newego_large_t_1101_31846__type11260Ήταν Απρίλης του 1991 και ήμουν στα 24. Γύριζα με το τρένο στην Αθήνα από τη Μακεδονία. Μια εποχή με καλές στιγμές σε προσωπικό επίπεδο αλλά και φορτωμένος με  ένα πρόσφατο χωρισμό. Eπιστρέφοντας στη βάση μου, με τη συνηθισμένη μου νυχτερινή ταχεία και κάπου τις πρώτες πρωϊνές ώρες αποφασίζω να γράψω μερικές σκέψεις σε ένα μικρό οργκανάιζερ που κουβαλώ πάντα στην τσέπη.

Κάτι σαν ποίημα ήταν (μια απόπειρα), αλλά παράδοξο με πολλές ανακολουθίες, λάθος λέξεις και επηρεασμένο από την νυσταγμένη ώρα, τις εικόνες που έβλεπα και την ψυχολογία μου εκείνη την εποχή. Ξαναβρήκα  αυτό το παλιό οργκανάιζερ  αλλά είχα ενδοιασμούς αν έπρεπε να ποστάρω το ποίημα-σκέψεις, δεν ήταν γραμμένο για να πάει πουθενά και δεν πήγε, μια μάλλον ανούσια συνομιλία με τον εαυτό μου ήταν και με πρόσωπα που περνούσαν σαν ταινία γύρω μου, από το  νου μου…

Μετά όμως από δυο σχεδόν χρόνια μπλόγκιγκ, αποφασίζω να το κρατήσω στο χρόνο και το μοιράζομαι μαζί σας ζητώντας την επιείκεια  την ανοχή αλλά και την άποψή σας.  Μην το κρίνετε λογοτεχνικά κι αν μερικά σημεία δεν τα καταλάβετε, μη δώσετε ιδιαίτερη σημασία, τώρα πια ούτε εγώ θυμάμαι με ποια λογική και με ποια μορφή μπροστά μου τα έγραφα. Σκεφτείτε  μόνο ότι μπαίνετε στα κρυφά  λαθρεπιβάτες στη σκέψη ενός νέου ανθρώπου με όλες τις σάρκινες και ψυχικές αδυναμίες του. Κρατάω  και όλα τα ορθογραφικά λάθη περισσότερο για να διατηρήσω τη δύναμη της στιγμής εκείνης.inside-the-train-by-jef-geeraerts

Μες στο τραίνο (16-4-91)

Σε ένα τραίνο αδειανό στριφιγυρίζω

και μες τη σκέψη μου γεμίζω

τα κρύα αμπάρια της αλόκοτης ψυχής σου

Θαρρώ πως τώρα πια αρχίζω να ελπίζω,

απάγκειο θέλλοντας

κι εγώ να ζήσω,

ν΄ακουμπήσω στο κορμί σου

Τριγύρισε πριν φύγεις τώρα

Θεέ μου,

στο πρόσωπό της η μορφή σου ζωντανεύει

το τραίνο τώρα σαν να αρχίζει να σαλεύει

Σα να με ξύπνησε ο λήθαργος στη νύχτα,

Απρίλης ήρθε πια, ο Μάης φτερουγάει,

τα μάτια κλείνουν,

όνειρό μου, ζήσε αλήθεια

Μίλα μου,

και μη γελάτε εσείς τα στείρα καλοκαίρια

είμαι παιδί και πιο παιδί

απ΄ότι εσείς με μάθατε να είμαι.

Κοιμάμαι τώρα,

μα γελώ όταν ακούω

καθάρια όμορφα μια γλύκα,

και αυτό το τραίνο ολοένα πλημμυρίζει

Κλείνεις τα μάτια,

μα εγώ σε βλέπω ηλιαχτίδα,

στη φαντασία σου απλώθηκε, πετάει

απρόσμενα το ποθητό σου βράδυ.

Γαλάζια γράμματα

που τόνους ανεβάζεις

είναι κοντά μου τώρα δα,

το άτονο το τραίνο πήρε ανάσα και ρυθμό,

μουρμούρισέ μου.

Δες το ξημέρωμα,

περίμενέ το να ΄ρθει

και μένα πάρε με στο λατρευτό σου σώμα,

μ’ αρέσει που αρνήθηκες

να παίξεις το τραγούδι

Είσαι αλλού,

μα ξεσπαθώνω την ορμή μου,

είσαι η άγνωστη γνωστή, ελπίδα ή μοίρα

αγριολούλουδο,

σε κλέβω απ’ τη ζωή σου

Μη φωνάζεις,

σε ακούω αγκαλιά μου,

μη θυμώνεις δεν μπορώ αλλού να ψάξω

είδα και θέλω την ατέλειωτη

αρχή σου.

Θέλω να νιώσω επιτέλους,

μέσα στο τραίνο της ζωής απελπισμένος,

κάτι καινούργιο,

κάτι ολότελα, συνέχεια,

αληθινά καινούργιο

Κοίτα τη θάλασσα

σταμάτησε για λίγο,

βλέπεις εκείνον τον ψαρά πάνω την πλώρη

εσένα σκέφτεται

κι είναι γαλήνια η αυγή του.

Άκουσε λίγο

αν μπορείς άκου ατίθασα και σταθερά

κτυπά η καρδιά σου,

αυτά τα νιάτα σου

ευώδιασαν τους κήπους

Αδάμαστο άλογο,

δε με πειράζει, πες ότι θες, κάνε ότι θες

μόνο μην πάψεις σαν ξεκίνημα

να μου προσφέρεις την ελπίδα

να σε έχω

Άμα σε πάρω

θα σβήσει αυτός ο πόθος

σε ένα χρόνο δύο ή δέκα

θα γίνει η ομορφιά συνήθεια

Μείνε λοιπόν στο όνειρό μου

τώρα πάθος,

θέλω να θέλω μια ζωή να σ’ αποκτήσω

θέλω να θέλω να μη δω ξανά το τέλος

«Ναι φιλαράκι,

στην Αθήνα εγώ πηγαίνω

θα σε ξυπνήσω μόλις φθάσουμε στη Θήβα.

Μη σε νοιάζει δεν κοιμάμαι μες στο τραίνο»

Advertisements