bks0161821Το πιο σημαντικό στο βιβλίο του Γιάννη Τσάτσικα «Εκεί που αφρίζουν τα νερά», (2007 -Εκδ. Μοντέρνοι Καιροί)  δεν είναι τόσο ή ίδια η διδαχή της ιστορίας όπως εξελίσσεται στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά πιο πολύ τα μηνύματα που αναδύονται.

Μέσα από αυτή την ιστορική μαρτυρία, μέσα από τις αγωνίες και τους πολέμους μιας εποχής που η Ευρώπη και η Ελλάδα βρισκόταν σε διαδικασία απελευθέρωσης και απαλλαγής από ξένους ζυγούς, ένας Ρωμιός μεγαλώνει στη Κωνσταντινούπολη λατρεύοντας να πηγαίνει πιο πολύ σ’ ένα μέρος που αφρίζει ο Κεράτιος Κόλπος  από τα νερά των τεσσάρων ποταμών που συναντιούνται  εκεί.

Όταν  το 1910 αποφασίζει να ξενιτευθεί από τη «μικρή του πατρίδα» για να σπουδάσει  ιατρική, στην πατρίδα των ονείρων του τελικά την Ελλάδα, βρίσκεται μπροστά σε νέα δεδομένα. Από Έλληνας μιας μειονότητας που φυλάει Θερμοπύλες στην Πόλη, με φανερούς και κρυφούς περιορισμούς σε δικαιώματα,  γίνεται ο Οθωμανός υπήκοος. ο τουρκομερίτης, για πολλούς ο Τούρκος. Αποτινάζει από πάνω του  κάθε κακόβουλο και ανιστόρητο χαρακτηρισμό ζητώντας την ελληνική υπηκοότητα και κατατάσσεται στον ελληνικό στρατό όπου γιατρός όντας κι έφεδρος αξιωματικός υπηρετεί πάνω από οκτώ χρόνια. Στο  ατέλειωτο βάθος της Σμύρνης, στην Μικρασιατική Εκστρατεία και στην πρώτη γραμμή της μάχης, διαφαίνεται στο πρόσωπό του ο  περήφανος Έλληνας με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, η έλλειψη κάθε είδους μισαλλοδοξίας, κυριαρχεί η ευαισθησία στον άνθρωπο και στην αξία της ζωής.

Το μήνυμα της πανανθρώπινης αλληλεγγύης και συναδέλφωσης γίνεται επίκαιρο κάθε εποχή, έτσι και στις μέρες μας. Και στις ήπιες στην άμεση γειτονιά μας μέρες και στις ταραγμένες στην πιο πέρα. Όπως τα διαφορετικά ποτάμια όταν συναντιούνται αφρίζουν τα νερά τους κι ύστερα αδελφοποιούνται έτσι οφείλουν και οι λαοί την όποια διαφορετικότητά τους να την μετατρέπουν σε δημιουργική ωφέλεια και τον αφρό σε πλούτο.

ΥΓ. Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί (Νίκος Ξυλούρης -στίχοι Κύρης Κ.Χ., μουσική Γ. Μαρκόπουλος)

Advertisements