρώντας στη ζωή δεν τους δίνουμε την ίδια σημασία όπως παλιά.  Κι όμως η δύναμή τους είναι  πάντα ισχυρή και ικανή να κάνει πιο σπουδαία την παρουσία μας, πιο ιδεώδη τη συντροφιά μας. Σαν την γεύση από το παλιό κρασί που φυλάμε για εξαιρετικές περιπτώσεις. Σαν ένα κλαράκι αθώο θαλασσόχορτο στο φαγητό.

ΥΓ. Ευχαριστώ την αγαπημένη μου θαλασσινή ματιά, για την πρόσκληση σε ένα παιχνίδι μαγειρέματος … Για μια ιστορία με υλικά τις λέξεις που βλέπετε τονισμένες με κόκκινο.

Advertisements