n1110826459_54155_2485

Σε άκουσα. Στο ακροθαλάσσι σου έβρεξα τα δάχτυλα και ένιωσα τη δόνηση από τη φωνή σου. Μετά πήγα στα βράχια στη γωνιά που μ΄αρέσει να σε αφουγκράζομαι. Κι άκουσα το γλυκό παράπονό σου ανάμεσα στις σχισμάδες και τα θαλασσόχορτα.

Σε άκουσα. Ίσως γιατί έτσι έμαθα.  Έτσι μ’  έμαθες. Στο διάβα του χρόνου έγινες μόνιμη συντροφιά και αξεπέραστη συνήθεια. Κι ας μη σε είδα ποτέ όπως θα ΄θελα.  Αρκούν το άκουσμα, η δροσιά από το άγγιγμα που μου προσφέρεις.

Θα μπορούσα να πνιγώ μέσα σου, αλλά ξέρω ότι θα με έσωζες. Θα με άφηνες να σε κολυμπήσω, να βουτήξω στους βυθούς σου κι όταν η ανάσα μου σωνόταν θα με τραβούσες στον αφρό και μ’ ένα σου κύμα θα με ακουμπούσες τρυφερά στην άμμο.

Θα ‘θελα όμως όταν θα ΄ρθει η ώρα που οι κόσμοι μας ανταμώσουν να γίνω στάχτη και να απλωθώ στα πλάτη σου. Θα΄θελα μόνο πριν, να γινόταν να κρατάω χώμα στο ένα χέρι κι ένα λουλούδι στο άλλο φιλεμένα από τα ξεροβούνια της Μάνης. Και να στεριώσω έτσι για πάντα μέσα σου.

ΥΓ. Το σημερινό μου ποστ είναι το Νο 200… Επετειακό, θαλασσινό αλλά και χαρισμένο στους φίλους και φίλες του μπλογκ. Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα και τις καλύτερές μου ευχές σε όλους!

Advertisements